Op zaterdag 21 maart 2026 organiseerde de FLAL de jaarlijkse hunebeddenwandeltocht. De start vond plaats bij Echos Home in het Drentse Darp, gelegen bij de ingang van de Johannes Postkazerne, op ongeveer zeven kilometer afstand van Steenwijk. Vanuit ons overnachtingsadres in Steenwijk reden wij met de auto naar de startlocatie.
Door de dichte mist was het aanvankelijk onzeker of we op tijd zouden arriveren. Bovendien bleek de oorspronkelijk geplande parkeerplaats al vol, waardoor we iets verder weg moesten parkeren. Rond 8.45 uur kwamen we aan bij de start, precies op de officiële starttijd. Vanwege de grote drukte was men echter al om 8.30 uur gestart.
Een kleine omweg
Kort na het vertrek realiseerde ik me dat ik mogelijk een autoraampje had open laten staan. Ik had het geopend om een bekende uit de regio Zaanstad te begroeten. Gelukkig liep de route in dezelfde richting als waar de auto stond, waardoor ik weer snel op de wandelroute terechtkwam.
Langs hunebedden, heuvels en historie
Al snel passeerden we de Genieput, een door de genie gegraven plas die vroeger werd gebruikt voor oefeningen en als pauzeplek. Niet veel later bereikten we het eerste hunebed, D53, waarna we de Hunebeddenweg overstaken. Op enige afstand lag hunebed D54, maar door de mist was deze nauwelijks zichtbaar.
Het een na grootste hunebed van Nederland D53 is uit elkaar gehaald in 1945. De stenen zijn toen in een diepe kuil begraven (zes meter diep) vlakbij de plek waar het hunebed stond. De reden hiervoor was dat de Duitsers hier een vliegveld hebben aangelegd. Het vliegveld is later kapot gebombardeerd. De restanten zijn nog steeds waarneembaar. in het gebied. Na WOII, in 1947, werden de stenen opgegraven waarna het hunebed weer in elkaar is gezet (in 1949). In 1991 vond nogmaals een restauratie plaats.
Het hunebed bestaat uit 21 zijstenen en 9 dekstenen met een ingangspartij met een paar poortzijstenen en een steenkrans (slechts minder dan de helft van de steenkrans is aanwezig). De lengte van het hunebed is 18,9 meter en de breedte 4,4 meter.
Het hunebed wordt al in 1732 genoemd in de reisverslagen van Andries Schoenmaker. Van Giffen onderzocht de grafkelder in 1918 en voerde tevens restauraties uit. De vondsten zouden bestaan uit honderden potten van het type trechterbekeraardewerk. Opmerkelijk is dat aan de westzijde van het hunebed in plaats van één sluitsteen drie sluitstenen zijn gebruikt in de constructie.
Vervolgens beklommen we de 19 meter hoge Havelterberg via een lange trap. Vanaf een uitzichtpunt waren talrijke grafheuvels te zien—althans, als je wist waar je naar moest kijken. Daarna liepen we langs een gebouw waarvan het toegangshek gesloten was; later bleek dit de Holtinger Schaapskooi te zijn.
We keerden terug naar de Hunebeddenweg, maar verlieten deze al snel weer om het Militair Oefenterrein Havelte-Oost op te gaan. Daar volgden we een lange tankbaan: een pittig, maar indrukwekkend deel van de route.
Het Holtingerveld en de sporen van de oorlog
In het Holtingerveld herinneren meer dan 2.500 bomkraters aan het vliegveld dat de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog aanlegden. Het gebied werd aan het einde van de oorlog zwaar gebombardeerd door de geallieerden. De kraters liggen er nog steeds als stille getuigen van deze bewogen periode. Staatsbosbeheer probeert met zorgvuldig beheer een balans te vinden tussen natuur en cultuurhistorie.
Overal in het landschap zijn sporen uit het verleden zichtbaar: grafheuvels, kraters, een startbaan en vooral de openluchthangars, die met hoge wallen waren aangelegd om vliegtuigen te verbergen. Het vliegveld is nooit operationeel geweest; op 24 maart 1945 werd het gebied volledig gebombardeerd.
