|
|
|
|
|
Waterfront-tocht van WS78 vanuit Harderwijk |
Op zaterdag 17 maart 2007 organiseerde WS78 een tocht vanuit Harderwijk. De start was vanuit Wijkcentrum De Roef. Net als op voorgaande tochten konden we ook nu vroeger dan 9 uur starten. Deze keer was dat om 8.45 uur.
Bij de start vroeg de voorzitter of alle wandelaars even naar zijn moeder wilde zwaaien. Zij woonde daar vlakbij op de bovenste verdieping van een naastgelegen flat.
Bij de start zagen we een wandelaar uit Amsterdam, die we al een tijd niet meer hadden gezien. Hij vertelde dat door omstandigheden deze tocht zijn eerste WS78 in het seizoen was. Maar op mijn website had hij zich goed op de hoogte laten houden.
Als eerste zetten we koers naar de voormalige Zuiderzee, thans het randmeer Wolderwijd geheten. Na een kilometer bereikten we het oude centrum van Harderwijk. Langs een deel van de oude stadsmuur kwamen we in een hofje, Blokhuis genaamd. Hier moesten we door een smalle poort in de stadsmuur hetgeen in de hoofdgroep natuurlijk voor filevorming en vertraging zorgde.
We kwamen door de Straat van Sevenhuysen met enige oude huizen. Daarop werd het kerkplein bereikt met de uit de 15e eeuw daterende Onze Lieve Vrouwe kerk. Achter de kerk was boven een poortje nog een fraaie gevelsteen uit 1651 te zien. De binnenstad van Harderwijk is in 1969 aangewezen als beschermd stadsgezicht. De stadsmuren zijn de getuigen van de tijd dat de vestingstad beschermd moest worden tegen de Zuiderzee die ruw tekeer kon gaan. Via de stadspoorten, waarvan er nog enkele fier overeind staan, werden in vroeger tijden met kleine bootjes goederen aan land gebracht. Door de verzanding van de Zuiderzee reikte het water vanaf het begin van de 18e eeuw niet langer tot aan de stadsmuren. Op de drooggevallen hooilanden, nu bekend als de Stille Wei en de IJsbaan, graasde toen het vee.
Daarop kwamen we bij het Linnaeustorentje. Tegen de muur van het torentje hing een beeld van Herman Boerhaave en achter tralies in een nis stond ook nog een borstbeeld van Linnaeus. Naast het Linnaeustorentje vervolgden we door een poortje ons parkoers. En achterom kijkend zagen we nog de eerder genoemde grote kerk.
Linnaeustorentje
Laat-Gotische traptoren van de Commanderij van het voormalige Johannieterklooster te 's Heerenloo uit 1570. Het in 1869 geplaatst borstbeeld is van de botanicus Carl von Linné Linnaeus), die in 1735 alhier promoveerde. Op de in 1938 aangebrachte plaquette van Herman Boerhaave staat vermeld: "Dit gedenkteken is geplaatst en toegewijd aan de eeuwige nagedachtenis van Herman Boerhaave. Dankbaar herdenkend dat die uitmuntende man en vorst der geneeskunde in deze stad de hoogste onderscheiding in zijn faculteit behaalde op den dertiende juli van het jaar 1693. Getuigen daarvan door dit opschrift Nederland's geneesheren.
Door enige winkelstraten kwamen we langs restaurant De Viersprong, een alleraardigst gebouw. Iets verderop passeerden we de fraaie gevel van een Backerij uit 1839. Boven de gevel was een afbeelding van een oude bakkerskar te zien met daarboven de gekst “kampioensbakker” en daar weer boven het wapen van “je maintendrai” waar omheen de tekst “bij koninklijke bescherming, hofleverancier” stond.
Daarop werd de Vischmarkt bereikt. Deze werd natuurlijk ook op de gevoelige plaats vastgelegd, benevens de beroemde Vischpoort.
Na de Vischpoort liepen we over de boulevard langs een oude stadsmuur en cafeetje. We hoorden een uitbater bij het zien van de uitgedoste wandelaars zich afvragen of het hier om een carnavalsoptocht ging.
