|
|
|
|
Met Euraudax vanuit Tielen in België |
In het weekend van zaterdag 28 op zondag 29 juni 2003 organiseerde Euraudax een wandeltocht
van 100 km vanuit Tielen. Tielen is gelegen in de driehoek Turnhout, Kasterlee en Herentals
en behoort tot de gemeente Kasterlee. De start was zaterdagochtend om 11.00 uur. We reden dit
keer heen en weer met de eigen auto. Het openbaar vervoer tussen Tilburg en Turnhout is niet
bepaald optimaal. De Belgische maatschappij "De Lijn" onderhoudt hier een busverbinding.
Er werden drie afstanden georganiseerd, te weten 100 km, 75 km en 25 km. Er deden 61
wandelaars mee waarvan 54 op de 100km, 4 op de 75 km en 3 op de 25 km. Op de 100 km waren
4 uitvallers. Er deden opvallend veel Nederlanders mee. Wij telden er 18. Daarnaast waren
er behalve uit België, deelnemers uit Duitsland, Frankrijk en Denemarken.
Hoewel de start officieel om 11.00 uur was werd om 11.00 uur omgeroepen, dat we over 5 minuten zouden starten. Uiteindelijk vertrokken we om 11.08 uur. Op een A5-je stonden de verschillende rustposten vermeld. De tocht was ingedeeld in 4 lussen van respectievelijk 25 km, 31 km, 29 km en 15 km. Er waren 8 wagenrusten op respectievelijk 7, 16, 34, 50, 66, 75, 81 en 94 km. Er was een korte caférust in een McDonalds restaurant. Verder waren er 3 grote rusten in de startlocatie. Dat was het ontmoetingscentrum aan de Kasteeldreef te Tielen.
De eerste 7 km van de tocht voerde voornamelijk over rustige wegen, die allen wel verhard waren. Daarbij kwamen we door Hoge Rielen. We zagen af en toe dat we liepen over grondgebied van de plaats Lichtaart behorend tot de gemeente Kasterlee. Opvallend hier in België is de zeer grote verscheidenheid aan huizen. Het lijkt wel of hier geen schoonheidscommissie is die bepaalt of een huis wel in zijn omgeving past. De temperatuur lag op ongeveer 24°.
Bij de Keesemolen sloegen we af en volgden hier het Sniederspad
De Keesemolen te Kasterlee is een houten standaardmolen met open voet die in 1650 opgericht werd en sinds 1945 langs de Geelsebaan staat.
GR 565 Renier Sniederspad (Antwerpen - Bladel, via Turnhout)
Het Sniederspad (120 km) loopt door de Voorkempen (Antwerpen-Antitankkanaal), via Zoersel en Wechelderzande, door de Noorderkempen (Turnhout-Hoge Rielen) naar Bladel.
Het pad is opgedragen aan Renier Snieders. Deze Kempische dokter van Nederlandse afkomst - een tijdgenoot van Hendrik Conscience - schreef, net als deze laatste, historische (streek)romans, die opgang maakten in de periode van het ontwaken van het Vlaamse bewustzijn. Later evolueerde zijn werk naar een meer realistische, verbitterde stijl. Het Sniederspad vindt zijn ontstaan in de weg die Renier en August aflegden om elkaar destijds "ergens in de Kempen" tijdens vakantieperiodes te ontmoeten … tochtjes die toentertijd veelal met paard en rijtuig werden afgelegd. Het oorspronkelijke Sniederspad dateert eigenlijk uit 1937, maar was ondertussen in de vergetelheid geraakt. In 1988 werd het pad (her)ingewandeld en in het GR-net opgenomen als hommage aan de 100ste verjaardag van het overlijden van Renier Snieders.
Na de eerste wagenrust bij de Kabouterkensberg dwaalden we door het bosgebied van de
Kaboutertjes. Waarschijnlijk vanwege de warmte lieten de kaboutertjes zich nu niet zien.
De kabouterkensberg is een zanderige, beboste heuvel in de buurt van Kasterlee Deze is gelegen In een bos met een heleboel naaldbomen, waarin houten bruggetjes, trapjes en een heus kabouterhuisje zijn gelegen
Daarna dwaalden we nog een tijdlang door heuvelachtig bosgebied.
