Met OLAT op wintersport

Op maan­dag 29 de­cem­ber 2014 or­ga­ni­seer­de de OLAT sa­men met Milieu 2000 Lom­mel de Gren­ze­lo­ze tocht. Er kon 8, 16, 24 of 32 km wor­den ge­lo­pen. Daar­naast werd in Lom­mel ook nog 5 en 8 km als rond­wan­de­ling ge­or­ga­ni­seerd, waar­bij die 8 km rou­te ge­dee­telijk sa­menliep van de 8 km rou­te van de Gren­ze­lo­ze tocht.

Toen we bij start­lo­ca­tie Va­kan­tie­cen­trum De Zwarte Ber­gen kwa­men was de­ze ge­heel wit getooid door de sneeuw. Voor ons was het de eer­ste keer dat we aan de­ze tocht meededen. Maar van an­de­ren had­den we gehoord dat als je bij start­lo­ca­tie Zwarte Ber­gen aankwam, dat de toe­gangsweg normaliter volstaat met ge­par­keer­de au­to's. Dat was nu he­le­maal niet het ge­val. Dat kwam door de gladde wegen die voor­speld wa­ren.

E­ven voor half tien be­ga­ven wij ons op pad. We deden on­ze mee­ge­no­men spikes (anti glij-ijzers) aan om zo beter grip op het gladde par­koers te heb­ben. Na het ver­la­ten van de cam­ping dwaal­den we door na­tuur­ge­bied Ste­vensber­gen.

Beklim de ítopí en je staat 40 me­ter bo­ven NAP in een klein na­tuur­ge­bied dat deel uitmaakt van een veel gro­ter bos­ge­bied. Je waant je al­leen op de we­reld in het bos en op de hei­de, want in de Ste­vensber­gen is het echt stil. Je bent weg van de dagelijkse we­reld, zelfs mobiel be­reik heb je niet.

Ste­vensber­gen is een reliŽfrijk, droog bos- en hei­de­ge­bied waar her en der nog wat stuif­zand ligt. Door die hoog­te is het een gortdroog ge­bied. De hei­de en stuif­dui­nen zijn res­tan­ten van de Kempische Hei­de, die gro­tendeels is ont­gon­nen om land- en bosbouw mo­ge­lijk te ma­ken.

Ste­vensber­gen ligt in een groot, uit­ge­strekt en grenso­verschrijdend bos­ge­bied. Het bos rond het ge­bied van Na­tuurmo­nu­men­ten is ge­meen­tebos van Bergeijk.

In het o­pen deel van het na­tuur­ge­bied komt de gladde slang voor. Een bij­zon­der en zeldzaam reptiel dat zich niet mak­ke­lijk laat zien. Na­tuurmo­nu­men­ten hou­den in sa­men­wer­king met de ge­meen­te het ge­bied o­pen om het voortbe­staan van de gladde slang te kun­nen waar­bor­gen; de­ze die­ren hou­den na­me­lijk niet van bos­ge­bied.

De slang krijgt de kans om zich beter te ver­spreiden, om­dat Na­tuurmo­nu­men­ten zor­gen voor corridors, gan­gen, van de ene o­pen plek naar de an­de­re. Zo wor­den Ste­vens­ber­gen en de Cartierhei­de met el­kaar ver­bon­den en kan de gladde slang zich blij­ven voortplan­ten en vindt er uitwis­seling plaats met die­ren van een an­de­re lo­ca­tie.

Om de hei­de weer wat meer ruim­te te ge­ven, heeft Na­tuurmo­nu­men­ten vliegdennen verwijderd. Dat is ook gunstig voor de nachtzwaluw, een bij­zon­dere vo­gel die laag bo­ven de grond insecten vangt. De nachtzwaluw zul je ei­gen­lijk nooit zien, om­dat het een schuw en de naam zegt het al, een nachtdier is. Wel kun je hier speuren en luisteren naar ver­schil­len­de spechtensoor­ten en de boomleeuwerik.