We hadden hier uitzicht op het Dolfinarium. Het dolfinarium heeft ruim tien jaar de orka Gudrun onderdak gegeven. Dit vrouwtje is in 1987 naar SeaWorld in Florida (Amerika) getransporteerd en in contact met een mannetje gebracht om voor nakomelingen te zorgen. Ze heeft daar twee jongen gebaard. In het Dolfinarium zijn onder andere de volgende diersoorten te zien: tuimelaar, bruinvis, walrus, gewone zeehond , grijze zeehond, Stellerzeeleeuw, Californische zeeleeuw, zeekreeften, regenboogforel, roggen, Patagonische zeeleeuw en diverse kleine Noordzeehaaien We bereikten de haven van Harderwijk en achter een smalle witte ophaalbrug lag fraai molen De Hoop.
Langs de haven volgden we een traject van de poëzieroute. Daarbij kwamen we langs het standbeeld van een vissersvrouw met een jonge jongen. Ervoor stond op de grond de tekst:
waar de golfslag slepend brak
rouwden zwartgeklede vrouwen
de aangezichten strak
want geroepen had de zee
-beproeving voor het godsvertrouwen-
en de dood kwam met haar mee
Bert Overbeek
In de haven lagen enige oude tjalken. We kwamen vlak langs de molen De Hoop.
Daarna kwamen we langs een palingrokerij. Buiten stonden tafeltjes en stoeltjes en de overheerlijke botervette verse paling uit eigen Rokerij kostte hier € 7,00 per pond. Door een industriegebied, dat langs een haven lag, liepen we nu even parallel aan de N302 verkeersweg met de naam Knardijk. Na de “gewone haven” passeerden we later nog jachthaven de Knar. Jachthaven De Knar van Watersportvereniging Flevo wordt verplaatst. Dat is nodig omdat op de huidige locatie de woonwijk De Bakens is voorzien. De jachthaven wordt negentig graden gedraaid en komt zowat 150 meter verderop te liggen, pal achter de strekdam aan de vaarroute bij het aquaduct. In goed overleg met het bestuur van de watersportvereniging is een voorontwerp gemaakt van de nieuwe haven. De vereniging behoudt de beschikking over 450 ligplaatsen en krijgt opnieuw ruimte voor een winterstalling en accommodaties zoals een clubhuis. De ongeveer 800 leden van de watersportvereniging moeten zich nog uitspreken over de voornemens. Aanvankelijk vroegen we ons af wat voor interessants deze route langs een verkeersweg kon zijn. Het bleek dat we over het nieuwe Aquaduct Veluwemeer en over de N302 kwamen met uitzichten op de randmeren. Dat was enerzijds het Wolderwijd, waar we al langs waren gelopen en anderzijds het Veluwemeer, dat aan de andere kant van de Knardijk lag. Aan de andere zijde van de Knardijk liepen we over een graspad langs de verkeersweg terug. De routebeschrijving gaf aan om zoveel mogelijk links te lopen. Maar wandelaars zoeken hun pad met de minste weerstand op, waardoor ze veel te dicht langs de verkeersweg liepen
Daarop werd buurtschap Frankrijk bereikt. Langs de Vlierbrugweg stonden enige fraaie oude boerderijen. Over een oud kerkpad werd Hierden bereikt. Op de hoek van het Kerkenpad met de Zuiderzeestraatweg stond een mooie boerderij. Toen we hier een foto van maakten, kwam de vrouw des huizes naar buiten. Ze zei dat ze het heel leuk vond dat zoveel wandelaars naar Hierden kwamen om te zien hoe mooi Hierden is.
