De WS78 Tussen Lek en Linge-tocht

Op zaterdag 12 november 2005 organiseerde WS78 een tocht vanuit Leerdam. De start was vanuit partycentrum Het Dak.
Toen wij rond 8.55 uur vertrokken waren de meeste wandelaars al weg. Door buitenwijken verlieten we Leerdam. Na ruim 1½ km bereikten we de rand van de bebouwde kom. Op een splitsing zagen we wandelaars rechtdoor een fietspad oplopen, terwijl de bepijling schuin naar links wees. Het bleek dat het eerste graspad van de wandeling na 110 meter op het verlengde van het hiervoor genoemde fietspad uitkwam en voerde door natuurgebiedje Loosdorp. Omdat we achter de middengroep aanliepen, dachten veel wandelaars voor ons, die de wandelaars in de verte zagen lopen, dat ze het asfaltpad moesten volgen. Andere wandelaars, die geen zin hadden in een graspad zo vroeg in de route, volgden ook het asfaltfietspad. Toen wij op de officiële route liepen en een slecht ziende wandelaar op het asfaltpad zagen lopen, zeiden we wat hard tegen omstanders dat die slechtziende man afstak. Meteen daarop kwam een reactie van andere wandelaars dat ze de slechtziende man het asfaltpad hadden aanbevolen.
We volgden het 1½ km lange asfaltfietspad met de naam Lichte Kade parallel aan de Nieuwe Vliet en liep tussen de Polder Hoog-Leerbroek en Polder Loosdorp. Aan het eind van het fietspad volgden we de weg naar buurtschap Middelkoop. We passeerden talrijke oude boerderijen en verschillende daarvan werden op de gevoelige plaat vastgelegd. In Middelkoop sloegen we af bij het fietsbordje LF7b-Oeverlandroute. Dit fietspad was omzoomd met wilgen. Wilgen zouden we deze dag trouwens heel vaak zien.
Aan het eind van dit fietspad sloegen we voor een witte boerderij rechtsaf. De witte boerderij zouden we later in het parkoers nogmaals passeren. Bij een SRV camping sloegen we opnieuw af en over het erf van een boerderij volgden we het Schaapskooipad. Het pad was aanvankelijk geplaveid met beton, maar op het beton lag veel modder en fijn getrapte koeienvlaaien.
Een oud voorzitter van WS78 zei over dit betonpad, dat vroeger, toen hij voorzitter was, hij ervoor zorgde, dat dit soort betonpaden schoongespoten werd. Later bedachten we dat we in die tijd, onder andere op 17 november 1979, er een wandeltocht vanuit Wateringen werd georganiseerd. Toen zaten er in het parkoers meer dan 10 hekken tussen weilanden die gesloten waren en waar toen overheen geklommen moest worden. Als die oud voorzitter er vroeger voor gezorgd zou hebben dat betonpaden schoon gespoten zouden worden, dan had hij destijds er ook wel voor kunnen zorgen dat die hekken geopend zouden zijn.
Bij het Schaapskooipad was er een westelijke route en een oostelijke route dat we volgden. Toen het betonpad eindigde, liepen we verder over een weiland. Na een bruggetje betraden we het 23 ha grote bosgebied Over-Heicop, eigendom van het Zuidhollands Landschap. We volgden daar enkele kilometers De Grote Bonte Specht Route langs de geel gekopte paaltjes.

De naam zegt het al. De vele populieren in dit bos zijn een eldorado voor de grote bonte specht en de groene specht. Deze vogels vinden niet alleen hun voedsel in de dode bomen in de grienden maar hakken ook hun hol in de zachte stam van de populier.

Vanuit Natuurcentrum 'DE SCHAAPSKOOI' konden de volgende wandelroutes gemaakt worden: Het Groene Kikkerpad, de Grote Bonte Specht wandeling, de Purperreiger wandeling, de Sprinkhaanzanger wandeling, het Schaapskooipad oost, het Schaapskooipad west, het Schaapskooipad zuid, de Vijfheerenlanden wandeling en de wandeling naar Bolgarijen.

