Op woensdag 28 maart 2012 organiseerde comité Gelderland de Arboretum Belmonte tocht. De start was vanuit een etablissement op station Ede-Wageningen. Hoewel de start officieel om 10 uur was werd er nog op wandelaars gewacht die met de trein van 10:02 uur zouden arriveren. Daarna liepen we naar de voorkant van het treinstation alwaar de organisator wat informatie over de tocht gaf.
We verlieten de start over een traject van de NS wandeling Belmonte. Daarbij liepen we eerst over de brug die over de Klinkerbergerweg voerde en parallel aan spoor 1 van het treinstation liep. Daarna liepen we langs de achterkant en zijkant van de Bergansiuskazerne. We staken de spoorlijn Utrecht-Arnhem over en zagen toen in de verte een hoge schoorsteen staan van de voormalige Enka fabriek.
Enka Ede was het grootste kunstzijdefabriekscomplex van Nederland.
Met de beëindiging van de bedrijfsactiviteiten is het complex van 42 hectare leeg komen te staan.
De grondige sanering van het gebied, de herontwikkeling en herbestemming van monumentale fabrieksgebouwen en de samenwerking met verschillende overheden maken het project tot een complexe en tegelijkertijd prestigieuze case.
Over de Doctor Hartogsweg liepen we het bos in naar het gebouw van Stichting Vrienden van Karakter.
We kwamen door een tunneltje onder de A12-snelweg. De wanden en het plafond van het tunneltje waren fraai beschilderd. Via een heideveld en een grote akker, waar drie amazones ons tegemoet reden, werd de Dikkenbergweg bereikt.
We dwaalden verder door bosgebied van Bennekom overgaand naar Wageningen. In Wageningen heette het gebied Oostereng. Vlak voor de Keijenbergseweg was bij een parkeerplaatsje een verzorgingspost. Hier kregen we een koek, en koffie of thee naar keuze. Bosarbeiders hadden voor zitplaatsen gezorgd. Er lagen hier talrijke delen van omgezaagde bomen netjes opgestapeld. De voornoemde Keijenbergseweg loopt naar Huize Keyenberg en langs dat huis zouden we later met de wandeling op de terugweg langs komen.
We bleven mooi door de bossen lopen. Na kruising van de Hartenseweg en de Geertjesweg liepen we door het Mierenbos en door de bossen van Oranje Nassau's Oord.
Oranje Nassau’s Oord was in de negentiende eeuw een koninklijke residentie. Koning Willem III had het landgoed geschonken aan zijn vrouw Koningin Emma, omdat zij de natuurlijke omgeving uit haar geboortestreek in Duitsland zo miste. In 1898 bestemde Emma de residentie tot een sanatorium voor mensen met longaandoeningen, waarschijnlijk ingegeven door het feit dat zij een zusje heeft verloren aan tbc.
De voormalige koninklijke residentie lag naast het huidige gebouw. In de Tweede Wereldoorlog werd het grotendeels verwoest en vervolgens afgebroken.
We kwamen uit op de Ritzemabosweg, de doorgaande weg van Renkum naar Wageningen en volgden deze even bergopwaarts. Spoedig staken we de verkeersweg over en over de flanken van de Wageningse Berg liepen we naar de top. We hadden nu wat moeite om de groep bij te houden. Niet zozeer vanwege de snelheid van de wandelgroep als wel de fraaie uitzichten op de Rijn en de Betuwe in. En daar wilden we natuurlijk graag foto's van maken.
Het was deze dag een zeer zonnige dag waarbij de temperatuur naar ruim 18 graden steeg. Uit de wind, die er maar weinig was, voelde het nog warmer aan. De weerman zou zeggen dat we met deze temperatuur ver boven onze stand leefden omdat 12 graden meer normale waarden voor deze tijd van het jaar zijn. Uiteindelijk kwamen we in arboretum Belmonte te Wageningen. Hier was weer een rustmogelijkheid nabij een toiletvoorziening.
De botanische tuin Belmonte was vroeger een landgoed van een adellijke familie.
Na de Tweede Wereldoorlog kocht de toenmalige Landbouw-hogeschool, thans Landbouwuniversiteit, het landgoed om haar andere tuin De Dreijen uit te kunnen breiden. Belmonte biedt 'onderdak' aan Sierkersen, Rhododendrons en Magnolia’s maar ook aan de Gelderse Roos en de Zakdoekenboom. Vanaf een uitzichtspunt heb je een prachtige uitzicht over de uiterwaarden, de Nederrijn en de Betuwe.
Belmonte ligt in een uniek Nederlands landschap.
