Verslag van de Midwinterhoorn Wandeltocht — 30 december 2025
De laatste dinsdag van het jaar begon voor ons in alle vroegte. Terwijl de meeste mensen zich nog eens omdraaiden in hun warme bed, klonk bij ons om 4.45 uur de wekker. Buiten was het nog pikdonker, de stilte van de nacht hing als een deken over de wereld. Met slaperige ogen maar vol voorpret maakten we ons klaar voor de Midwinterhoorn Wandeltocht vanuit Dalfsen, een traditie die we dit jaar niet wilden missen.

Een reis met een gouden randje
We maakten gebruik van onze keuzedag, waardoor ik zoals altijd 1e klas kon reizen. Voor Coos, die normaal 2e klas reist, bood december een mooie meevaller: dankzij de NS Wintercity-actie kon zij voor slechts € 1,- een upgrade naar de 1e klas krijgen. Een klein gebaar, maar het gaf onze reis een luxe tintje. Zo zaten we samen comfortabel in de trein, terwijl buiten de eerste tekenen van de dageraad voorzichtig door de duisternis prikten.
De reis verliep voorspoedig en precies om 8.00 uur stapten we uit op station Dalfsen. De frisse ochtendlucht deed ons goed. Met buurtbus 568 reden we naar café-restaurant Madrid, het startpunt van de tocht.

Een start met een verhaal
Bij aankomst bleek dat we niet de eersten waren; wandelaars druppelden al binnen, maar starten mocht pas om 9.00 uur. De sfeer was gemoedelijk, maar er hing ook iets weemoedigs in de lucht. Deze dag was namelijk de allerlaatste dag dat café-restaurant Madrid open was. Het iconische startpunt was verkocht, naar men zei aan de camping Expo Madrid aan de overkant. Het gaf de start een bijzonder, bijna symbolisch tintje.

Op pad door het winterse landschap
Stipt om 9.00 uur klonk het startsein. We ontvingen een routeboekje met achtergrondinformatie, maar de route was zo goed uitgezet dat ik vooral de pijlen volgde. Coos hield het boekje trouw bij de hand, zoals altijd.
Het landschap rondom Dalfsen toonde zich van zijn mooiste kant. De winterzon brak door en zette de velden, bossen en paden in een zacht gouden licht. Af en toe klonk in de verte het melancholische geluid van een midwinterhoorn, dat prachtig over de velden droeg. Het gaf de tocht een bijna sprookjesachtige sfeer.

Een welverdiende pauze
Na 10 kilometer bereikten we de rustpost. Binnen was het warm en gezellig, en met onze consumptiebon kregen we een heerlijke kom erwtensoep. De geur van rookworst en spliterwten vulde de ruimte. Voor wie zonder inschrijving meeliep — de zogenaamde zwartlopers — kostte de soep € 3,50. Wij genoten er vooral van dat we even konden zitten.

Een zware maar mooie tocht
Na de pauze merkten we dat de route weliswaar prachtig was, maar ook behoorlijk pittig. De vermoeidheid van ons vorige uitje zat nog in de benen. Op 13 kilometer besloten we verstandig te zijn en de alternatieve aflooproute te nemen. Die was nog ruim 3 kilometer, maar voelde als een goede keuze.
Bij het afmelden kregen we een fraaie button en een wandelplaatje voor in het wandelboekje. Op onze startkaart stond een nummer, maar helaas — geen prijs voor ons dit jaar. Dat mocht de pret niet drukken.

Een tocht om te onthouden
Het was een schitterende dag: zonnig, goed georganiseerd en met een fijne sfeer. De dag ervoor waren er al zo'n 1000 deelnemers, en ook vandaag kwamen we verschillende bekenden tegen. Eén wandelaar liep zelfs beide dagen, speciaal omdat het weer vandaag zo mooi was.
Tot slot bracht een pendelbusje van de organisatie ons terug naar station Dalfsen. Moe maar voldaan stapten we in de trein naar huis, nagenietend van een prachtige winterwandeling die het jaar op een bijzondere manier afsloot.

Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.