Voor zaterdag 22 februari 2025 stond oorspronkelijk de WS78 tocht vanuit Beesd op het programma.
Maar omdat bij voorgaande WS78 tochten veel over asfalt werd gelopen en ik dat bij de tocht vanuit Beesd ook verwachte, besloot ik een andere tocht te lopen.
Omdat ik voor de wandelsite.nl ook tochten organiseer, besloot ik de Pyramide-van-Austerlitz-tocht aan te bieden.
Echter, op de voorgaande dinsdag kreeg ik slikproblemen waardoor ik ook problemen kreeg met de ademhaling. Daarop besloot ik op de voorgaande donderdag de tocht te annuleren.
Toen dan ook de geplande tocht van Coos met Jan niet doorging, besloten we de NS wandeling Belmonte te lopen, die van NS Ede-Wageningen naar busstation Wageningen loopt.
Bij aankomst op station Ede Wageningen dronken we eerst koffie bij de Stationshuiskamer.
Net toen we aan de tocht waren begonnen liep ons pad dood tegen een hekwerk.
Mede met hulp van de GPS bevonden ons toch weldra op de route.
De route voerde eerst over landgoed Hoekelum.
Daarin werden we ingehaald door een echtpaar die het Trekvogelpad liepen.
Daarna kwamen we door Het Horabos en liepen we langs Landgoed Valkenburg.
We liepen onder de A12-snelweg door, pal langs de spoorlijn.
Bij een spoorwegovergang sloegen we af.
We volgden nu de Panoramaweg. Bij een heideveld sloegen we af. Op een informatiebord lazen we bijzonderheden over dit gebied. Het ging hier om Celtic Fields. Er was hier een uitkijkpunt van hout. Het was niet hoog, maar toch beklommen we het niet.
Celtic Fields werden reeds in de IJzertijd, zo'n 2500 jaar geleden, bewoond. Omwalde, vierkante raatakkers of Celtic Fields en grafheuvels zijn hiervan het bewijs. De Celtic Fields zijn ontstaan doordat bij het ontginnen en bewerken van de grond takken, stobben, wortels en stenen langs de rand van de akker werden gegooid. Door stuifzand en onkruid vormden zich walletjes, die nu nog herkenbaar in het landschap aanwezig zijn.
Verderop sloegen we af en volgden nu de Bosbeekweg.
We kwamen nu bij het NIVON huis de Bosbeek.
We trokken hier de poncho uit.
Al vanaf de start regende en/of motregende het licht.
We lieten ons de warme chocomelk goed smaken.
Even volgden we de Bosbeekweg. Maar spoedig sloegen we af en liepen nu langs een diepgelegen beek door natuurgebied Oostereng, de Bosbeekspreng. Verderop liepen we langs de Paradijsspreng en de Bosbeek. We kwamen weer op de Bosbeekweg uit en staken de Bosbeek en de Molenbeek over.
De beken op de Veluwe zijn ontstaan in de IJstijd, toen het smeltwater zich een weg zocht in de permanent bevroren bodem. De meeste beken in deze streek zijn echter sprengenbeken, die van oorsprong door de mens zijn gegraven. In de 16e en 17e eeuw ontdekte men, dat in de oude smeltwaterdalen bij de hellingen van de Veluwse heuvels het grondwater kon worden aangeboord. Het uit de sprengenkop (de kunstmatige bron) stromende water werd opgevangen in een gegraven sloot. Het werd gebruikt als drinkwater, maar ook als krachtbron voor de aandrijving van watermolens, maalderijen en oliepersen. Zo heeft ook de grote papierfabriek Smurfit Kappa Parenco, die u verderop in Renkum kunt zien, haar ontstaan te danken aan de Veluwse sprengenbeken.
Daarop kwamen we langs huize Quadenoord.
Op de plek waar in de zomer normaliter een beeldententoonstelling is, was de plek nu leeg.
Verder liepen we langs de Molenbeek. Er liepen hier twee paden parallel langs de Molenbeek. Het bredere pad liep wat verder van de Molenbeek.
Net voordat we een verkeersweg overstaken liepen we langs een plek waar ik 70 jaar geleden bij warm weer met mijn ouders kwam.
Ik woonde toen in Wageningen, mijn geboortestad.
En achterop een zitje van mijn ouders reden zij hier op de fiets naar toe.
De genoemde verkeersweg was toen een zandweg.
We zochten hier destijds verkoeling bij de Molenbeek, die toen gemakshalve Renkumsebeek werd genoemd.
Nadat we de verkeersweg waren overgestoken, kwamen we langs Everwijnsgoed, een voormalige boerderij die gerestaureerd was en opviel met zijn blauwe luiken en verbouwd is tot café restaurant en nu de naam De Beekdalhoeve draagt. Alle parkeerplaatsen waren hier bezet.
Opnieuw liepen we langs een mooie beek.
Ditmaal was dat de Oliemolenbeek.
Na een grasveld kwamen we bij restaurant Nol in 't Bos te Wageningen-Hoog.
We lieten ons de koffie, in tweede instantie, goed smaken.
Ik had koffie verkeerd opgegeven.
Daarop kreeg ik aanvankelijk zwarte koffie met een cupje koffiemelk.
Toen ik zei dat dit geen koffie verkeerd was, vroeg zij in het Engels, hoe dat in het Engels heet. Zij was dus een serveerster uit Engeland.
Het volgende bosgebied, waar onze wandeling doorheen voerde, was Oranje Nassau's Oord, genoemd naar het voormalige buiten van koningin Emma.
Voordat we dit bosgebied verlieten, liepen we over een zandweg waar koningin Wilhelmina nog gespeeld heeft in haar jonge jaren.
Vanaf deze zandweg hadden we nu uitzicht op Renkum.
We staken de N225 (Wageningen-Arnhem) over en volgden deze tot net voorbij een waterpompstation aan de voet van de Wageningse berg.
We volgden nu een bospad over de hellingen van de Wageningse Berg en hadden daarbij meerdere keren fraaie panorama's op de Rijn en de Betuwe in.
Op het hoogste punt van ons pad over de Wageningse Berg werd het nieuwe (sinds 1951) arboretum Belmonte (mooie berg) bereikt en tevens naamgever van deze wandeling.
Op het oude arboretum was op een gegeven moment geen uitbreidingsmogelijkheid.
Hier voerde de wandeling door de rand van het arboretum.
De Wageningse Berg is onderdeel van de stuwwal tussen de Rijn en de Lunterse Goudsberg. Het bodemmateriaal bestaat ook vooral uit gesteenten die door de rivieren zijn aangevoerd. U hebt hier een mooi uitzicht op de Rijn en het vlakke Betuwse landschap.
Op de Wageningse Berg ligt het voormalig landgoed Belmonte . In 1951 realiseerde de Wageningen Universiteit en Researchcentrum er een arboretum met rododendrons, magnolia s, azalea s en meidoorns. De tuin is vrij toegankelijk.
Aan het eind van Belmonte voerde een trap steil omlaag.
Door vermoeidheid en bang om te vallen besloten we hier een alternatieve vervolgroute te nemen.
Over het Bergpad liepen we naar het centrum van Wageningen.
Bij het busstation namen we bus 103 naar station Ede-Wageningen.
Op station Ede-Wageningen hadden we 4 minuten overstaptijd.
Ons eindbestemming was station Driebergen-Zeist.
Maar door een defecte trein reed onze trein nu niet verder dan station Maarn.
In Maarn hebben wij kennissen wonen en een van hen bracht ons met zijn auto naar huis.
Het was een mooie maar zware tocht geworden.
Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.
Henri Floor |
