Station Maarn
Op donderdag 13 november 2025 begon mijn tocht bij station Maarn. Het kleine station lag er stil bij, alsof het me zachtjes uitnodigde om de drukte achter me te laten en de natuur in te trekken. Zodra ik de eerste stappen zette, voelde ik de frisse novemberlucht en wist ik: dit wordt een dag om te onthouden.
Even liep ik een stukje op met een vrouw die haar hondje uitliet. Ze zei dat de wolf nu ook in Maarn was gezien.
Station Maarn opende in 1845 langs de Rhijnspoorweg. Het dorp Maarn ontstond grotendeels dankzij dit spoor en de nabijgelegen zandafgraving. In 1972 werd het station een kilometer verplaatst.
Landgoed Huis te Maarn
Al snel liep ik over Landgoed Huis te Maarn.
Dit landgoed werd gebouwd in 1915-1916 naar ontwerp van architect Jan Stuyt. Het witgepleisterde huis in neoclassicistische stijl ligt op een kunstmatige heuvel en is een rijksmonument. Het parklandschap bevat heide, cipressen en oude boskernen.
Heideveld Maarn — Stilste plekje van Nederland
Daarna volgde het heideveld van Maarn, dat bekendstaat als het stilste plekje van Nederland. En inderdaad: de stilte was bijna tastbaar. Geen verkeer, geen stemmen, alleen de wind die zachtjes door de struiken streek. Het was een moment van pure rust, waarin ik mezelf verloor in de leegte en de ruimte.
Achter Huis te Maarn ligt een heideveld dat door Stichting Natuur en Milieu werd uitgeroepen tot het stilste plekje van Nederland. Hier hoor je enkel wind en vogels, gemarkeerd door een “Stiltebank”.
Landgoed Jonge Doornse Bossen
De route leidde me verder door de Jonge Doornse Bossen. Het rook er naar natte aarde en gevallen bladeren. Ik hoorde het kraken van takjes en het geritsel van bladeren onder mijn schoenen en voelde hoe de natuur me volledig omarmde.
Onderdeel van Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug. Het gebied bestaat uit heuvelachtige bossen met heidevelden en graslanden. Het is een leefgebied voor herten en vlinders.
Voormalige vuilstortplaats Maarsbergen
Een onverwacht contrast bood de voormalige vuilstortplaats van Maarn. Het landschap leek weer groen en levendig, maar ik wist dat hier ooit afval lag. Het gaf me een gevoel van hoop: dat zelfs plekken met een beladen verleden opnieuw kunnen bloeien.
In de zomer heb ik hier met Coos nog bramen geplukt, ongeveer 1100 gram. Coos heeft er jam van gemaakt.
De voormalige vuilstortplaats in Maarsbergen is gesloten en staat tegenwoordig vooral in het teken van natuurbeheer en mogelijke herontwikkeling. De provincie Utrecht heeft de nazorg overgenomen, en er zijn plannen geweest om het terrein te benutten voor duurzame energie, maar die zijn uiteindelijk niet doorgegaan.
Landgoed Maarsbergen
Op Landgoed Maarsbergen werd ik verrast door lange lanen en een sfeer van historie. Het voelde alsof ik door een schilderij wandelde.
Ik ontmoette er nog een boswachter met hond.
Een historisch landgoed van ruim 400 hectare, met kasteelachtig Huis Maarsbergen (1660). Sinds 1882 is het eigendom van de familie Godin de Beaufort. Het landgoed is bekend door paardensportwedstrijden en tv-opnames.
Fietspad Let de Stigterpad
Het Let de Stigterpad bracht me verder, een fietspad dat zich sierlijk door bossen en velden slingert.
Dit pad moest ik wel even volgen om de doorgaande weg tussen Leersum en Maarsbergen te kruisen via een tunneltje.
Een 28 km lange route vernoemd naar oud-burgemeester Let de Stigter, medegrondlegger van Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug. Het pad voert langs bossen, heide, kastelen en zandverstuivingen.
Let de Stigter (voluit Alida Diderika “Let” de Stigter-Huising) was een Nederlandse politica van de VVD, oud-burgemeester van Maarn en een belangrijke grondlegger van het Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug.
De Veldschuur Leersum
In Leersum stond De Veldschuur, een charmant gebouw dat me deed denken aan oude tijden. Het gaf de tocht een vleugje cultuur.
Een briefje op de toegangsdeur gaf aan dat toiletbezoek niet mogelijk was.
Voor het gebouw stond een picknickbank dat uitnodigde voor een rust.
Het Leersumse Veld wordt door Staatsbosbeheer beheerd. De Veldschuur ligt midden in bos en heide en wordt gebruikt voor wandelingen, vergaderingen en educatie.
Landgoed Breeveen en Den Berg
Daarna volgden Landgoed Breeveen en Landgoed Den Berg, waar ik de geur van dennennaalden opsnoof en de stilte van smalle paden ervoer.
De route over landgoed De Berg was voor mij een van de hoogte punten van deze tocht.
Verder dwaalde ik door de boswachterijen Leersum en Amerongse Berg
Utrechtpad
Onderweg kruiste ik delen van het Utrechtpad, de Leemkuilroute en de Vlakke Bergroute.
Elk traject had zijn eigen karakter: glooiend, stil of juist uitdagend.
Het voelde alsof ik door een mozaïek van landschappen liep.
Schoolbuitenhuis De Ginkel
Bij het Schoolbuitenhuis De Ginkel dacht ik aan kinderen die hier de natuur leren kennen.
Het maakte me blij dat zulke plekken bestaan.
Gebouwd in 1920, sinds 1953 gebruikt als schoolbuitenhuis voor Rotterdamse kinderen. Nu groepsaccommodatie voor 80 personen, midden in de natuur.
Egelmeer
Het Egelmeer was een klein wonder: een spiegelend ven, zo stil dat het leek alsof de tijd er even stilstond.
Een drassig natuurgebied bij Veenendaal, onderdeel van Boswachterij Amerongse Berg. Het ven ontstond door een keileembodem en wordt gevoed door regenwater.
Picknickplaats Elsterberg
Bij de picknickplaats Elsterberg nam ik een korte pauze.
Aan een picknickbank zaten drie damens, ook wandelaars van ongeveer mijn leeftijd.
Landgoed Prattenburg
Het imposante Landgoed Prattenburg was een waardige afsluiter van de tocht door landgoederen.
Een familielandgoed van ruim 430 hectare bos en park. Het kasteelachtige huis werd gebouwd in 1887. Het landgoed is sinds 1694 in bezit van de familie Van Asch van Wijck.
Met bus 50 reden we huiswaarts.
Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.
Henri Floor |