We volgden hier de asfaltweg naar Hei- en Boeicop. Hier was op 10 km de soeppost, gelegen in een schuur van een hele grote boerderij. De voorkant van de boerderij was in de nok versierd met de afbeeldingen van twee reeën.
Over het erf van deze boerderij vervolgden we ons pad en dit was ook nog steeds het Schaapskooipad Oost en West. Maar aan het einde van dit pad sloegen wij rechtsaf en was tevens de splitsing van de Schaapskooipad West- en Oostroute. Wij volgden de oostroute.
We kregen maar even harde grond onder onze voeten, want snel verlieten we de verharde weg weer en volgden weer een leuk modder- en graspad omzoomd met wilgen. Een eind verderop zag een boer een ruimte tussen twee wandelgroepen en besloot om zijn vijf koeien naar een ander weiland over te hevelen. Enige honderden meters volgden de koeien onze wandelroute, hier een asfaltweg. De koeien liepen stevig door, want we konden ze niet inhalen.
Voor de A2-snelweg sloegen we af en even verderop volgden we een tiendweg. We liepen al een tijd in de Polder Autena. We volgden nu de Autenaweg die vlakbij en ten zuiden van het bekende verkeersknooppunt Everdingen ligt. We liepen onder de A27 door en bereikten spoedig daarop Vianen. Even liepen we eerst nog door een bosje, maar daarna doorkruisten we industriegebied De Biezen. We staken de Biezenbrug over, die over het Merwedekanaal lag.
De route was op de ingetekende kaart, die we na afloop van de tocht voor 20 cent konden kopen, op dit traject niet goed te volgen. Enerzijds klopte de nummering hier niet op de kaart en anderzijds was het Viaanse bos niet op de kopie omdat dit net op een ander deel van een kaart stond, die niet meegekopieerd was. In het Viaanse bos staat nu een speelkasteel, maar vroeger stond daar een echt kasteel met de naam Amaliastein.

Het Viaanse Bos is gelegen tussen de A2, de Lekdijk, de woonwijk Amaliastein en de Bentz-Berg. Het maakt onderdeel uit van de bezittingen van het Zuid-Hollands Landschap. Binnen het gebied lag in vervlogen tijden het buiten 'Ameliastein'. Hiernaar is de nabij gelegen woonwijk Amaliastein genoemd.

Op 20 km werd de grote rust bereikt in clubgebouw De Bult van tennisvereniging Vianen.
Na de rust liepen we ongeveer 4 km langs het Merwedekanaal over een geasfalteerd fietspad. Langs het kanaal stonden talrijke bomen, scheefgewaaid door de wind. De bomen helden over het fietspad tot zelfs iets boven het water, ten teken dat hier vooral veel wind uit noordwestelijke richting kwam. We liepen eerst nog onder de A27-snelweg door alvorens het Merwedekanaal te kruisen bij de Zwaanskuikenbrug. Opnieuw liepen we langs talrijke oude boerderijen. We bereikten Hei- en Boeicop weer, maar nu van de andere, westelijke kant.

Hei- en Boeicop is een dorp in de Vijfheerenlanden dat in vroegere eeuwen nogal onder de heerschappij van Vianen gebukt is gegaan. De bevolking was voor wat betreft werkgelegenheid en het doen van inkopen nagenoeg volledig op Vianen georiënteerd. In 1289 komt voor het eerst de naam Hei- en Boeicop voor in een oorkonde, waarbij het het recht kreeg een Schout en Schepenen te benoemen en zelf recht te spreken. Daarvoor maakte het deel uit van Vianen. Hei- en Boeicop is genoemd naar twee polders, te weten Heicop en Boeicop, waartussen het dorp als een langgestrekt lint ligt. In de volksmond wordt het dorp vaak kortweg Heicop genoemd. Hei- en Boeicop is een dorp van nog geen 1000 inwoners. In het verleden is de veehouderij de bijna uitsluitende bron van bestaan van de bevolking geweest. Het dorp als geheel vormt een bijzonder stukje natuurschoon. Naast de rust en het fraaie polderlandschap bezit Hei- en Boeicop mooie monumentale boerderijen met lange oprijlanen. (bron www.zederik.nl)
De geschiedenis van de Vijfheerenlanden vangt in 1284 aan. Dit gebied ontleent zijn naam aan het feit dat daar 5 landheren, n.l. die van Vianen, Arkel, Ter Leede, Hagenstein en Everdingen de septer zwaaiden.