Op 10,8 km was de soeppost bij een boerderij te Hierden. Verder liepen we door buurtschap Duinen, behorend tot Hierden, naar de spoorlijn Amersfoort-Zwolle. Hier staken we de spoorlijn en tevens snelweg over. Daarop werd het Beekhuizerzand bereikt. Dit was weer een ouderwetse grote zandvlakte, die weliswaar geaccidenteerd was. De parkoersbouwers lieten ons hier dan ook optimaal van genieten. Het Beekhuizerzand is een stuifzandgebied ter grootte van 200 ha. Het is in 2004 weer teruggebracht van een bosgebied tot een echt stuifzandgebied. Hiervoor zijn vele vliegdennen gekapt en de bovenlaag van de grond is verwijderd, zodat het verstuifbare zand weer vrij komt te liggen. Stuifzanden zijn unieke natuurlandschappen in West-Europa die voor het overgrote deel in Nederland liggen. Ze hebben hun eigen flora en fauna met wijdse vergezichten. De temperaturen kunnen enorm verschillen. Vriest het 's nachts nog, overdag kan de temperatuur weer oplopen tot 40 graden Celsius. Kenmerkende planten en dieren voor stuifzanden zijn de korstmossen en de zandhagedissen. Maar ook bijvoorbeeld de zeldzame duinpieper, nachtzwaluw en iets meer voorkomende veldleeuwerik en kuifleeuwerik zijn gasten die u op het stuifzand kunt waarnemen.
We liepen hier langs de noordkant van het Beekhuizerzand. Op 15 km lasten we aan de rand van het Beekhuizerzand een rust in. We hadden al weer behoorlijke trek gekregen en wat is er dan mooier om aan een grote zandvlakte met wijds uitzicht te kunnen genieten tijdens je rust. We kozen wel een plekje uit de wind, want het pas per slot van rekening nog winter. We troffen langs deze zandvlakte nog drie dames die bereid waren voor de fotocamera te poseren, zie daartoe de fotoreportage.
We verlieten het Beekhuizerzand weer en in het Harderwijksebos beklommen we nog de Galgenberg met bovenop een oude watertoren. Langs de noordkant van buurtschap De Haspel werd koers gezet naar de Slenkenhorst. Want daar was de grote rust in een Party centrum met de gelijknamige naam. De afgelegde afstand bedroeg hier 19 km.
Na deze rustpost kwamen we voorbij sportvelden en buurtschap de Haspel. Daarop betraden we het Strokelbosch. Op een bankje hielden we nog een rust op een bankje. Er kwam een wandelaar uit Nijmegen voorbij en bedankte ons nog voor het plaatsen van een foto op mijn website waar hij op stond. Hij vertelde ook dat hij het verslag van onze vakantie met interesse had gelezen, temeer daar de tocht begon uit zijn woonplaats Nijmegen.
Het Strokelbos ging over in het Harderwijksebos en vervolgens werd het Beekhuizerzand weer bereikt. Nu liepen we langs de zuidzijde van het Beekhuizerzand. We beklommen een uitkijktoren op een heuveltje en hadden vandaar een fraai uitzicht op het Beekhuizerzand. We waren bepaald niet de enigen die deze uitkijktoren beklommen.
We verlieten het Beekhuizerzand en kwamen daarop in de Leuvenhorst overgaand in het Leuvenumse bos. Hier was een bosgebiedje dat de “Stille Eenzaamheid” heette. Er hier was het dat een parkoerswijziging was. In dit gebied waren trouwens behoorlijk wat omgewaaide bomen. En we vermoedden dat dit de reden van de parkoerswijziging was. Het is bij WS78 niet zo dat bij een paar omgewaaide bomen de route wordt verlegd, maar het kan ook wel al te gortig worden. Het moet per slot van rekening een wandeltocht blijven en geen surfiveltocht worden. De in het infobulletin genoemde talloze vlonders over de Leuvenumsebeek waarover het parkoers zou gaan, hebben we hierdoor niet gelopen.
