Uitwaaien op Texel

Op zaterdag 18 juli 2026 begon mijn wandeldag vroeg. In slechts twee uur bracht de trein mij naar station Den Helder, waar de frisse zeelucht al merkbaar was. Vanaf het station wandelde ik richting het Havenplein, het vertrouwde vertrekpunt voor de overtocht naar Texel. De boot lag klaar en al snel voer ik over het water, op weg naar een nieuwe tocht op het eiland dat mij al zo vaak heeft uitgedaagd en geïnspireerd. Aankomst op Texel en start van de route Na aankomst op Texel begon ik direct aan mijn wandeling. Ik volgde een traject van de geel/rood gemarkeerde WaddenWandelen-route, een pad dat bekendstaat om zijn afwisseling en soms pittige stukken. De route leidde mij langs de rustige Mokbaai, waar het water stil lag en de wind zacht over het landschap streek. Ik liep door tot aan de ingang van de Joost Dourleinkazerne, een markant punt op deze route. De Horsmeertjes en het zware zand Volgens de kaart liep de route langs de Horsmeertjes, maar het water liet zich pas aan het einde van dit traject zien. Het pad hier was zwaar: veel mul zand en smalle doorgangen maakten het tot een echte beproeving. Op één plek was het pad zelfs bijna volledig dichtgegroeid. Toch bleef ik doorzetten, gesteund door de wetenschap dat zeven wandelaars mij al eerder hadden ingehaald. Dat gaf net dat extra zetje om vol te houden. Het strand en het naaktstrand Toen ik uiteindelijk het strand bereikte, passeerde ik een geel bord met de waarschuwing NAAKTSTRAND - FKK STRAND - NUDIST BEACH - PLAGE NUDIST. Ik wist dat dit deel van Texel een naaktstrand had; tijdens de 60 km lange Rondje Texel, die ik acht keer heb gelopen en voor het laatst in 2009, kwam je hier ook langs. Net als toen was er niemand te zien. Destijds kwam dat door het vroege uur, nu lag het aan het weer. Na een periode van hitte was het deze dag fris, met temperaturen tussen de 16 en 18 graden en een stevige noordwestenwind. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik ook een regenbui te verwerken. Besluit om De Koog niet te halen Oorspronkelijk was het plan om door te lopen naar De Koog. Maar door het zware parkoers besloot ik al na een paar uur dat dit niet haalbaar zou zijn. Bij Paal 9 nam ik een grote rustpauze. Een warme kop muntthee deed wonderen en gaf mij nieuwe energie. Laatste deel van de wandeling Na de rust volgde ik nog ruim een kilometer het strand. Daarna ging de route via een zeer steil duin het binnenland in. Het landschap veranderde: eerst heide, daarna bosgebied. Uiteindelijk bereikte ik het Bospaviljoen Turfveld, het eindpunt van mijn wandeling. De totale afstand bedroeg ongeveer 14 kilometer. Terugreis Ruim voordat ik mijn eindpunt had bereikt, had ik een Texelhopperbusje gereserveerd, wat een geruststellende gedachte was na zo’n intensieve tocht. Met de boot van 17.00 uur – die ik maar net haalde – begon ik aan de thuisreis. Het was een mooie maar zware wandeling, vol afwisseling, inspanning en momenten van pure Texelse natuurpracht.