Al heel snel droog het tot ons door dat het een he­le zwa­re tocht zou wor­den. Het had de voor­gaan­de pe­ri­o­de flink gere­gend. De talrijk ont­sta­ne plassen wa­ren nu al­lemaal be­vro­ren. Ook de zandgrond met de tal­rij­ke di­ver­se afdrukken van wan­de­laars, tractoren of fietsen wa­ren vastgevroren. Ver­der had het flink gewaaid en gesneeuwd. Zowel door de wind als door de sneeuw wa­ren tal­rij­ke tak­ken af­ge­bro­ken en la­gen ve­le omgewaaide bo­men o­ver het pad. OLAT is gewoon om zo­veel mo­ge­lijk onver­har­de wegen en pa­den in de wan­de­ling op te nemen en waar mo­ge­lijk zo smal mo­ge­lijke pa­den.

Na­dat we de grens met BelgiŽ wa­ren o­ver­ge­sto­ken dwaal­den we door bos­ge­bied Blekershei­de naar het ka­naal Bocholt-Herenthals. We za­gen een pijl o­ver het hoofd, die ook on­ze voorgangers o­ver het hoofd had­den ge­zien. Door­dat zij argwaan kre­gen kwa­men wij op het i­dee om de rou­te­be­schrij­ving eens aandachtig te bestuderen. Na­dat we op een pad al een paar hon­derd me­ter had­den ge­lo­pen stond in de rou­te­be­schrij­ving dat we dat pad al na 100 me­ter had­den moeten ver­la­ten. Via een fiets/voetgangersbrug sta­ken we het ka­naal o­ver. Aan de o­verzij­de van het ka­naal voer­de de rou­te steil omlaag, een helling af. Twee van de drie wan­de­laars voor ons gin­gen hier uitermate voorzichtig omlaag. Wijzelf za­gen de helling niet zit­ten. Een blik op de kaart op on­ze GPS gaf aan dat hier een eenvoudige al­ter­na­tie­ve rou­te was.

We kwa­men nu in de Sa­ha­ra. Niet de woestijn, maar het na­tuur­ge­bied bij Lom­mel heeft ook de­ze naam. Bij het Scoutslokaal aan de Nieu­we Ko­pen te Lom­mel was op 8 km een rust­post. We za­gen hier ver­schil­len­de be­ken­den in de ver­zor­ging, wan­de­laars van de OLAT-Wande­len-op-Dins­dag-wandelgroep. We hielden hier een kor­te rust, want we wa­ren ach­ter op ons schema ge­raakt door het zwa­re par­koers. Want voorals­nog gin­gen we voor de 32 km rou­te.

De Lom­melse Sa­ha­ra is een na­tuurfenomeen! In het mid­den van een groot naaldbos bots je ineens op een woestijnachtig land­schap. Won­dermooi tus­sen de geu­ren­de naaldbos­sen. Het helderblau­we meer en de u­nieke fauna en flora ma­ken van een wan­de­ling naar de Lom­melse Sa­ha­ra een toch om nooit te vergeten.

Hoe raar het ook klinkt, maar het beschermd na­tuur­ge­bied is ont­staan door Ö na­tuurvervuiling. Door de uitwasemingen van de vroe­gere zinkfa­briek verdween de groe­ne beplanting als sneeuw voor de zon. Het resultaat: een dor land­schap, bedekt door witzand. Om uit­dei­ning van de zandvlaktes te voor­ko­men werd heel lang gele­den een nieuw bos aange­plant. Met dit u­niek na­tuur­ge­bied als op­val­lend mooi resultaat.

In de on­mid­del­lijk om­ge­ving vind je het Kempens ka­naal en de ook al u­nieke voetgangersbrug. Via dit straf stuk­je ar­chi­tec­tuur kom je in een wandel- en na­tuur­ge­bied dat zijn gelijke niet kent!

Zowel het Scoutslokaal als het kort daar­op vol­gen­de par­koers langs het gro­te meer van de Sa­ha­ra kwam ons heel be­kend voor. Sa­men met mijn vrouw Coos wa­ren we hier al eens geweest met een wan­del­tocht van Milieu 2000 van­uit Lom­mel. Langs het meer ver­der lo­pend werd ik in­ge­haald door een wandelaar die, ter­wijl ik hem nog niet had her­kend, te­gen mij zei: "ik wist niet dat meneer Floor zo'n lan­ge reis maak­te voor zo'n re­la­tief kor­te tocht".