We passeerden nog de voormalige Hoeve Beekhuizen. Eind 1988 werd de boerderij (Hoeve Beekhuizen) afgebroken omdat zij totaal vervallen was. Natuurmonumenten houdt deze oude ontginning herkenbaar als herinnering aan de landbouwgeschiedenis van deze streek. Bij de oude Zandmolen staken we de Leuvenumse beek over. Op een informatiebord zagen we de markering van het Veluwe Zwerfpad. Op de grens tussen het Leuvenumse Bos en Leuvenhorst stroomt de Leuvenumse Beek. De Leuvenumse Beek is ooit op sommige plaatsen rechtgetrokken om watermolens van snelstromend water te voorzien. Waar mogelijk laat Natuurmonumenten de beek weer kronkelen en overstromen. Hierdoor stroomt het water langzamer. Dit verhoogt de levenskansen van bijvoorbeeld insectenlarven en waterplanten. Bovendien komt een vertraagde stroming het grondwaterpeil ten goede. Onder en ten noorden van de A28 zijn de oevers van de beek onnatuurlijk kaal. Door de oevers natuurlijker te maken, wordt de Leuvenumse Beek weer een groene verbinding tussen het Leuvenumse Bos en nabijgelegen natuurgebieden. Voor de waterspreeuw bijvoorbeeld, een wintergast, is oeverbegroeiing onontbeerlijk. Het bos langs de beek is oud en bestaat voornamelijk uit eik en beuk. Er broeden talloze soorten zangvogels.
Later volgden we de Leuvenumse beek tot het Hotel Het Roode Koper. Bij een schuur van Natuurmonumenten was op 29 km de koffiepost in de gemeente Ermelo. Aan een schuurdeur hing een grote plastic Unox worst om extra reclame te maken voor de warme worsten die verkocht werden.
Hier troffen we Sunny uit Almere. Zij heeft het voorgaande jaar veel publiciteit gehad vanwege haar actie om geld in te zamelen voor het Koningin Wilhelmina Fonds (KWF). Daartoe liet zij zich sponsoren door de 100 km lange Dodenmars te lopen. Meer informatie vindt u op www.sunnywalk.nl Het meest bekend is zij echter van de Sunny-veters. Het batig saldo met de verkoop van de paarse (schoen)veters met opdruk was voor het KWF. Voor de Nijmeegse vierdaagse had ze heel veel veters ingekocht om deze daar te verkopen. Door de desastreuze afloop van die vierdaagse hield ze heel veel veters over. En aan haar rugzak hingen nu enige tientallen veters.
Na deze koffiepost kwamen we opnieuw door het Leuvenumse bos. Ons pad voerde nu naar het Cyriasische Veld Het Cyriasische Veld is een groot droog heidegebied met veel struikheide en plaatselijk kraaiheide. Hier lopen de runderen en schapen vrij rond, om zo de heide in stand te houden. Het Cyriasische Veld is tevens rijk aan insecten, waaronder de mestkever, die dankbaar gebruik maakt van de mest van de runderen en schapen. De kevers hebben een belangrijke functie in de voedselkringloop op de heide.
Het Cyriasische Veld is vernoemd naar de Amsterdamse familie Cyriack. Deze familie was eigenaar van het gebied. Later is het Cyriasische Veld in andere handen gekomen, maar heeft toen de naam behouden. Het veld wordt ook wel Harrie Jakkes Veld genoemd. Jakkes was een veldprediker die openluchtdiensten hield op het Cyriasische Veld. Zijn achternaam doet vermoeden dat het geen al te fris figuur was. Maar dat is niet bekend.
We staken de N302 verkeersweg over en liepen nu door bosgebied Harderwijker Veld. Op 35¼ kilometer was nog de fruitpost in een partytent. We passeerden nog Huize De Haspel. Langs de zuidkant van buurtschap De Haspel en via buurtschap Strokel liepen we naar de N303 verkeersweg en volgden deze even over een asfaltfietspad.
Door buurtschap Tonsel, bekend van zijn eendenfokkerijen, werd vlak voor de A28 snelweg nog een rotonde/verkeersplein met een verdieping bereikt. Op de begane grond waren fiets- en voetpaden met in het centrum een heleboel verlichte lantaarnpalen.