Op de eerste grote rust, die op 25 km lag kregen we een lang stokbrood met beleg als lunch. Ik had nu trek en haalde nog een stokbrood. Ik bleek één van de weinigen te zijn die een tweede stokbrood haalde. De tweede lus voerde in de richting van Herentals. We kwamen uit bij een grote begraafplaats. Het was hier heuvelachtig en langs de begraafplaats liep een kruisweg met talrijke kapelletjes er langs. Aan het einde van de kruisweg was een kerkje. We bleven een tijdlang langs de begraafplaats lopen. We sloegen af en kwamen toen op korte afstand langs een uitzichttoren, Toeristentoren genaamd. Hier vlakbij was de 3e wagenrust.
De toeristentoren, in de bossen van de Springberg, bied je een prachtig vergezicht boven de talrijke bossen van de streek. Bij helder weer kan je zelfs Antwerpen zien. Deze houten uitkijktoren werd gebouwd op het hoogste punt van Herentals
We liepen Herentals in en kwamen langs kasteeltje La Paige. Bij riviertje de Kleine Nete
sloegen we af. Een informatiebord kondigde aan dat in de Kleine Nete een vistrap werd
aangelegd voor ongeveer € 140.000. Iets verderop stopte de wandelgroep. De werkzaamheden
ten behoeve van de vistrap hadden er voor gezorgd dat een deel van het officiële parkoers
was geblokkeerd. Een deel van een brug over de Kleine Nete was weggehaald. Daarop volgden
we een alternatieve route door Herentals.
We bereikten het Schelde-Maas kanaal bij een sluis waar het Schelde-Maas kanaal in het Albert kanaal stroomt. Op het moment dat we het Schelde-Maas kanaal verlieten viel een wandelaar. Omstanders raakten bijna in paniek, omdat de man niet meteen opstond. Later hoorden we van de man, dat de manier waarop hij was gevallen wel vaker (bij hem) voorkwam en als het aan hem had gelegen, weliswaar met wat vertraging verder had willen meelopen, maar dat is er niet van gekomen. Deze man in kwestie was bij ons al eerder opgevallen, omdat hij zonder kousen aan liep. Een km verderop was een caférust in een McDonalds restaurant.
Na deze caférust op 42 km liepen we naar het pretpark Bobbejaansland.
De parkeerplaats van Bobbejaansland was uitgestorven.
Verderop zagen we de laatste personeelsleden het terrein verlaten.
Bij het park staat een grote elektriciteitswindmolen met daarop de tekst www.bobejaansland.be.
We zagen op verschillende straatnaambordjes de plaatsnaam Olen vermeld.
Via Lichtaart werd het Ontmoetingscentrum in Tielen bereikt.
We hadden hier een warme maaltijd op 56 km.
Nu zetten we koers naar Turnhout. Het was nu donker geworden en de reflectievesten werden omgedaan. Mijn wandelstokken werden tevoorschijn gehaald. In het donker zie ik minder goed. Daar ik ook nog zwakke enkels heb, is een verzwikking niet onmogelijk. Temeer daar ik dit jaar al tweemaal een enkel flink verzwikt heb, besloot ik het nachtgedeelte van de wandeltocht met stokken te lopen. Op 66 km werd in Turnhout aan het Lode Peeters-plantsoen in de wijk Parkwijk de 5e wagenrust bereikt. Ik kwam hier de man met de hamer tegen. Daarop besloot ik uit te vallen. Coos had geen problemen en liep de tocht verder wel succesvol uit.
Met de verzorgingsauto werd ik naar het ontmoetingscentrum gebracht. Dit centrum bleek de gehele nacht open te blijven. Er was één deelnemer die gehuldigd werd voor het behalen van een gouden arend. Het bleek ook dat de verzorgingswagen na elke wagenrust hier naartoe terugreed om de voorraad aan te vullen. Rond 4.30 uur op zondagochtend kwam de wandelgroep aan voor een ontbijtrust. Hieraan deed ik ook mee. De stoelen in de ontmoetingszaal waren niet makkelijk om lang in te rusten, waardoor ik besloot om in de auto te gaan slapen.
Om 7.05 uur kwamen de wandelaars aan bij de finish. We feliciteerden talrijke wandelaars met het behalen van deze tocht. Rond 7.30 uur reden we huiswaarts. De 145 km werd in 1¾ uur afgelegd, waarna ons bed geduldig wachtte.
 |
Henri Floor & Coos Verburg |