met WS78 vanuit Ommen op 13 december 2025
Saharatocht Ommen: Een Winterse Wandeling Door Zand, Bos en Verhalen
Er zijn van die wandelingen die je niet alleen in je benen voelt, maar ook in je hoofd en hart meeneemt. De Saharatocht vanuit Ommen, op 13 december 2025, was er zo één. Een dag vol verrassingen, ontmoetingen en prachtige natuur, met een vleugje geschiedenis en een snufje avontuur.
Een ontspannen start van de dag
De dag begon al goed: ons hotel lag op slechts twee minuten lopen van de start. Geen gedoe met parkeren, geen stress ― alleen een korte wandeling door de frisse ochtendlucht. Door het late ontbijt (8 uur) vertrokken we iets later, maar dat gaf ons juist het gevoel dat we de tocht in ons eigen tempo konden beleven.
Met een volle maag en een goed humeur zetten we koers richting de oostkant van Ommen.
Een toevallige ontmoeting in Besthmen
In buurtschap Besthmen werden we verrast door een automobiliste die nieuwsgierig naast ons stopte. Ze wilde weten welke tocht hier plaatsvond. Al snel bleek dat zij zelf betrokken was bij een andere wandeltocht die diezelfde dag vanaf station Ommen vertrok. Veertien mariniers zouden daar om 10.00 uur met zware bepakking vertrekken ― ook richting de Sahara.
Het idee dat twee totaal verschillende groepen wandelaars, elk met hun eigen doel, dezelfde zandvlakte zouden doorkruisen, gaf de dag een bijzonder tintje.
De klim naar de Besthmenerberg
Via de Bergsteeg begonnen we aan de klim naar de Besthmenerberg. De heuvel is met zijn 34 meter geen Alpenreus, maar in het vlakke Overijsselse landschap voelt het toch als een kleine prestatie. Boven de boomtoppen zagen we de kleurrijke waterbaan van camping Ommerland uitsteken ― een vrolijk contrast met het winterse bos.
De uitkijktoren lieten we dit keer (aan onze rechterhand) links liggen. Soms is het genoeg om gewoon te genieten van het pad onder je voeten.
De Besthmenerberg bij Ommen is een stuwwal uit de laatste ijstijd (ongeveer 150.000 jaar geleden) en heeft een rijke geschiedenis: van natuurgebied en kampeerplek sinds 1925 tot spirituele bijeenkomsten van Krishnamurti en zelfs een duistere periode als strafkamp tijdens de Tweede Wereldoorlog
Het Bostheater: een verborgen parel
De afdaling via de steile trap in het Bostheater Ommen blijft een belevenis. Het openluchttheater ligt als een amfitheater verscholen tussen de bomen. Zelfs zonder voorstelling heeft de plek iets magisch ― alsof je elk moment een boself of theatergezelschap uit de coulissen ziet komen.
Daarna slingerden we verder over smalle paadjes rond het Zeesserven, een gebied waar de natuur nog echt de baas is.
De Sahara van Ommen: zand, zon en stilte
En toen was daar de Sahara. Een uitgestrekte zandverstuiving die zijn naam eer aandoet. Het mulle zand maakte het lopen pittig, maar de omgeving was adembenemend. De zon brak door, de lucht was helder en het landschap leek even oneindig.
Het is bijzonder hoe zo’n plek je even uit de tijd haalt. Geen verkeer, geen geluid ― alleen het zachte kraken van zand onder je schoenen.
De Sahara is een zandverstuiving van ongeveer 20 hectare in de boswachterij Ommen.
Het ontstond door eeuwenlange begrazing en afplagging van heide, waardoor kale grond ontstond die door de wind werd opgestoven.
Rond 1840 liet baron Van Pallandt van Eerde het gebied deels bebossen om verdere verstuiving te stoppen.
Het gebied kreeg de bijnaam Sahara omdat het grote open zandvlaktes heeft die doen denken aan een woestijn.
Er komen zeldzame soorten zoals jeneverbes, korstmossen, nachtzwaluw en boomleeuwerik voor.
Een trein op het juiste moment
Langs de spoorlijn Ommen—Emmen volgden we een smal pad. Precies toen we langs het spoor liepen, kwam er een trein voorbij. Een klein, bijna filmisch moment dat de wandeling net dat beetje extra gaf.
Na de spoorwegovergang staken we de Beerserweg over en bereikten we de soep- en koffiepost bij zagerij De Witte Dellen in buurtschap Junne. Een warme kop uiensoep op 8 kilometer doet wonderen.
Door het Eerderveld, langs geschiedenis en herinneringen
Na de pauze dwaalden we door het Eerderveld, een gebied dat we nog kenden van een rondwandeling bij kasteel Eerde eerder dit jaar (28 juni).
Bij de kruising met de Eerderveldweg op 13 kilometer wachtte een onverwachte fruitpost ― een kleine, maar welkome verrassing.
Bij het Besthmenerven namen we nog even plaats op een bankje. De zon stond laag, het water lag er stil bij en het was zo’n moment waarop je denkt: hier zou ik best even kunnen blijven zitten.
Niet veel later passeerden we Herdenkingsmonument Erika, een plek die herinnert aan de donkere geschiedenis van kamp Erika. Het contrast met de rustige natuur eromheen maakt het altijd indrukwekkend.
Het Herdenkingsmonument Kamp Erika in Ommen herinnert aan het beruchte strafkamp dat tijdens de Tweede Wereldoorlog op de Besthmenerberg lag.
Hier werden tussen 1942 en 1945 honderden Nederlanders opgesloten, mishandeld en velen vermoord.
Het monument is ontworpen om de geschiedenis zichtbaar te maken en slachtoffers te eren.
Het kamp ontstond in 1941 toen het voormalige terrein van de Sterkampen (spirituele bijeenkomsten van Krishnamurti) werd omgebouwd tot strafkamp.
Het kamp was bedoeld om verzetsmensen, zwarthandelaren en andere “ongewensten” te straffen.
Opvallend is dat het kamp grotendeels werd bewaakt door Nederlanders, niet door Duitsers.
Mishandelingen, martelingen en zware arbeid waren dagelijkse realiteit. Zeker 180 gevangenen kwamen om.
Na de oorlog: Het kamp verdween uit het zicht; er kwam zelfs een camping op het terrein, waardoor de geschiedenis lange tijd werd vergeten.
De laatste meters: langs de oude zuivelfabriek
Vlak voor de finish kwamen we langs de oude Zuivelfabriek De Vechtstreek, tegenwoordig onderdeel van ‘ikwilEERLIJKEzuivel’. De 26 meter hoge schoorsteen torende imposant boven het terrein uit ― een industrieel monument in een verder landelijk decor.
Een prachtige wandeldag
Na 18,3 kilometer bereikten we rond drie uur de finish. Met een gemiddelde snelheid van ongeveer 3 km per uur hadden we heerlijk rustig gewandeld. Het weer was ideaal: zonnige perioden, droog en een zachte 11 graden. Voor december bijna luxe.
We bedankten de parkoersuitzetster hartelijk. Het was een tocht die smaakt naar meer.
Wij waren vrijdag 12 december al afgereisd naar Ommen en hebben toen 's-middags een
stadswandeling door Ommen gemaakt.
Zaterdag na de Sahara wandeling liep ik nog alleen naar het centrum van Ommen voor de Kerstmarkt, die toen gehouden werd en maakte daar ook een verslag van.
Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.
Henri Floor
