21e Kennedymars van TIGO te Steenwijk

Op zaterdag 21 juni 2008 organiseerde wandelsportvereniging TIGO voor de 21e keer een Kennedymars. De start was vanuit Sportpark Nieuwe Gagels te Steenwijk.
Toen wij met de trein in Steenwijk aankwamen stond een taxibusje en een personenauto van de organisatie klaar om ons naar de start te vervoeren. Rond 9 uur (21:00) arriveerden we bij de start. Er waren al flink wat wandelaars aanwezig. In de kantine van VV Steenwijk stonden 2 televisieschermen waarop de voetbalwedstrijd van Turkije tegen Kroatië te volgen was, maar er werd weinig gebruik van gemaakt. Jammer was het dat er zoveel gerookt werd. Dat verwacht je toch niet van de hier aanwezige topsporters?
Rond tien minuten voor tien werden we verzocht om naar buiten te gaan voor een fotosessie. De kantine lag op de bovenverdieping van het gebouw en vanaf een soort bordes kon dan foto’s van de wandelaars worden gemaakt. Na een paar maal tevergeefs gevraagd te hebben of de wandelaars naar de fotografen wilden kijken werd er nog een laatste wanhoopspoging gedaan. De voorzitter vroeg aan de wandelaars of we tenminste net wilden doen alsof we het leuk vonden. En dat had succes.
Daarna volgde nog een toespraakje van de voorzitter met informatie over de tocht. Zo moesten we de automatische piloot uitschakelen. Omdat er vanuit een nieuwe startlocatie werd gestart waren trajecten aangepast ten opzichte van voorgaande jaren.

De eerste lus ging naar het westen, richting Steenwijkerwold. Vanuit Steenwijk kwamen we door Tuk, Witte Paarden, Steenwijkerwold (noordkant), Molenhoek, Steenwijkerwold (zuidkant), Thij, Bergstein en via Tuk weer naar de finish.

In Tuk ontstond in 1990 in café De Karre het Mannenkoor Karrespoor. Toen op een avond de jukebox het begaf en de stamgasten het zelf op een zingen zetten werd al snel het plan opgevat om een plaatje te maken. De caféhouder "Vader Hein" Kranendonk was dat jaar precies 10 jaar caféhouder en de single "Mooi man" (naar de vaste uitdrukking van Kranendonk) met B-kant "Wil-Hein-mus" was het resultaat. De single werd zo'n succes dat Karrespoor er landelijke bekendheid mee verwierf. Zo belandde Mooi man, na 20 weken Top 40 met als hoogste positie nr. 5.

Omdat de eerste lus vrijwel geheel in het donker verliep, viel over deze lus van 20,7 km niet zoveel te vertellen. Wagenrust 1 was op 6,8 kilometer en wagenrust 2 op 13,9 kilometer. Alle caférusten waren op de startlocatie.

De tweede lus ging naar het zuiden, over rustige ruilverkavelings wegen richting Giethoorn. Steenwijk werd door de Steenwijker kamp verlaten. Daarna liepen we door de oostkant van Zuidveen. Vervolgens naar de plassen van Landen en Kraggen.

Een krag is een drijvend eiland in stilstaand of in stromend zoet water.

Een tijdlang liepen we daarna over een weg parallel aan het Kanaal Beukers Steenwijk, maar het kanaal was niet zichtbaar. Daarop werd de wijk Noordeinde van Giethoorn bereikt. Hier liepen we over een schitterend asfaltpad. Dit pad was omzoomd door oude huizen, boerderijen en kanaaltjes en slingerde ook. Dit werd voor ons het hoogtepunt van deze 2e lus. Het was rond half vijf in de ochtend. Er was nog te weinig licht om uit de hand te fotograferen, maar op relatieve vlakken plekken waar we ons fototoestel op konden zetten, konden we met de nachtinstelling op het fototoestel toch leuke (fotografische) herinneringen maken. Zie de fotoreportage

Omstreeks 1230 is Giethoorn gesticht door vluchtelingen, die uit het gebieden rond de Middellandse zee kwamen. Dit volk was een volk genaamd de Flagellanten ('Flagellant' is de naam voor iemand die zichzelf geselt ('zelfkastijding'). Een gesel is een soort zweep, en met de gesel slaan heet "geselen”). Deze eerste bewoners waren zelfgeselaars en werden in deze omstreken geplaatst door de Bisschop van Utrecht.
Deze eerste bewoners begonnen met het ontginnen van de woeste gronden. Zij vonden hierbij grote aantallen horens van wilde geiten, die tijdens de "Sint Elizabethvloed" in 1170 waren omgekomen. Omdat men zoveel geitenhorens vond noemde men hun nederzetting "Geytenhoren". Later is deze naam verbasterd tot "Geythorn", wat nog weer later Giethoorn werd.
Het karakteristieke dorp vindt haar oorsprong in de vervening. De turfgravers haalden op de voor hun gunstige plaatsen het veen uit de bodem, lieten het drogen; daarna werd er turf van gestoken. Om turf te vervoeren groef men vaarten en sloten. Door die vervening ontstonden er meren en plassen.