Tegen half zes werd de finish bereikt. Het was best een aardige tocht geworden. Van de voorspelde regen was maar heel weinig gevallen. IVV nummer was 11810.
Dit was de laatste tocht van het seizoen 2006/2007. Bij het afmelden kregen we het nieuwe blauw gekleurde programmaboekje uitgedeeld van het seizoen 2007/2008.
De eerste 500 deelnemers kregen een zakje met bloembollen uitgereikt. Aangezien er 558 deelnemers waren en wij om half zes binnen kwamen, behoorden wij niet meer tot die gelukkigen. Coos, die 40 minuten eerder arriveerde, behoorde wel tot de gelukkigen.
Omdat we dit seizoen een tocht hadden uitgezet kregen we nog een attentie voor de moeite, namelijk een handdoek met de tekst Hartelijk bedankt namens WS78. Ook kregen we nog een dikke kaars met opdruk. Op 3 januari 2007 heeft de gemeente de eerste Harderwijker Stadsdichter benoemd. Deze zal van tijd tot tijd gelegenheidsgedichten vervaardigen. Ook zal hij bijzondere gebeurtenissen poëtisch vastleggen. Lokale bladen, internetsites en andere informatiedragers zullen deze gedichten publiceren. De werkgroep Stadsdichter bestaat uit: Dim van Rhee (initiatiefnemer), Marieke Sprey (namens Cultuur.Uit vanuit de Bibliotheek) en Jan Klein (namens Apollo). De eerste stadsdichter zal zijn: MICHEL MARTINUS (pseudoniem van Joz Brummans). De benoeming is voor twee jaar. Daarna zal de werkgroep Stadsdichter een andere dichter voordragen aan de gemeente. Er staan er al een aantal te trappelen. De gemeente geeft de Stadsdichter een kleine financiële vergoeding. Maar de eeuwige roem is het belangrijkste!
Het eerste gedicht van de stadsdichter van Harderwijk luidt:
Waterstad
Als straks de stad weer
het water rondt, zich vaster bindt
aan het waterfront en
in kalme golfslag meedeint op
het haast vergeten ruisen der baren,
komen verhalen weer tot leven,
worden vuurtoren en bastion
door hun naam in oude
glorie herenigd.
Waar een betonnen vloot langs
kaai en baai naar
zijn ankerplaats vaart,
verrijzen sculpturen uit zand en steen,
vervaagt in de periferie, van
Vischpoort en Dolfinarium,
de grens tussen
vergaan en ontstaan.
In de branding van de oude stad,
spoelt een nieuwe skyline aan;
anders belicht,
groeit Harderwijk straks uit
tot eigen gedicht.
Michel Martinus 3 jan 2007
In de haven lagen enige oude tjalken. We kwamen vlak langs de molen De Hoop.
Daarna kwamen we langs een palingrokerij. Buiten stonden tafeltjes en stoeltjes en de overheerlijke botervette verse paling uit eigen Rokerij kostte hier € 7,00 per pond. Door een industriegebied, dat langs een haven lag, liepen we nu even parallel aan de N302 verkeersweg met de naam Knardijk. Na de “gewone haven” passeerden we later nog jachthaven de Knar. Jachthaven De Knar van Watersportvereniging Flevo wordt verplaatst. Dat is nodig omdat op de huidige locatie de woonwijk De Bakens is voorzien. De jachthaven wordt negentig graden gedraaid en komt zowat 150 meter verderop te liggen, pal achter de strekdam aan de vaarroute bij het aquaduct. In goed overleg met het bestuur van de watersportvereniging is een voorontwerp gemaakt van de nieuwe haven. De vereniging behoudt de beschikking over 450 ligplaatsen en krijgt opnieuw ruimte voor een winterstalling en accommodaties zoals een clubhuis. De ongeveer 800 leden van de watersportvereniging moeten zich nog uitspreken over de voornemens. Aanvankelijk vroegen we ons af wat voor interessants deze route langs een verkeersweg kon zijn. Het bleek dat we over het nieuwe Aquaduct Veluwemeer en over de N302 kwamen met uitzichten op de randmeren. Dat was enerzijds het Wolderwijd, waar we al langs waren gelopen en anderzijds het Veluwemeer, dat aan de andere kant van de Knardijk lag. Aan de andere zijde van de Knardijk liepen we over een graspad langs de verkeersweg terug. De routebeschrijving gaf aan om zoveel mogelijk links te lopen. Maar wandelaars zoeken hun pad met de minste weerstand op, waardoor ze veel te dicht langs de verkeersweg liepen
Daarop werd buurtschap Frankrijk bereikt. Langs de Vlierbrugweg stonden enige fraaie oude boerderijen. Over een oud kerkpad werd Hierden bereikt. Op de hoek van het Kerkenpad met de Zuiderzeestraatweg stond een mooie boerderij. Toen we hier een foto van maakten, kwam de vrouw des huizes naar buiten. Ze zei dat ze het heel leuk vond dat zoveel wandelaars naar Hierden kwamen om te zien hoe mooi Hierden is.
