14e Drents Friese Wold Wandelvierdaagse, 2e wandeldag, vrijdag 23 mei 2008.

Op vrijdag 23 mei was de start van de tweede dag van de vierdaagse. Evenals de vorige dag startten we even na 8 uur. We verlieten Diever in zuidelijke richting en kwamen door buurtschap Oldendiever. Na een paar km werden we ingehaald door een paar FLAL-lers, die ook mede-organisatoren van de tweedaagse van Gieten zijn. Langs de oostkant van Wittelte werd de Drentse Hoofdvaart overgestoken. Even volgden we het kanaal in noordelijke richting, maar spoedig sloegen we af naar de eerste rustpost, die gelegen was op camping Wittelterbrug op 5,5 km. Nadat we de eerste wandeldag een banaan hadden gekregen, was dat nu een appel. De stempelaars zaten buiten op een zonnig terrasje
Door natuurgebied Koeweiden liepen we naar buurtschap Westeinde. We kwamen op een 4-sprong waar ons pad officieel naar rechts ging. De pijl naar rechts was echter niet al te duidelijk geplaats (op dat moment, afhankelijk van de zonneschijn). Links in een pad stonden 2 pijlen. Dat waren de pijlen van de terugroute. Maar als je niet wist dat je op dat punt terug zou komen, kon dat voor wandelaars uitermate onduidelijk zijn. We hoorden later op de mobiele post dat er wandelaars waren die hier het verkeerde pad volgden en zodoende ruim 6 km extra liepen. Door bosgebied De Bork overgaand in bosgebied Dwingelderzand werd de mobiele post Anserpad bereikt. De afgelegde afstand bedroeg hier 10,4 km. We besloten hier onze eerste rust te nemen. Net toen we plaats hadden genomen, woei de wind de sigaretten rook van de naburige tafel over ons heen. Snel zochten we een andere zitplaats op.
Nu volgden we een lang fietspad tot vlak voor Ansen. We sloegen af en maakten een ruime bocht van 180 graden. Op 14,5 km werd Theehuis Anserdennen bereikt. Het was hier nog behoorlijk druk. Veel wandelaars hebben bij dit theehuis een of meerdere rupsen op hun kleren gekregen. Er was een wandelaar die maar liefst 7 rupsen op zijn kleren kreeg. Wij hebben 2 rupsen van onze kleding moeten halen.
Nu kwam de lus van de 40 km en ook hier was een onduidelijkheid. Vlak na de rustpost moesten we bij een zandweg met naastliggend asfaltfietspad rechtdoor. Het asfaltpad boog van de zandweg af. We hadden de zandweg ook daadwerkelijk moeten volgen, maar er waren wandelaars die het asfaltpad volgden. Zo gebeurde het, dat toen wij een asfaltpad kruisten er van links 3 40 km lopers aankwamen die zeiden dat ze een tijdlang geen pijlen meer hadden gezien.
Aan de rand van Ruinen, bij de Ruiner Esch, voerde het parkoers niet het dorp in. Wij besloten het dorp Ruinen wel in te lopen. Eerst om een foto van de kerk te maken, maar ook om een bankje op te zoeken voor een rust. We bleken niet de enige lopers te zijn die het dorp in liepen. Wij telden er in ieder geval 8. De afgelegde afstand bedroeg hier ongeveer 18 km.
Toen we Ruinen verlieten volgden we een tijdlang een rustig fietspad langs een centrum met vakantie huisjes. Daarbij hadden we uitzichten op de Ruiner Esch overgaand in de Groote Esch. We kwamen langs de Zaandplatte. In 1625 werd deze beltmolen in het naburige dorp Echten gebouwd. In 1964 “wandelde” deze molen naar zijn huidige plek.