In Giethoorn volgden we vervolgens de Kerkweg naar de wijk Middenbuurt. Langs de noordkant van het meer Bovenwijde werd koersgezet naar buurtschap De Klosse. Even verder kwamen we nog door de rand van buurtschap Kolderveense Bovenboer en een paar kilometer voor de finish kwamen we nog door buurtschap Onna. Wagenrust 3 was op 29,4 kilometer en wagenrust 4 op 36,4 kilometer. De 2e caférust werd op 42,9 kilometer bereikt.

De derde lus ging naar het noorden, naar de Woldberg. Langs een winkel waar reclame werd gemaakt voor een trouwauto werd Steenwijk verlaten na oversteek van de Steenwijker Aa gevolgd door de A32-snelweg. Na paardencentrum Eehzerwold werd bosgebied De Wolberg bereikt. In deze 3e lus liepen we veel door deze bossen. Na bosgebied Heideveld in Steenwijkerwold werd Fredeshiem bereikt en De Eese.

De oorsprong van Fredeshiem (‘het erf van de vrede’) moet gezocht worden in Engeland, bij de inspirerende invloeden van het Engelse Quakercentrum Woodbrooke. Woodbrooke College was het eerste van een groep oecumenische opleidingsinstituten in het plaatsje Selly Oak in de buurt van Birmingham. Het werd gesticht in 1903 toen George Cadbury zijn huis en de bijbehorende tuinen beschikbaar stelde voor wat hij een quaker nederzetting noemde. Cadbury zag de noodzaak voor een vormingsinstituut binnen dit zogenaamde Religieus Genootschap der Vrienden.
De in het Groninger Leek geboren, maar door de afkomst van zijn ouders vooral op Friesland georiënteerde doopsgezinde predikant Tjeerd Oeds Hylkema (1888-1962) bezocht in het begin van de 20e eeuw tijdens zijn studententijd meerdere malen dit internationale studiecentrum van de Quakers (‘Friends in the Truth’) en raakte onder de indruk van het frisse en dienende christen-zijn zonder al te veel gepreek. Bij Hylkema groeide de wens voor een eigen oord om tot rust en bezinning te komen, een centrum voor jong en oud, waar het geloof kon worden beleefd en verdiept. Overigens was de dominee in een later stadium ook voorzitter van de Europese Beweging Nederland.
Samen met drie broeders ging Hylkema op zoek naar een geschikte plaats, maar in Friesland werd deze zoektocht geen succes. Tijdens een ringdienst in Steenwijk vertelde hij over het vruchteloze speuren naar een plek voor een te stichten huis. Een van de broeders maakte hem attent op een locatie ‘van een ongeëvenaarde schoonheid en rust’. Het bleek te gaan om een in opdracht van een meubelfabriek gekapt perceel bos op het uitgestrekte landgoed De Eese. Hylkema bedacht zich geen moment. Dezelfde week nog was de koop rond. De Friese doopsgezinden hadden best een bijdrage over voor de plannen van hun bevlogen voorganger. In 1929 was het Friesch Doopsgezind Broederschaphuis Fredeshiem een feit.

Daarna werd met een boog Eesveen bereikt en doorkruist. Na buurtschap De Bult werd weer koers gezet naar de A32 snelweg. Langs de Steenwijker Aa en door de wijk Nieuw Gagels werd de finish bereikt. Bij een verzorgingspost zagen we nog een bordje van bosgebied De Eese staan. Bij een fraai huis werd in de tuin reclame gemaakt voor een feest te Eesveen dat van 26 t/m 29 juni plaatsvindt. Langs de kant van de weg zagen we nog vingerhoedskruid groeien. Wagenrust 5 was op 49,3 kilometer en wagenrust 6 op 56,7 kilometer. De 3e caférust werd op 59,7 kilometer bereikt.

De vierde lus ging naar het oosten, over de Havelterberg. Vlak voor het verlaten van het toilet hoorden we door de openstaande deur een man tegen een ander zeggen dat hij de 4e lus beslist moest lopen omdat het een hele mooi lus was. We vroegen het even later ook aan die man, die we zo eigenlijk niet van gezicht kenden. Hij zei tegen ons: jawel meneer Floor, het is de mooiste lus. Ik lees het later wel in uw verslag op uw website of U het inderdaad zo vond. Dat gaf natuurlijk wel een zeker druk. Gauw moesten we de eerste 3 lussen in gedachten nemen om later te bedenken of die 4e lus inderdaad mooier was.
In een tuin zagen we een treintje rijden. Bij een begraafplaats zagen we een mooi oud gebouwtje staan. Langs de Johan van de Kornput Kazerne werd Steenwijk verlaten. Bij Havelterberg werd door een tunnel de A32 snelweg gekruist. Door bosgebied Bisschopsberg werd Darp bereikt.