Op 10,8 km was de soeppost bij een boerderij te Hierden. Verder liepen we door buurtschap Duinen, behorend tot Hierden, naar de spoorlijn Amersfoort-Zwolle. Hier staken we de spoorlijn en tevens snelweg over. Daarop werd het Beekhuizerzand bereikt. Dit was weer een ouderwetse grote zandvlakte, die weliswaar geaccidenteerd was. De parkoersbouwers lieten ons hier dan ook optimaal van genieten. Het Beekhuizerzand is een stuifzandgebied ter grootte van 200 ha. Het is in 2004 weer teruggebracht van een bosgebied tot een echt stuifzandgebied. Hiervoor zijn vele vliegdennen gekapt en de bovenlaag van de grond is verwijderd, zodat het verstuifbare zand weer vrij komt te liggen. Stuifzanden zijn unieke natuurlandschappen in West-Europa die voor het overgrote deel in Nederland liggen. Ze hebben hun eigen flora en fauna met wijdse vergezichten. De temperaturen kunnen enorm verschillen. Vriest het 's nachts nog, overdag kan de temperatuur weer oplopen tot 40 graden Celsius. Kenmerkende planten en dieren voor stuifzanden zijn de korstmossen en de zandhagedissen. Maar ook bijvoorbeeld de zeldzame duinpieper, nachtzwaluw en iets meer voorkomende veldleeuwerik en kuifleeuwerik zijn gasten die u op het stuifzand kunt waarnemen.
We liepen hier langs de noordkant van het Beekhuizerzand. Op 15 km lasten we aan de rand van het Beekhuizerzand een rust in. We hadden al weer behoorlijke trek gekregen en wat is er dan mooier om aan een grote zandvlakte met wijds uitzicht te kunnen genieten tijdens je rust. We kozen wel een plekje uit de wind, want het pas per slot van rekening nog winter. We troffen langs deze zandvlakte nog drie dames die bereid waren voor de fotocamera te poseren, zie daartoe de fotoreportage.
We verlieten het Beekhuizerzand weer en in het Harderwijksebos beklommen we nog de Galgenberg met bovenop een oude watertoren. Langs de noordkant van buurtschap De Haspel werd koers gezet naar de Slenkenhorst. Want daar was de grote rust in een Party centrum met de gelijknamige naam. De afgelegde afstand bedroeg hier 19 km.
Na deze rustpost kwamen we voorbij sportvelden en buurtschap de Haspel. Daarop betraden we het Strokelbosch. Op een bankje hielden we nog een rust op een bankje. Er kwam een wandelaar uit Nijmegen voorbij en bedankte ons nog voor het plaatsen van een foto op mijn website waar hij op stond. Hij vertelde ook dat hij het verslag van onze vakantie met interesse had gelezen, temeer daar de tocht begon uit zijn woonplaats Nijmegen.
