Egelmeer, Elsterkop en Rijn tocht

Voor zaterdag 3 februari 2024 was in het noorden van het land regen en harde wind voorspeld. Want we hadden mee willen doen met de Maria Lichtmis wandeltocht, die loopt via de kerken van Eenum, Zeerijp, 't Zandt en Leermens. Wij zouden dan naar Loppersum met de trein rijden en vandaar met een aanlooproute naar Zeerijp of Eenum lopen, afhankelijk of we de wandeling linksom of rechtsom zouden lopen.

Voor vrijdag 2 februari 2024 werd bewolkt maar droog weer voorspeld. Daarop besloten we de Egelmeer, Elsterkop en Rijn tocht van 20 januari na te lopen. Vanwege de sneeuw en de gladde parkoersen zagen we toen af om deze tocht te lopen. Van de parkoersarchitecten hadden we vernomen dat de 20 km route niet over particulier terrein voerde.

Omdat er onderweg met de wandeling weinig mogelijkheden waren om een cafeetje in te duiken besloten we de route vanaf de parkeerplaats Plantage Willem 3 te Elst te beginnen. Met de auto waren we daarheen gereden en rond kwart over negen begonnen we aan de wandeling. Na een aanlooproute van 400 meter kwamen we op de officiële route uit. Eerst dwaalden we een tijdlang over natuurgebied Plantage Willem III. Op grote delen van die gebied waren we in het verleden al vaker geweest, o.a. met het Stichtse Dorpenpad dat van NS Driebergen-Zeist en NS Rhenen loopt en ook door WS78'ers zijn uitgezet.

Na kruising met de Defensieweg liepen we verder over Landgoed Dikkenberg en over de flanken van de 55 meter hoge Sparreboomsche Berg. We kwamen uit op een uitzichtpunt vanwaar we een waar panorama op Veenendaal hadden en enige hoge flats van Wageningen. Daarna daalden we af over een lange trap, die op 20 januari meer een glijbaan was vanwege de sneeuw. We bevonden ons inmiddels op Kwintelooijen. Door de vele regenval in de voorgaande periode stond een vervolgpad, evenals op 20 januari, onder water, en volgden we een alternatieve route. Op bijna 5 km hielden we een rust bij Brasserie Soof. Aan de muur waren oude foto's bevestigd en er waren gasten geweest die zichzelf op de foto's hadden herkend.

Na de rust vervolgden we ons pad over de Oude Veensegrindweg. Vrij snel daarna kwamen we bij twee pilaren die daar al heel lang stonden. Op deze plaats heeft de vader van Coos in 1953 een foto gemaakt van de moeder van Coos en een oudere zus, van achteren. Over rustige wegen door woonwijken werd koers gezet naar het oorspronkelijke eindpunt. Bij een bushaltehokje bij het Rembrandt College hielden we nog een rust en aten wat.

Even later, bij sporthal Veenendaal, hadden een binnenrust. We lieten ons de koffie hier goed smaken. Verder liepen we onder de Rondweg-West door een tunnel. De tunnel was prachtig versierd met graffiti afbeeldingen. Door woonwijken werd de Slaperdijk bereikt. Ook hier stonden paden onder water of waren erg modderig. Ik had de route ook op mijn smartphone staan zodat ik makkelijk naar een alternatieve route kon zoeken.

We kwamen bij het Egelmeer. Door de vele regenval was dit nu een heel groot meer geworden. Maar in droge periodes is in het Egelmeer amper water te zien. Ook langs het Egelmeer loopt het eerder genoemde Stichtse Dorpenpad dat onder beheer bij de NWB was. In het verleden is de NWB samen gegaan met de KNBLO en is nu de KWBN. In het verleden kon je een speldje krijgen bij de NWB als je een wandelpad had gelopen. Als je het Stichtse Dorpenpad had uitgelopen dan kreeg je bij de 1e keer een bronskleurig speldje, de 2e keer een zilverkleurig speldje en de 3e keer een goudkleurig speldje. Omdat er toen plannen waren om de speldjes af te schaffen, hebben we het Stichtse Dorpenpad snel drie keer achter elkaar gelopen.

Daarna zetten we koers naar de 62 meter hoge Elsterberg, maar de top zelf zat niet in de route. Na nog een lus over landgoed Prattenburg werd Elst bereikt. De afslag over de Engweg naar de grote rust lieten we rechts liggen. Door de zwaarte van de route wilden we niet naar de oorspronkelijke grote rust lopen, ook al omdat deze nu niet open was. Na kruising met de Veenendaalsestraatweg (Elst-Veenendaal) werd Plantage Willem III bereikt en even later ook weer de auto waarmee we huiswaarts reisden.

Het was een prachtige tocht geworden en wij danken WS78 en de parkoersarchitecten hartelijk voor de organisatie van deze tocht.

Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.

Henri Floor