Rust in Uffelte
Na het buurtschap Holtinge liepen we richting Uffelte. Bij Dorpshuis De Vlasbarg'n was de eerste horecarust. Coos, die vooruit was gelopen, zat buiten vanwege de drukte en warmte binnen. Natuurlijk ging ik bij haar zitten.
Omdat het vervolg van de route een lus van zeven kilometer was, was de verleiding groot om voor de kortere alternatieve afstand van 18 kilometer te kiezen. Toch besloten we de volledige route te lopen—Coos moest immers trainen voor de Nijmeegse Vierdaagse.
De lus door het Holtingerveld
De lus voerde opnieuw door het Holtingerveld en langs Camping De Blauwe Haan. Daar stond een bijzonder kunstzinnig huisje dat direct opviel. Tijdens de tweede binnenrust schoven we aan bij een groep dames uit Maarssen. Ik vertelde dat ik familie in Maarssen heb liggen—letterlijk, want mijn ooms en tante liggen daar begraven. Het gesprek was gezellig en we kregen zelfs een stroopwafel aangeboden.
Terug naar de finish
Op weg terug naar de startlocatie passeerden we opnieuw twee hunebedden. Een daarvan hadden we ’s ochtends al gezien, maar toen was het nog mistig. Inmiddels was de nevel volledig opgetrokken, wat het uitzicht een stuk mooier maakte.
De Holtinger Schaapskooi was nu goed zichtbaar en bijzonder sfeervol, met talrijke dartelende lammetjes. Vanaf daar was het niet ver meer naar het eindpunt.
Afsluiting
Bij het afmelden zagen we dat er in totaal 560 wandelaars hadden deelgenomen. De verdeling per afstand was als volgt:
- 10 km – 110 deelnemers
- 25 km – 339 deelnemers
- 40 km – 96 deelnemers
- 60 km – 15 deelnemers
Het lage aantal deelnemers op de 60 kilometer had waarschijnlijk te maken met een andere wandelorganisatie in Klarenbeek, waar die dag onder meer een 80 en 110 kilometer werd georganiseerd.
Wij danken de organisatie hartelijk voor deze prachtige en goed verzorgde tocht.
Korte geschiedenis van de Johannes Postkazerne
Oorsprong in de Tweede Wereldoorlog (1942–1945)
Tijdens de Duitse bezetting werd het heide- en bosgebied bij Havelte voorbereid als militair oefenterrein. De Duitsers legden drainage aan en maakten het terrein vrij voor gebruik. Hoewel er geen volwaardige kazerne werd gebouwd, vormden deze werkzaamheden de basis voor het latere militaire complex.
Oprichting van de kazerne (1952)
In 1952 bouwde de Nederlandse landmacht op dit terrein een nieuwe legerplaats onder de naam Legerplaats Steenwijkerwold. Het werd een belangrijke locatie voor de wederopbouw van de Nederlandse krijgsmacht in de vroege Koude Oorlog.
In 1964 kreeg de kazerne haar huidige naam: Johannes Postkazerne, ter ere van verzetsleider Johannes Post (1906–1944). Hij speelde een grote rol in het Nederlandse verzet en werd in 1944 door de Duitsers gefusilleerd. Voor de kazerne staat een monument dat aan hem herinnert.
Uitbreiding en internationale context (1970–1990)
In de decennia daarna groeide de kazerne uit tot een van de belangrijkste landmachtlocaties in Noord-Nederland.
Gebouwen kregen namen die verwijzen naar de Nederlandse VN‑missie in Libanon (UNIFIL).
In de regio waren ook Amerikaanse militairen actief tijdens de Koude Oorlog, wat de strategische betekenis van het gebied onderstreepte.
Moderne tijd: thuisbasis van de 43 Gemechaniseerde Brigade
Vandaag de dag is de Johannes Postkazerne een moderne militaire basis waar onder andere de 43 Gemechaniseerde Brigade en het 44 Pantserinfanteriebataljon zijn gelegerd. Het omliggende oefenterrein wordt intensief gebruikt voor training met voertuigen, infanterie en moderne systemen.