Het Strokelbos ging over in het Harderwijksebos en vervolgens werd het Beekhuizerzand weer bereikt. Nu liepen we langs de zuidzijde van het Beekhuizerzand. We beklommen een uitkijktoren op een heuveltje en hadden vandaar een fraai uitzicht op het Beekhuizerzand. We waren bepaald niet de enigen die deze uitkijktoren beklommen.
We verlieten het Beekhuizerzand en kwamen daarop in de Leuvenhorst overgaand in het Leuvenumse bos. Hier was een bosgebiedje dat de “Stille Eenzaamheid” heette. Er hier was het dat een parkoerswijziging was. In dit gebied waren trouwens behoorlijk wat omgewaaide bomen. En we vermoedden dat dit de reden van de parkoerswijziging was. Het is bij WS78 niet zo dat bij een paar omgewaaide bomen de route wordt verlegd, maar het kan ook wel al te gortig worden. Het moet per slot van rekening een wandeltocht blijven en geen surfiveltocht worden. De in het infobulletin genoemde talloze vlonders over de Leuvenumsebeek waarover het parkoers zou gaan, hebben we hierdoor niet gelopen.
We passeerden nog de voormalige Hoeve Beekhuizen. Eind 1988 werd de boerderij (Hoeve Beekhuizen) afgebroken omdat zij totaal vervallen was. Natuurmonumenten houdt deze oude ontginning herkenbaar als herinnering aan de landbouwgeschiedenis van deze streek. Bij de oude Zandmolen staken we de Leuvenumse beek over. Op een informatiebord zagen we de markering van het Veluwe Zwerfpad. Op de grens tussen het Leuvenumse Bos en Leuvenhorst stroomt de Leuvenumse Beek. De Leuvenumse Beek is ooit op sommige plaatsen rechtgetrokken om watermolens van snelstromend water te voorzien. Waar mogelijk laat Natuurmonumenten de beek weer kronkelen en overstromen. Hierdoor stroomt het water langzamer. Dit verhoogt de levenskansen van bijvoorbeeld insectenlarven en waterplanten. Bovendien komt een vertraagde stroming het grondwaterpeil ten goede. Onder en ten noorden van de A28 zijn de oevers van de beek onnatuurlijk kaal. Door de oevers natuurlijker te maken, wordt de Leuvenumse Beek weer een groene verbinding tussen het Leuvenumse Bos en nabijgelegen natuurgebieden. Voor de waterspreeuw bijvoorbeeld, een wintergast, is oeverbegroeiing onontbeerlijk. Het bos langs de beek is oud en bestaat voornamelijk uit eik en beuk. Er broeden talloze soorten zangvogels.
Later volgden we de Leuvenumse beek tot het Hotel Het Roode Koper. Bij een schuur van Natuurmonumenten was op 29 km de koffiepost in de gemeente Ermelo. Aan een schuurdeur hing een grote plastic Unox worst om extra reclame te maken voor de warme worsten die verkocht werden.
Hier troffen we Sunny uit Almere. Zij heeft het voorgaande jaar veel publiciteit gehad vanwege haar actie om geld in te zamelen voor het Koningin Wilhelmina Fonds (KWF). Daartoe liet zij zich sponsoren door de 100 km lange Dodenmars te lopen. Meer informatie vindt u op www.sunnywalk.nl Het meest bekend is zij echter van de Sunny-veters. Het batig saldo met de verkoop van de paarse (schoen)veters met opdruk was voor het KWF. Voor de Nijmeegse vierdaagse had ze heel veel veters ingekocht om deze daar te verkopen. Door de desastreuze afloop van die vierdaagse hield ze heel veel veters over. En aan haar rugzak hingen nu enige tientallen veters.
Na deze koffiepost kwamen we opnieuw door het Leuvenumse bos. Ons pad voerde nu naar het Cyriasische Veld Het Cyriasische Veld is een groot droog heidegebied met veel struikheide en plaatselijk kraaiheide. Hier lopen de runderen en schapen vrij rond, om zo de heide in stand te houden. Het Cyriasische Veld is tevens rijk aan insecten, waaronder de mestkever, die dankbaar gebruik maakt van de mest van de runderen en schapen. De kevers hebben een belangrijke functie in de voedselkringloop op de heide.