In de Vroege Middeleeuwen arriveerde hier vanuit Vollenhove en via Steenwijk de landsheer, de bisschop van Utrecht met zijn gevolg, om zes weken lang zijn bestuurlijke rechten uit te oefenen. Ook nam hij dan de pachten in natura in ontvangst. Op deze Havelterberg of Bisschopsberg werd hij door het landschapsbestuur ingehuldigd. Van hieruit reisde hij verder Drenthe in, langs Uffelte, Diever en Dwingeloo naar de abdij Soetendale in Ruinen, later die in Dickninge.
In de Middeleeuwen werden op de berg in de open lucht de vergaderingen van de landsdag, zowel de regelmatige als de buitengewone zittingen, door edelen en eigenerfden o.l.v. de drost van Drenthe gehouden. Eens per vier jaar was de bisschop of zelf aanwezig of hij liet zich vertegenwoordigen door een bisschoppelijke raad. De 17 meter hoge Bisschopsberg was de plaats waar de boeren van Drenthe hun tienden moesten overdragen aan de (vertegenwoordiger van) de bisschop van Utrecht.

Daarna liepen we door de Eursinger Esch genoemd naar het nabijgelegen plaatsje Eursingen, waar we onderlangs liepen. Langs de oude statige toegangspoort van Huize Overcinge werd Havelte bereikt. Dit was het verste punt van deze 4e lus.

Het Huis Overcinge werd al voor het eerst vermeld in 1313 en behoort tot de bekendste Drentse huizen. Het huidige huis kwam tot stand tussen 1630 en 1642 in opdracht van Gerardt Struuck. Het onderkelderde huis met maniëristische voorgevel heeft verschillende verbouwingen ondergaan en kreeg tussen 1645 en 1666 de voor die tijd ruim opgezette bordestrap. Verdere verbouwingen volgden kort voor 1732 in opdracht van Wolter Kymmell en rond 1854 voor J.L. Kymmell.
Ook J. Linthorst Homan, die vanaf 1876 eigenaar was, liet het huis ingrijpend verbouwen, waarna een eenlaagse uitbreiding aan de oostzijde tot stand kwam en de voorgevel waarschijnlijk zijn huidige bepleistering heeft gekregen. In 1968-'69 is het landhuis gerestaureerd om als Volkshogeschool te dienen en werd het in 1984 opnieuw gerestaureerd waarbij de situatie van vóór 1870 zoveel mogelijk is teruggebracht.
Aan de noordzijde van het voorplein staat een vroeg-17de-eeuws poortgebouw met rondbogige doorgang. Inwendig zijn later consoles aangebracht met een mannen- en vrouwenkop. Op de hekpijlers van de toegangspoort, staan schildhoudende leeuwen (ca. 1910) met de wapens van de families Kymmell en Linthorst Homan. Aan de zuidzijde van het voorplein staat een boerderij die in 1870 is herbouwd, nadat de oude boerderij en enkele bijgebouwen in 1869 waren afgebrand. Op het terrein staan verder een vijfzijdig tuinhuisje (ca. 1910) in neorenaissance stijl.

Op foto 71 en 72 zijn de schildhoudende leeuwen met de wapens van de families Kymmell en Linthorst Homan te zien. Over de Wallinger Esweg werd Darp weer bereikt. Hier was de laatste wagenrust bij een bord van de bebouwde kom van Darp. Nu ging het verder tergend langzaam naar de finish.
We moesten denken aan een verhaal van de voorzitter van de LAT. Samen met een bestuurslid van OLAT hadden zij de laatste deelnemers van de Kennedymars van Hilversum naar de finish begeleid. Daarbij was het wandeltempo naar 4 km gezakt. We moesten daar toen om lachen. Maar nu zaten wij min of meer in hetzelfde schuitje. We hadden het idee dat wij nu ook maar 4 km per uur liepen. Maar wij waren nu niet de laatsten.
Via Havelterberg liepen we weer terug naar de finish, alwaar we om 15.30 uur aankwamen. Daardoor hadden we 17½ uur over deze Kennedymars gedaan, een kwartier langer dan de Kennedymars van Ridderkerk eind april 2008. Maar nu hadden we het tweede deel van de tocht zo’n 70 foto’s gemaakt en bij die vorige Kennedymars hadden we helemaal geen foto’s gemaakt. Wagenrust 7 was op 67,3 kilometer en wagenrust 8 op 73,7 kilometer. De finish werd na 80,12 km bereikt.
We hadden in deze laatste lus nog last van een toerrit van oude auto’s. Er werd kennelijk ook op tijd gereden. Op de auto's was een bord gemonteerd met de tekst "7 uren van Emmeloord". Door de droogte en de zandwegen zorgden deze automobilisten voor enorme stof/zandwolken en af en toe moesten we dan ook zandhappen. De oudste auto die we zagen was een Peugeot 203C uit 1956. En de op een na oudste auto was een Austin Healy 300 mki cabriolet uit 1960. Verder zagen we ook nog een Porsche 911T uit 1971.