Oorspronkelijk stond deze molen in het buurtschap Echten; in 1962 werd de vervallen molen daar afgebroken en in 1964 op de huidige molenwerf in het buurtschap Engeland, nabij Ruinen, herbouwd. Ongeveer 150 m. van deze locatie heeft één van de oudste molens van Ruinen gestaan. Deze was eigendom van de Heer van Ruinen die woonde op de Havezate De Oldenhof. In 1673 werd, voordat de Munsters troepen deze streek binnentrekken, om de vijanden incommonderen en de affbreuck te doen, de cooren winde meule tot Ruinen omverre gesmeten en verplettert. Dit duidt op een standerdmolen. Na herbouw bleef deze molen bestaan tot 1878. De naam De Zaandplatte dateert uit 1964 en is ontleend aan de vroegere woeste grond waar de molen nu staat. Gedurende ruim 25 jaar was de molen in gebruik als vakantiewoning en verder niets; geleidelijk aan raakte de molen daarom weer in verval en ook sterk ingegroeid. De ommekeer kwam in 1989, toen de Stichting Vrienden van de Ruiner Molen werd opgericht om de molen maalvaardig te restaureren. In 1992 volgde de verklaring tot rijksmonument, waardoor het project in aanmerking kwam voor overheidssubsidies. In 1993 kreeg de stichting de molen in eigendom en in 1995/1996 voerde molenmaker Vaags een forse restauratie uit: het verwaarloosde gaandewerk werd grondig herzien en met een tweede koppel stenen uitgebreid; ook de kap onderging grondig herstel. Hiermee kon niet worden volstaan: ondertussen werden in de omgeving talloze bomen en struiken gekapt of gesnoeid, waardoor deze geheel ingegroeid geraakte molen weer in de wind en het zicht kwam. 6 september 1996 volgde een feestelijke ingebruikname en sindsdien is de molen weer regelmatig draaiend en malend te zien.

We kwamen nog langs het Dwingelderveld waarbij we nog uitzicht op een grote telescoop kregen. In het bosgebied Dwingelderveld was nog een parkoerswijziging. Deze bestond effectief uit een afkorting van de route.
Op 23,7 km was in theehuis Anserdennen opnieuw een rust. Nu was het er erg rustig. We hadden eerder van wandelaars gehoord dat de bediening bij deze uitbater uitermate traag was.
Verder dwaalden we door de Anserduinen, het Dwingelderveld en de Dwingeloosche Heide. Daarbij volgden we nog trajecten van de Dwingelderveld ANWB fietsroute en de Vossenspoor Kinderfietsroute.
Op 29,1 km werd de mobiele post weer bereikt. In Westeinde liepen we nu nog langs de voorkant van Huize Oldengaerde. De geschiedenis van dit huis gaat terug tot 1420. We staken nog de Oude Vaart over alvorens de Drentse Hoofdvaart te bereiken. Nu gebeurde er iets dat eigenlijk tegen onze principe indruist. We liepen namelijk een stuk over een geëgaliseerd akkerveld. Dat kwam doordat er een bestelbusje over de zanderige weg naderde. En dit busje creëerde een enorme stof/zandwolk. Deze werd veroorzaakt door de droogte van de laatste tijd.
Op camping Wittelterbrug te Wittelte was op 34,7 km de laatste verzorgingpost. De stempelaar zei tegen ons dat we er nog zo fit bijliepen. Hierop antwoordden we dat we ook maar 40 km liepen.
We staken de Drentse Hoofdvaart over en dwaalden daarna over de hoofdstraat door Wittelte. Dat was nu niet zo’n pretje. Normaal is dit een rustige weg. Maar omdat we weg van Diever naar Dieverbrug was afgesloten, was dit nu een drukke weg geworden. We kwamen langs een gedenksteen waarop de tekst “Op 21 mei 1040 schonk de Duitse koning Hendrik III Wittelte aan bisschop Bernold van Utrecht” stond.
Na de molen in Diever troffen we op een kruising nog een oude sportauto waar natuurlijk een foto van gemaakt moest worden. Ditmaal met de eigenaren van de auto.
De totale dagafstand bedroeg 39,8 km. Deze dag hadden we 8 uur en 8 minuten nodig voor deze wandeltocht. Het IVV-nummer was 16990.

Henri Floor