Het Cyriasische Veld is vernoemd naar de Amsterdamse familie Cyriack. Deze familie was eigenaar van het gebied. Later is het Cyriasische Veld in andere handen gekomen, maar heeft toen de naam behouden. Het veld wordt ook wel Harrie Jakkes Veld genoemd. Jakkes was een veldprediker die openluchtdiensten hield op het Cyriasische Veld. Zijn achternaam doet vermoeden dat het geen al te fris figuur was. Maar dat is niet bekend.
We staken de N302 verkeersweg over en liepen nu door bosgebied Harderwijker Veld. Op 35¼ kilometer was nog de fruitpost in een partytent. We passeerden nog Huize De Haspel. Langs de zuidkant van buurtschap De Haspel en via buurtschap Strokel liepen we naar de N303 verkeersweg en volgden deze even over een asfaltfietspad.
Door buurtschap Tonsel, bekend van zijn eendenfokkerijen, werd vlak voor de A28 snelweg nog een rotonde/verkeersplein met een verdieping bereikt. Op de begane grond waren fiets- en voetpaden met in het centrum een heleboel verlichte lantaarnpalen.
Tegen half zes werd de finish bereikt. Het was best een aardige tocht geworden. Van de voorspelde regen was maar heel weinig gevallen. IVV nummer was 11810.
Dit was de laatste tocht van het seizoen 2006/2007. Bij het afmelden kregen we het nieuwe blauw gekleurde programmaboekje uitgedeeld van het seizoen 2007/2008.
De eerste 500 deelnemers kregen een zakje met bloembollen uitgereikt. Aangezien er 558 deelnemers waren en wij om half zes binnen kwamen, behoorden wij niet meer tot die gelukkigen. Coos, die 40 minuten eerder arriveerde, behoorde wel tot de gelukkigen.
Omdat we dit seizoen een tocht hadden uitgezet kregen we nog een attentie voor de moeite, namelijk een handdoek met de tekst Hartelijk bedankt namens WS78. Ook kregen we nog een dikke kaars met opdruk. Op 3 januari 2007 heeft de gemeente de eerste Harderwijker Stadsdichter benoemd. Deze zal van tijd tot tijd gelegenheidsgedichten vervaardigen. Ook zal hij bijzondere gebeurtenissen poëtisch vastleggen. Lokale bladen, internetsites en andere informatiedragers zullen deze gedichten publiceren. De werkgroep Stadsdichter bestaat uit: Dim van Rhee (initiatiefnemer), Marieke Sprey (namens Cultuur.Uit vanuit de Bibliotheek) en Jan Klein (namens Apollo). De eerste stadsdichter zal zijn: MICHEL MARTINUS (pseudoniem van Joz Brummans). De benoeming is voor twee jaar. Daarna zal de werkgroep Stadsdichter een andere dichter voordragen aan de gemeente. Er staan er al een aantal te trappelen. De gemeente geeft de Stadsdichter een kleine financiële vergoeding. Maar de eeuwige roem is het belangrijkste!
Het eerste gedicht van de stadsdichter van Harderwijk luidt:
Waterstad
Als straks de stad weer
het water rondt, zich vaster bindt
aan het waterfront en
in kalme golfslag meedeint op
het haast vergeten ruisen der baren,
komen verhalen weer tot leven,
worden vuurtoren en bastion
door hun naam in oude
glorie herenigd.
Waar een betonnen vloot langs
kaai en baai naar
zijn ankerplaats vaart,
verrijzen sculpturen uit zand en steen,
vervaagt in de periferie, van
Vischpoort en Dolfinarium,
de grens tussen
vergaan en ontstaan.
In de branding van de oude stad,
spoelt een nieuwe skyline aan;
anders belicht,
groeit Harderwijk straks uit
tot eigen gedicht.
Michel Martinus 3 jan 2007
| Henri Floor & Coos Verburg |