Op donderdag 18 december 2008 begonnen wij om tien minuten over tien aan deze wandeling. Wij verbleven in deze periode met een midweek-vakantie op een bungalowpark te Reuver. Daardoor behoefden we niet ver te reizen voor deze tocht. Vanaf het oude stationsgebouw te Reuver begaven we ons naar de nabijgelegen spoorwegovergang en staken deze over. Om buiten de bebouwde kom te geraken moesten we natuurlijk eerst door enige straten van Reuver lopen. Bij een huis zagen we een kerstman, die op een touwladder tegen een huis bevestigd was. Verderop kwamen we langs een groot vierkant kerkgebouw. Op een hoek stond een standbeeldje van een paard waarop een boer zat met zijn beide benen aan een kant en achter het paard stond nog een boer.
Nadat we de Schelkensbeek waren overgestoken hadden we de bebouwde kom van Reuver definitief verlaten.

De Schelkensbeek vindt haar oorsprong in het Meerlebroek en vormt vanaf het iets verder gelegen gehucht Ronckenstein tot aan de Maas de grens tussen Beesel en Belfeld (schel=scheiding). De Schelkensbeek wordt ook wel een terrasbeek genoemd, omdat ze het door de Maas gevormde midden- en laagterras doorsnijdt.

Het gehucht Ronkenstein bestaat tegenwoordig uit een viertal gebouwen, die alle stammen uit het laatste kwart van de 18e eeuw. Links van de weg de Segershof, oorspronkelijk de Hof van Ronkenstein en twee gebouwen die rond 1776 werden gebouwd door de twee eigenaren van de molen. Diep verscholen bevindt zich rechts de molen van Ronkenstein, gebouwd in vakwerkbouw in of rond 1761, nu nog in gebruik als woonhuis. Bijna 500 jaar lang bleef de molen de bevolking van Belfeld, Reuver en Beesel dienen. In 1956 verliet de laatste molenaar de molen.

Hier stonden enige fraaie oude boerderijen. Daarna werd koersgezet naar de witgekleurde Mariakapel.

De Mariakapel, voor het eerst genoemd in 1761, werd waarschijnlijk gebouwd op aandringen van de Kruisheren van Roermond en ze hoorde dan ook bij de boerderij. De kapel was oorspronkelijk gewijd aan Sint Cornelis. Op de voorgevel prijkt in mergel nog een wapenschild met daarop de hoorn van de Heilige Cornelis.

De Weerd was oorspronkelijk een eiland tussen de Maas en een oude Maasbocht. Hij behoorde reeds in de Middeleeuwen aan de graven en heren van Kessel. Vanaf die tijd werd de Weerd beschouwd als Kessels grondgebied en hij ligt dan ook tot op de dag van vandaag als een enclave binnen het gebied van de gemeente Beesel. In 1799 werd aan de bosrand de gelijknamige boerderij gebouwd, als vervanger van een veel ouder gebouw op slechts enkele tientallen meters van de Maas. Aan de overkant van de Maas bevinden zich de geconsolideerde resten van de burcht van Kessel. Op de plaats waar in de 10e eeuw een donjon stond, een vierkante verdedigingstoren waarvan de bovenste verdieping als woning dienst deed, werd in de 12e eeuw een kunstmatige heuvel of 'motte' opgeworpen. Het kasteel heet eigenlijk De Keverberg en hoort tot de oudste van het land. In 1944 werd het door de Duitsers opgeblazen.

Over de Oude Veerweg bereikten we het veer Reuver-Kessel. We zagen de pont talrijke keren overvaren. Bij het veer zagen we nog een oude veerbel waar nu een monument van was gemaakt. Aan de overkant van de Maas zagen we hier Kessel heel duidelijk liggen met een grote kerk en een oude kasteel-ruïne.
Tot dit punt was het heel aardig weer geweest met zonneschijn. Nu begon het langzaam te betrekken. In het open gedeelte hier was het ook best fris. We bereikten nu een gebied met boomgaarden en staken de Tas- of Huilbeek over. We bevonden ons nu nabij Beesel. Nu zat er uiteraard geen blad aan de bomen van de boomgaard. We kregen uitzicht op de kerktoren van Beesel.
Sinds de start waren we nog niet langs een cafeetje gekomen om lekker koffie te drinken. Maar daar leek verandering in te komen. Op een bord stond Maashof, koffie met vlaai, 400 meter. Op dat moment was het nog onzeker of onze wandelroute langs de Maashof zou lopen. Dat bleek wel het geval te zijn. Toen we dichterbij kwamen, zagen we aan de rand van de weg een krijtbord met informatie staan. We droomden heel snel dat er “de koffie is klaar” stond. Maar dichterbij gekomen bleek er “donderdags gesloten” op te staan. En het was deze dag donderdag.
Verderop, aan de Vismarkt, stond een Langgevelboerderij. Tegenover deze boerderij lag Kerkhof Ouddorp. Dit was tevens een Oorlogsgraf van het Gemenebest. We bezichtigden het kerkhof en namen er enige foto’s. Nu volgden we een trajekt van de ANWB wandelroute Ouddorp-Rijkel. Ons pad voerde nu naar Korenmolen De Grauwe Beer. We liepen achter de molen langs.

De Grauwe Beer is een achtkantige bovenkruier. Oorspronkelijk was deze molen een houtzaagmolen, die begin 1600 in Zaandam werd gebouwd. In 1891 werd de molen afgebroken en per schip over de Maas naar Beesel gebracht, waar ze als graanmolen in gebruik werd genomen. Tot 1944 deed De Grauwe Beer trouwe dienst voor boeren, bakkers en veehouders in Beesel. In 1981 werd de molen in de dorpskern afgebroken en naar deze plaats gebracht om opnieuw te worden opgebouwd.

