Op zaterdag 2 december 2023 reden we naar NS station Ede-Wageningen. Daar begonnen we aan de NS-wandeling Belmonte. Deze wandeling loopt van NS station Ede-Wageningen naar Busstation Wageningen.
Vanwege omvangrijke werkzaamheden bij station Ede-Wageningen is de oorspronkelijke route aangepast.
Nu kwamen we pas na ongeveer 7 km op de oorspronkelijke route uit.
Al na 1½ km kwamen we nabij een rotonde die door werkzaamheden niet overgestoken kon worden. Er waren hekken geplaatst om illegale initiatieven te dwarsbomen.
Een blik op onze smartphone deed ons besluiten om hier voor een alternatieve vervolgroute te kiezen.
De route voerde over landgoed Hoekelum. Na kruising met de A12 snelweg werd bij een spoorwegovergang de oorspronkelijke route bereikt.
We volgden nu de Panoramaweg. Bij een heideveld sloegen we af. Op een informatiebord lazen we bijzonderheden over dit gebied. Het ging hier om Celtic Fields. Er was hier een uitkijkpunt van hout. Het was niet hoog, maar toch beklommen we het niet.
Celtic Fields werden reeds in de IJzertijd, zo'n 2500 jaar geleden, bewoond. Omwalde, vierkante raatakkers of Celtic Fields en grafheuvels zijn hiervan het bewijs. De Celtic Fields zijn ontstaan doordat bij het ontginnen en bewerken van de grond takken, stobben, wortels en stenen langs de rand van de akker werden gegooid. Door stuifzand en onkruid vormden zich walletjes, die nu nog herkenbaar in het landschap aanwezig zijn.
Verderop sloegen we af en volgden nu de Bosbeekweg. We kwamen nu bij het NIVON huis de Bosbeek. We lieten ons de koffie en de warme chocomelk zonder slagroom goed smaken. Het was inmiddels half een geweest en daarop besloten we hier ook te lunchen
Het was deze dag behoorlijk fris met temperaturen van rond het vriespunt. Het had ook licht gesneeuwd.
Even volgden we de Bosbeekweg. Maar spoedig sloegen we af en liepen nu langs een diepgelegen beek door natuurgebied Oostereng, de Bosbeekspreng. Verderop liepen we langs de Paradijsspreng en de Bosbeek. We kwamen weer op de Bosbeekweg uit en staken de Bosbeek en de Molenbeek over.
De beken op de Veluwe zijn ontstaan in de IJstijd, toen het smeltwater zich een weg zocht in de permanent bevroren bodem. De meeste beken in deze streek zijn echter sprengenbeken, die van oorsprong door de mens zijn gegraven. In de 16e en 17e eeuw ontdekte men, dat in de oude smeltwaterdalen bij de hellingen van de Veluwse heuvels het grondwater kon worden aangeboord. Het uit de sprengenkop (de kunstmatige bron) stromende water werd opgevangen in een gegraven sloot. Het werd gebruikt als drinkwater, maar ook als krachtbron voor de aandrijving van watermolens, maalderijen en oliepersen. Zo heeft ook de grote papierfabriek Smurfit Kappa Parenco, die u verderop in Renkum kunt zien, haar ontstaan te danken aan de Veluwse sprengenbeken.
Daarop kwamen we langs huize Quadenoord, waar in de open lucht een beeldententoonstelling was. Verder liepen we langs de Molenbeek. Er liepen hier twee paden parallel langs de Molenbeek. Het bredere pad liep wat verder van de Molenbeek.
Net voordat we een verkeersweg overstaken liepen we langs een plek waar ik bijna 70 jaar geleden bij warm weer met mijn ouders kwam. Ik woonde toen in Wageningen, mijn geboortestad. En achterop een zitje van mijn ouders reden zij hier op de fiets naar toe. De genoemde verkeersweg was toen een zandweg met naastliggend fietspad. We zochten hier destijds verkoeling bij de Molenbeek. Nadat we de verkeersweg waren overgestoken kwamen we langs Everwijnsgoed, een voormalige boerderij die gerestaureerd is en opvalt met zijn blauwe luiken en verbouwd is tot café restaurant en nu de naam De Beekdalhoeve draagt. Opnieuw liepen we langs een mooie beek. Ditmaal was dat de Oliemolenbeek. Na een grasveld kwamen we bij restaurant Nol in 't Bos te Wageningen-Hoog maar pauzeerden hier niet.
Het volgende bosgebied, waar onze wandeling doorheen voerde, was Oranje Nassau's Oord, genoemd naar het voormalige buiten van koningin Emma. Voordat we dit bosgebied verlieten, liepen we over een zandweg waar koningin Wilhelmina nog gespeeld heeft in haar jonge jaren. Vanaf deze zandweg hadden we nu uitzicht op Renkum. We staken de N225 (Wageningen-Arnhem) over en volgden deze tot net voorbij een waterpompstation aan de voet van de Wageningse berg. We volgden nu een bospad over de hellingen van de Wageningse Berg en hadden daarbij meerdere keren fraaie panorama's op de Rijn en de Betuwe in. Op het hoogste punt van ons pad over de Wageningse Berg werd het nieuwe (sinds 1951) arboretum Belmonte (mooie berg) bereikt en tevens naamgever van deze wandeling. Op het oude arboretum was op een gegeven moment geen uitbreidingsmogelijkheid. Hier voerde de wandeling door de rand van het arboretum.
De Wageningse Berg is onderdeel van de stuwwal tussen de Rijn en de Lunterse Goudsberg. Het bodemmateriaal bestaat ook vooral uit gesteenten die door de rivieren zijn aangevoerd. U hebt hier een mooi uitzicht op de Rijn en het vlakke Betuwse landschap.
Op de Wageningse Berg ligt het voormalig landgoed Belmonte . In 1951 realiseerde de Wageningen Universiteit en Researchcentrum er een arboretum met rododendrons, magnolia s, azalea s en meidoorns. De tuin is vrij toegankelijk.
Aan het eind van Belmonte voerde een trap steil omlaag.
Door vermoeidheid en bang om te vallen besloten we hier een alternatieve vervolgroute te nemen en af te dalen over de Holleweg.
Ook bij deze weg heb ik een jeugdherinnering.
Zoals eerder geschreven woonde ik vroeger in Wageningen en over de Holleweg ben ik naar beneden gegleden op de rug van mijn vader die op een slee lag.
Over het Bergpad liepen we naar het centrum van Wageningen en dronken nog wat alvorens de bus huiswaarts te nemen.
Het was een mooie maar zware tocht geworden.
Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.
Henri Floor |