Ver­der­op lie­pen we door een wat min­der tra­ject van de wan­de­ling, na­me­lijk door een in­dus­triege­bied. Daar­bij kwa­men we langs de bedrijven Fri­go­lo­gix, Cemart en Farm Frites Belgium. O­ver de werd de be­bouw­de kom van Lom­mel-Werkplaat­sen be­reikt. Bij De Moffel was de gro­te rust te Lom­mel. De afgelegde af­stand be­droeg hier 16 km. Mijn geplande af te leg­gen af­stand van 32 km was in­mid­dels niet meer realiseerbaar. Derhal­ve besloot ik voor de 24 km te gaan. Nu besloot ik een goe­de rust te nemen.

Het in­dus­trieter­rein is 161 ha groot. Het ter­rein wordt omge­ven door prach­ti­ge na­tuur­ge­bie­den. Lom­mel is daar­mee het uitgesproken voor­beeld voor Limburg waar na­tuur en economie hand in hand gaan. Aan ťťn zij­de wordt het ter­rein ontslo­ten door het ka­naal Bocholt-Herentals. Een spoorweg die aansluit op het be­drij­ven­park en de vlotte wegverbindingen zor­gen voor de trimodale ontsluiting van het ter­rein .

Op het ter­rein is een mix van vooral mid­delgro­te en en­ke­le gro­te on­dernemingen uit di­ver­se industriŽle sectoren aan­we­zig. De voedingsbedrijven Farm Frites en Teepak zijn blikvangers. Het ter­rein is ook voorbe­hou­den voor dit soort pro­duc­tiebedrijven en is niet be­doeld voor lokale klei­ne of mid­delgro­te on­dernemingen.

Het was in­mid­dels 2 uur in de middag toen we aan de laat­ste 8 km be­gonnen. Het was nu wel heel rus­tig op het par­koers ge­wor­den. Na sport­vel­den kwa­men we bij de N769/Ringlaan. Bij een rotonde kruis­ten we de N712/Werkplaat­sen. Daar­op volg­den we de en sta­ken de­ze e­ven la­ter o­ver. O­ver de Verzandingsstraat en de Vreskensvennen werd weer bos­ge­bied betre­den. Door het zuidoos­ten van na­tuur­ge­bied Sa­ha­ra werd het Scoutslokaal be­reikt. De afgelegde af­stand be­droeg hier 24 km.

Met de bus van de or­ga­ni­sa­tie be­slo­ten we naar de Zwarte Ber­gen te­rug te rijden. Daar­voor had­den we een wit­te munt nodig. Om­dat de or­ga­ni­sa­tie driftig bezig was met oprui­men, moest eerst de ge­schikte per­soon ge­von­den wor­den die de munt kon verstrek­ken. Daar­na moest de kas, die al opgeborgen was, weer tevoorschijn wor­den ge­haald om wis­selgeld te­rug te ge­ven. Op mijn vraag hoe laat de bus vertrok, kwam als ant­woord dat dit bij de bus, die 300 me­ter ver­der­op zou staan, was aange­ge­ven. Daar aan­ge­ko­men hoor­den we dat "on­ze" bus net was vertrokken. "On­ze" bus zou o­ver een uurtje pas weer naar de Zwarte Ber­gen rijden. Die rit zou wor­den uit­ge­voerd door de­zelf­de klaarstaande bus, die op dat mo­ment ech­ter eerst naar De Moffel in Lom­mel-Werkplaat­sen reed. We be­slo­ten met hen mee te rijden en dat kon voor de­zelf­de prijs.

Op weg naar de Zwarte Ber­gen kwa­men we door Luyks­ges­tel en daar mochten we de bus ver­la­ten, want van­uit Luyks­ges­tel was een betere verbinding naar Eindhoven dan van­uit de Zwarte Ber­gen. Ver­der­op in Luyks­ges­tel stapte nog een wandelaar uit Vlaardingen in, met wie ik op de heen­weg ook al van­af Eindhoven naar de Zwarte Ber­gen was gere­den.

Het was een he­le mooi tocht ge­wor­den. Al­leen een klein stuk­je door in­dus­triege­bied was min­der. Het is beslist de moei­te waard, als je van bos­par­koersen houdt, om de­ze tocht te lo­pen. Wij lie­pen de­ze tocht voor de eer­ste keer, on­danks het feit dat de­ze tocht voor de 23e keer werd ge­or­ga­ni­seerd. Wij dan­ken de organisatoren en al­le vrijwilligers har­te­lijk voor de­ze tocht.

Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.

Henri Floor