Op een schuine T-splitsing wees de markering naar rechts. We volgden de markering tot een klaphek. Hierachter graasden runderen op natuurgebied Rijkelse Beemden. We konden dit traject niet op de routebeschrijving thuisbrengen. Het bleek nu dat we volgens de routebeschrijving op de voornoemde schuine T-kruising scherp linksaf hadden moeten lopen. Dat deden we dan ook mede omdat ikzelf niet zo dol ben op trajecten met runderen. De gemarkeerde route voegde zich verderop bij ons pad.
Bij Rijkel kwamen we langs de oudste kapel van de gemeente Beesel. We zagen een verwijzing naar De Historische Groentehof, een hof met meer dan 100 historische groenten.

Op de rand van buurtschap Rijkel, langs de weg die naar de Donderberg voert, ligt de oudst bewaard gebleven kapel van Beesel. Onder de met vlechtingen en een natuurstenen kruis versierde gevel stond vroeger een stenen piéta in 17e eeuwse stijl. Dit beeld was te kostbaar om hier te laten staan en is voor de restauratie in 1979 vervangen door een kopie. Vlakbij de Mariakapel is een historische groentehof, waar op natuurlijke wijze aardappels en oude, oorspronkelijke groenten worden geteeld, zoals kardoenen, aardperen en repelsteeltjes. De bezoekerstuin is vrij toegankelijk.
Kardoen is qua smaak een mix van artisjok, selderij en schorseneer. Bitter en toch ook een beetje zoet. De kardoen lijkt uiterlijk op bleekselderij, maar ligt qua smaak dichter bij de artisjok. De smaak is volgens anderen een kruising tussen artisjok en asperge. Het is een frisse naar bleekselderij zwemende smaak, maar veel milder.
De aardpeer ofwel topinamboer is de eetbare knol van de Helianthus tuberosus. In Frankrijk noemt men de knokelige dingetjes topinambour, in Engeland tracht men ze wat grandeur te verlenen met de naam Jerusalem artichoc. Bij boerderijen zijn de gele zonnebloem-achtige bloemen gangbaar als erfafscheiding. Boeren noemen het ook wel "Russische aardappelen". De aardpeer heeft een rijke en lange geschiedenis. Volgens The Oxford Companion To Food zou de alternatieve naam Jerusalem artichoke kunnen dateren uit 1616, toen de knol vanuit Terneuzen (!) overwaaide naar Engeland.
Repelsteeltje is al vanaf de middeleeuwen een bekende rauwgroente. Blad en wortel zijn te eten als rauwe groente in salades. De smaak is een beetje als radijs, maart dan zoet en opvallend zacht. Het blad is neutraal en fijn van smaak. In de middeleeuwen haalden mensen de groenten vaak uit het veld. Ook gebruikten artsen groenten voor medicinale toepassingen. Vandaar is het repelsteeltje of rapunzelklokje geschikt om te verwerken in een medicinale bermsalade

Langs een groot preiveld verlieten we Rijkel weer. We staken het riviertje de Swalm over. Nu begon het heel iets te miezeren waarop we besloten om het fototoestel op te bergen. Verderop liepen we enige honderden meters over een verkeersweg. Aan onze linkerhand stroomde sterk meanderend de Swalm. Er zat flinke stroming in. Toen we voor de tweede keer de Swalm overstaken, kregen we uitzicht op een oude begroeide ruïne. Aan de ruïne kon je niet meer zien om wat voor gebouw het ging.

Kasteelruïne Naborch, ook wel 'Den Aborch' genoemd, wordt genoemd als "het huys te Swalmen". Kort na 1300 is het kasteel gebouwd en in de tweede helft van de vijftiende eeuw werd het verwoest. Wat nu nog resteert is een deel van de woontoren en een stuk muur. De toren is uniek door het achthoekige langgerekte grondplan; de muren bestaan uit rode baksteen en zijn anderhalve meter dik. Karakteristiek in het beekdallandschap van de meanderende Swalm zijn de vele broek- en bronbosjes. Het water van de hoge Maasterrassen welt hier in het laaggelegen Swalmdal omhoog. Fraaie planten als dotterbloem, pinksterbloem en verspreidbladige goudveil zijn hierdoor aanwezig.

We liepen onder de spoorlijn en de A73-snelweg door. De A73 is bekend van de problemen met de tunnels. Op deze dag werd bekend dat de geplande aanpassingen, die vanaf 3 januari 2009 ongeveer acht tot negen weken zou duren, werden uitgesteld.
We kwamen langs een huis waar in de tuin talrijke kleine nagebouwde kasteeltjes stonden. Omdat het nog steeds minimaal regende besloten we voor deze kasteeltjes ons fototoestel tevoorschijn te halen en in snel tempo maakten we zo’n 10 foto’s. Na ruim vier uur wandelen bereikten we NS-station Swalmen. We stonden aanvankelijk op het verkeerde perron op de trein naar Reuver te wachten. Een attente treinreiziger maakte ons daarop attent. Alle treinen vertrokken namelijk van spoor 2.
Het was een hele aardige tocht geworden. De eerste twee uur van de tocht had de zon flink geschenen. Daarna werd het bewolkt en nog een uur later begon het uitermate licht te motregenen. De regenkleding ging niet aan maar het fototoestel werd wel opgeborgen.
Op drie plaatsen in de route wijkt de parkoersbeschrijving af van de gemarkeerde route volgens het NS boekje uit 2001 dat wij hanteerden. Later, toen wij de routebeschrijving bekeken op www.wandelzoekpagina.nl bij Oude NS wandelroutes bleek de routebeschrijving hiervoor aangepast te zijn. De route is dus goed te lopen. De route is trouwens ook boven verwachting goed gemarkeerd.