Uitgangspunt van Belmonte is het koesteren van het cultureel erfgoed waarbij de bezoekers in alle rust kunnen genieten van het landschap met daarin de bijzondere planten en bomen. Een aantal collecties is deel van de Nationale Plantencollectie.
Wij maakten van de gelegenheid gebruik om een extra rondwandeling in het arboretum te maken. Daarbij konden we rustig de talrijke bloesems fotograferen die hier al volop bloeiden. Na deze rust daalden we de Wageningse Berg af en liepen onder de berg langs (met de toepasselijke straatnaam Onderlangs) naar Oranje Nassau's Oord.
Na Oranje Nassau's Oord kwamen we vrij dicht langs Hotel Campman, bekend van de Pegasuswandeltocht in oktober. Daarna staken we een breed beekdal over. Nu volgden we een tijdlang de Molenbeek.
Natuurinformatiecentrum De Beken van Staatsbosbeheer werd nu bereikt. Hier was de grote rust. Door het mooie en zonnige en warme weer zaten de meeste wandelaars buiten op het terras. Wij kozen voor een beschut plekje binnen en uit de zon. Vlak voor dit informatiecentrum kwamen we langs Huize Keijenberg. Dit huis ligt aan de Nieuwe Keijenbergseweg te Renkum. De Keijenbergseweg, die we eerder in de wandeling overstaken, ligt op Wagenings grondgebied.
Na kruising met de Bennekomseweg (N782) kwam ik langs een plek waar ik vroeger, zo'n 55 jaar geleden, met mijn ouders kwam en waar we dan in de beek pootje baden in de zomer. De Bennekomseweg was destijds een zandweg.
Er liepen nu twee paden langs de Molenbeek. Een breder pad waarover de wandelgroep liep en een smaller pad. Omdat ik op dat moment achteraan liep en de omgeving nog wel wat kende, besloot ik het smallere pad te volgen dat ook dichter langs de beek liep. En daardoor nog meer mooie kiekjes kon schieten.
We liepen nu door bosgebied Quadenoord. Bij het gelijknamige huis stonden beelden in de tuin. Nu volgden we een tijdlang de Bosbeekweg. Tweemaal zagen we een verwijzing naar grafheuvels. Na NIVON-huis de Bosbeek sloeg we af en volgden weer een traject van de NS wandeling Belmonte tegengesteld. Bij een open veld stond een informatie bord dat hier vroeger "Celtic fields" waren. We kwamen nu op de Panoramaweg uit. Deze weg volgden we naar de spoorlijn. Bij de spoorlijn stond een ijscokar. Verschillende wandelaars lieten zich hier verleiden. Er was een wandelaar die nu te lang achterbleef waarover verderop meer.
Na oversteek van de spoorlijn Utrecht-Arnhem kwamen we even verderop bij de A12-snelweg. Meteen na de spoorlijn liepen we vrij steil het talud op en dwaalden nu door natuurgebied De Sijsselt. Dit bosgebied was weer onderveeld in deelbossen. Als eerste kwamen we door het Hertenbos. Net voordat de A12-snelweg over de spoorlijn loopt, werd de organisator gebeld door de eerder genoemde wandelaar die achterop was geraakt door het eten van een ijsje. De organisator besloot naar de achterop geraakte wandelaar terug telopen nadat een andere wandelaar had aangeboden om met de wandelgroep verder te lopen.
Ikzelf had op dat moment niet zo'n zin om de kortste weg mee terug te lopen. Omdat ik toch achteraan liep kon ik mij ongemerkt van de groep afscheiden. Daarbij kwam ik nog door het Doornbos en het Maanderbos.
Bij het eindpunt, station Ede-Wageningen, wachtte mij nog een verrassing in negatieve zin. Er was geen treinverkeer tussen Ede-Wageningen en Driebergen omdat een trein tegen een persoon was gereden. Er werd omgeroepen dat via Amersfoort gereisd kon worden. Mijn vervoermiddel stond echter bij station Driebergen-Zeist en ik had geen zin om zo'n eind om te rijden. Bovendien was de trein naar Amersfoort nu bomvol en op de lijn van Ede-Wageningen naar Amersfoort is een andere vervoerder zodat je extra moest in- en uitchecken.
Nadat de trein van 16:55 uur naar Amersfoort was vertrokken werd omgeroepen dat er een bus naar Utrecht zou rijden. Deze kwam na een minuut of 10 ook inderdaad. Deze reed via NS Veenendaal de Klomp naar NS Driebergen-Zeist. Vandaar kon door de andere passagiers met de trein verder gereisd worden.
Het was een hele mooie tocht geworden. Wij danken de organisator dan ook hartelijk voor deze tocht.
|
Henri Floor
|
