De rattenvanger van Hamelen tocht

Op dins­dag 20 ja­nu­a­ri 2015 or­ga­ni­seer­de OLAT een 20 km lan­ge tocht van­uit Box­tel. De start was van­uit het ca­f ge­deel­te van de Jeu de Bou­les ver­e­ni­ging De Walnoot. Met 74 wan­de­laars be­ga­ven we ons op pad. Om­dat de start­lo­ca­tie aan de rand van Boxtel lag, werd de be­bouw­de kom spoe­dig ver­la­ten. Als eer­ste dwaal­den we door land­goed Sparrenrijk

Na­dat we de Esscheweg wa­ren o­ver­ge­sto­ken, was het fraaie land­goed Eikenhorst aan de beurt. Na het ver­la­ten van de Eikenhorst lie­pen we in een o­pen ge­bied met aan on­ze lin­kerhand de mean­de­rende Essche stroom en rechts in de ver­te de A2-snel­weg. Bij een boer­de­rij ston­den vijf werkpaar­den in de wei waar­van drie bij een voe­derbak.

De weg, die in­mid­dels ver­hard was, werd ver­la­ten en nu lie­pen we naar en ver­der­op langs de mean­de­rende Esch door de Halsche Beemden. Het gras­pad, voor zo­ver er een pad zichtbaar was, was af en toe meer een wa­terpad. Met on­ze ho­ge berg­schoe­nen had­den we geen last van de nattigheid. Maar men­sen met la­ge schoenen zul­len het niet droog heb­ben ge­hou­den.

Ver­der­op lie­pen we langs de niet mean­de­rende Esschestroom. We kruis­ten de A2-snel­weg via een tun­nel. Nu dwaal­den we door een park na­bij de Halse Barrier. Er was in­mid­dels 5 km afge­legd, dus tijd voor een kor­te pauze. En van de deel­ne­mers, die hier in de buurt was opgegroeid, wees een meer­tje aan waar vroe­ger in de zo­mer wel eens gezwommen werd. Een boom had nog niet let­ter­lijk het loodje ge­legd, maar was wel omver gebogen. Daar­door leek het alsof je door een soort poort liep, zie de foto links.

De Esscheweg werd weer o­ver­ge­sto­ken. Nu dwaal­den we door bos­ge­bied rondom golfter­rein De Dommel. Het laat­ste stuk­je naar de gro­te rust in Sint Michielsgestel voer­de ook o­ver de Esscheweg. De gro­te rust was in Ontmoetingscen­trum De Huif. We kwa­men in een rui­me zaal waar ech­ter niet voldoende stoe­len en ta­fels ston­den. Was dan niet doorge­ge­ven met hoe­veel per­so­nen we kwa­men, vroegen we ons af. Er was al­leen doorge­ge­ven hoe­veel per­so­nen to­ma­ten­soep wil­den en hoe­veel groentesoep. En toen had men gedacht dat er geen wan­de­laars wa­ren die geen soep wil­den heb­ben. Ik zat op de­ze rust naast een wan­de­laar die ik nog niet zo vaak had ge­zien. Hij ken­de mij wel en ook mijn web­si­te ken­de hij met de mooie fo­to's. Toen hij mijn fototoestel zag was hij verbaasd dat met zo'n klein toe­stel zul­ke mooie fo­to's ge­maakt kun­nen wor­den.

Na de rust ver­lie­ten we Sint Michielsgestel aan­van­ke­lijk langs de Dommel. Op­nieuw kwa­men we o­ver na­tuur­ge­bied Zegenwerp. Ook langs het ou­de toe­gangshek van Zegenwerp kwa­men we, e­ven­als het ge­lijk­na­mi­ge kas­teel. Na­bij het kas­teel liep ons een da­me te­ge­moet. Om­dat de par­koersuit­zet­ter voorop liep en re­gel­ma­tig met zijn blokfluit mooie liedjes ten gehore bracht zei de da­me dat ze het net op de rattenvanger van Hamelen vond lijken. En dat vond ik een mooie titel voor dit ver­slag. Op­nieuw lie­pen we langs de Dommel. De­ze sta­ken we via een stuw o­ver ter hoog­te van mo­len Genenberg, dat we op dat mo­ment ech­ter nog niet za­gen.

Langs een ou­de, dode mean­de­ren­de Dom­mel­tak werd de Dommel ver­la­ten. Toen we op een as­falt­weg uitkwa­men za­gen we mo­len Genenberg heel dui­de­lijk, maar de rou­te voer­de er niet langs. Nu lie­pen we op de Woeste Hoe­ven weg en langs de­ze weg stond een huis met op­val­len­de beel­den in de tuin. Na buurt­schap Wielsche Hoe­ven, dat on­der Gemonde valt, werd de Dommel weer be­reikt en e­ni­ge tijd ge­volgd.

Vlak voor de Hooibrug o­ver de Dommel had­den we nog een kor­te rust en kon­den we on­ze zelf mee­ge­no­men appel of mandarijn verorberen. We sta­ken de A2-snel­weg weer o­ver en door de bladloze bo­men za­gen we een gro­te dinosaurus van Oertijdmu­se­um De Groe­ne Poort staan. Ver­der­op lie­pen we nog dich­ter langs voor­noemd mu­se­um en sloe­gen daar de bos­sen in van land­goed Sparrenrijk. Nu was het niet ver meer naar de fi­nish waar we rond kwart o­ver drie aan­kwa­men. Het was een he­le mooie tocht ge­wor­den.

Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.

Henri Floor