Reglement 7 uren van Emmeloord
Hierbij het (ingekorte) reglement van de 7 UREN VAN EMMELOORD, een regelmatigheidsrit voor historische automobielen, die dit jaar voor de tiende keer georganiseerd wordt door de Stichting 99 Events Emmeloord te Emmeloord. De route voert door de gemeenten Noordoostpolder, Zwartewaterland, Steenwijkerland, Meppel, Weststellingwerf, Staphorst, de Wolden en Westerveld.
Om volgend jaar weer vergunning te krijgen, doen wij dan ook een dringend beroep op de deelnemers om zich ten volle bewust te zijn van hun verantwoordelijkheden ten opzichte van zichzelf, overige weggebruikers en onze gezamenlijke sport. Alleen dan is het mogelijk om een fijn en aantrekkelijk evenement te hebben, waaraan actieve en passieve beoefenaars veel plezier kunnen beleven. Indien er onduidelijkheden zijn over dit reglement, dan kunt u mij altijd bellen.
Tot ziens bij de start op 21 juni 2008 in Hotel - Restaurant 't Voorhuys te Emmeloord. Wedstrijdleider, Peter Staal, tel: 0527-697368

Toen wij bij de finish vroegen of we nog naar het station gebracht konden worden werden we naar een briefje verwezen, waarop de dienstregeling stond van de TIGO-taxibus met eindebestemming NS Steenwijk. Wij namen het taxibusje van 15.55. Met de trein van 16.18 uur hadden we een doorgaande trein naar Utrecht. De laatste paar km naar huis werd met een taxi afgelegd. Doodmoe kwamen we even na 6 uur ’s-avonds thuis. We aten en dronk snel wat en om tien minuten voor zeven lagen we in bed. Een voordeel voor ons was het feit dat de voetbalwedstrijd Nederland-Rusland van het Europees kampioenschap door Nederland werd verloren. Daardoor hadden we geen last van gejuich van mensen uit de omgeving en konden we volop van onze nachtrust genieten.

Het was een mooie tocht geworden. Alle lussen voerden over rustige tot zeer rustige wegen. We vonden uiteindelijk de 4e lus het mooiste traject. Daarna achtereenvolgens lus 3, lus2 en lus 1. Met lus 1 en een groot deel van lus 2 liepen we in de nacht en dan is er voor ons niet zoveel te zien. De rustige wegen en paden werden door ons dan ook zeer gewaardeerd. In tegenstelling tot wat de voorinformatie op internet werd vermeld, waren er geen 6, maar 8 verzorgingsposten onderweg. Dus in elke lus waren twee verzorgingsposten. In lus 3 hebben we bij de verzorgingsposten stoelen gemist om in uit te kunnen rusten, maar in beide gevallen waren er wel slagbomen waarop we konden zitten. Maar de rugleuning ontbrak hier uiteraard.
De eerste 2 lussen waren goed met krijt gepijld. Handig zou het zijn om op de trajecten waar de routes elkaar kruisen, duidelijker aan te geven welke pijl bij welke lus hoort. Dit kan opgelost worden door er het nummer van de lus bij te zetten. Op trajecten waar de parkoersen tegengesteld waren, kan nog het woord “heen” of “terug” worden toegevoegd. De routebeschrijving was goed in vergelijking met doorsnee wandeltochten. Het leek wel op een weergave zoals op OLAT wandeltochten gebruikelijk is.
We willen de organisatoren van deze wandeltocht, tezamen met alle vrijwilligers heel hartelijk danken voor het mogelijk maken van deze tocht. Het feit dat deze tocht een korte nacht heeft, daarnaast ook een goede verzorging en een mooi parkoers is de kans groot dat we hier vaker zullen terugkeren.
Er waren 120 deelnemers op deze 80 km. Verder kon ook nog gestart worden op de 20, 40 of 60 km.

Henri Floor

Klik HIER om naar de fotoreportage te gaan. Er zijn 73 foto's geplaatst.