van NS Veenendaal-West naar NS Rhenen

Op zaterdag 21 februari 2026 trok ik eropuit voor een afwisselende wandeling door de bossen en landgoederen tussen Veenendaal en Rhenen. Omdat ik niet zeker wist of parkeren bij station Veenendaal‑West gratis was, koos ik voor een parkeerplek aan de Dijkstraat, nabij huisnummer 101. Vanaf daar was het ongeveer 1250 meter naar het station — een stukje dat ik aan het einde van de dag nog zou teruglopen. Rond half tien begon mijn tocht. De dag startte onverwacht vriendelijk: een waterig zonnetje brak door de wolken en gaf het landschap een zachte glans. Later op de ochtend kwam de zon zelfs volledig tevoorschijn, waardoor de natuur in een bijna voorjaarslicht stond. Landgoed Prattenburg – brede lanen en stille bossen Vanaf het station liep ik vrijwel direct het uitgestrekte Landgoed Prattenburg op. Dit gebied staat bekend om zijn rechte lanen, oude beuken en afwisselende bosstructuren. De paden waren breed en rustig, en de ochtendzon viel gefilterd door de hoge boomkronen. Ik passeerde de Natuurbegraafplaats Prattenburg, een open en serene plek waar het bos overgaat in een meer parkachtig landschap. Na het oversteken van de Veenendaalsestraatweg bleef ik me nog steeds op het landgoed bevinden. Het terrein is groot en gevarieerd, met lichte hoogteverschillen en afwisselend naald- en loofbos. Kwintelooijen – stuwwallen en uitzichtpunten Op ongeveer zes kilometer bereikte ik Kwintelooijen, een bekend recreatiegebied op de flank van de Utrechtse Heuvelrug. Het gebied is gevormd door stuwwallen en kent steile hellingen, open zandplekken en uitzichtpunten. Hier nam ik een welverdiende pauze. De Latte Macchiato smaakte uitstekend terwijl ik uitkeek over het reliëfrijke landschap. Landgoed De Dikkenberg – slingerpaden door het groen Na de pauze vervolgde ik mijn route over Landgoed De Dikkenberg. Dit gebied heeft een meer besloten karakter, met slingerende paden door dicht bos en af en toe een open plek waar het licht mooi binnenvalt. De overgang tussen de verschillende landgoederen is subtiel, maar je voelt het landschap langzaam veranderen. Landgoed Remmerstein – rechte lanen en de Paasheuvel Verderop ging het bos over in Landgoed Remmerstein, waar lange, rechte lanen het landschap domineren. Hier begon ook de klim naar de Paasheuvel, een markante verhoging in het terrein. De weg omhoog was lang en geleidelijk, maar bood onderweg mooie doorkijkjes tussen de bomen. Staatsbossen van Rhenen en Landgoed De Tangh Na Remmerstein volgden de staatsbossen van Rhenen, waar het bos ruiger en natuurlijker oogt. De paden zijn hier smaller en kronkelender. Uiteindelijk bereikte ik Landgoed De Tangh, het laatste bosgebied van de route. In dit deel zat nog een verrassend steile klim — een korte maar pittige afsluiter van het bosrijke traject. Langs de Rijn naar Rhenen Eenmaal uit het bos daalde ik af richting de Rijn. Het water lag er rustig bij, en ik volgde de rivier tot aan de Rijnbrug. Dit deel van de route is vlak en open, met zicht op het brede rivierlandschap. Vanaf de brug liep ik weer omhoog naar station Rhenen. Rond kwart over twaalf begon het licht te motregenen. De rest van de wandeling bleef het bij die zachte, aanhoudende motregen — niet hinderlijk, maar net genoeg om de lucht grijs te kleuren. Terug naar Veenendaal-West Vanaf station Rhenen nam ik de trein terug naar Veenendaal‑West. Het laatste stuk — de 1250 meter terug naar de auto — liep ik nog even uit. Daarmee kwam de totale afstand van de wandeling uit op 15 kilometer. Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan. Henri Floor