14e Drents Friese Wold Wandelvierdaagse, 4e wandeldag, zondag 25 mei 2008

Na 3 dagen met prachtig zonnig weer, was voor deze dag aanvankelijk veel regen voorspeld. Later werd dat bijgesteld en op 24 mei spraken de berichten ’s-avonds elkaar tegen. Maar het belangrijkste bij alle berichten was wel, dat de regen uit het zuiden zou komen. En dan is het maar de vraag, wanneer dit het toch redelijk noordelijk gelegen Diever zou bereiken. Bij mijn overnachtingadres konden we in ieder geval een half uur eerder ontbijten. Wij waren de voorgaande drie dagen net na acht uur gestart. Nu was dat om 7.35 uur.
Wij waren, evenals de voorgaande drie dagen in de gelukkige omstandigheid dat we van de route een ingetekende route hadden bemachtigd. Daarop was de route redelijk nauwkeurig ingetekend. Omdat we deze dag een langgerekte route volgden, was de ingetekende route op een minder nauwkeurige kaart ingetekend. En de ingetekende route was daardoor ook minder nauwkeurig.
We verlieten deze dag Diever over een weg, die gelegen was tussen de Noorder-esch en de Hezen-esch. Daarbij kwamen we langs het glazen gebouw van de VVV en een gedenksteen.

Monument ter nagedachtenis aan een neergestort geallieerd vliegtuig uit 1943 met de namen van de omgekomen vliegers.

Verderop verlieten we de doorgaande weg naar Oude Willem, Wateren en Zorgvlied en betraden bosgebied Diever Zand. Door de boswachterij Smilde werd de eerste rustpost bij Camping “Hoeve aan de Weg” bereikt. De afgelegde afstand bedroeg 7,2 km.
We hadden aanvankelijk het plan, om na de stempelpost meteen door te lopen. Maar vlak ervoor keken we naar links. En daar zagen we twee lieftallige dames naar ons zwaaien. We waren natuurlijk meteen verkocht. Als klap op de vuurpijl werden we ook nog eens uitgenodigd voor de koffie. De dames werden keurig verzorgd door hun beide mannen, die niet meeliepen. Kijk trouwens eens goed naar de dame op de foto met het geel/zwarte trainingsjas aan. De rechterdame had ook een dergelijke trainingsjas. Maar ze had hem de vorige dag op een rustpost laten liggen en later werd de trainingsjas niet meer teruggevonden. Nu heeft deze geel/zwarte trainingsjas slecht 9 euro gekost. Maar aan de trainingsjas hangt een sterk emotionele herinnering aan. Het was het laatste kado, dat ze van haar moeder had gehad, voordat haar moeder stierf.
We vervolgden ons pad langs de verkeersweg in de richting van Zorgvlied. Daarbij kwamen we door Oude Willem en een huis met de naam Jonge Willem. We staken het riviertje Tilgrup over en even later betraden we opnieuw bossen. Ditmaal was dat boswachterij Appelscha. De ingetekende route gaf aan dat de mobiele post Ganzenpoel te Wateren ook daadwerkelijk aan het meertje Ganzenpoel zou liggen. Maar we hebben het meer helemaal niet gezien. De afgelegde afstand bedroeg hier 12,9 km.
Het leek alsof het deze dag wat zwaarder ging en dat was ook niet zo verwonderlijk, maar meer daarover aan het eind van dit verslag. We besloten hier weer te rusten. Het was nu niet zo dorstig weer als de voorgaande dagen.
We liepen weer terug naar de doorgaande weg naar Wateren en Zorgvlied en volgden deze weer enige tijd. Bij de Boterpoel, een gebied bij Wateren waar het leek alsof er allemaal recreatiehuizen stonden. Maar een reeks van brievenbussen langs de weg gaf aan dat het hier om permanente bewoning ging. Op een gegeven moment zagen we een niet al te atletische dame in een zijpad hard lopen. En tegelijkertijd zagen we de achterkant van een pijl die naar links wees. Waren we bijna verkeerd gelopen. Over de Keukenlaan verlieten we weer de bossen. Het was inmiddels vrij vochtig geworden. We besloten daarop de poncho om onze rugzak te doen en onze regenpet te voorschijn te halen. De regen was niet intensief genoeg om ook de regenbroek aan te doen. Eerder hadden we trouwens al het fototoestel opgeborgen. En dat is er die dag niet meer uitgekomen. Zodoende bleef de teller deze dag op 5 foto’s staan. Spoedig daarop werd Zorgvlied bereikt. Bij de eerste kerk stonden talrijke auto’s buiten en aan het geluid te horen werd er net een gezang gezongen. In de kerk kennen we psalmen en gezangen. Psalmen zijn meestal wat langzamere liederen en worden meestal minder luid gezongen als gezangen.
Op 17,4 km was in Hotel “Villa Nova” de derde rustpost. We besloten hier door te lopen. In de verwachting dat het later harder zou gaan regenen wilden we voor die tijd binnen zijn.
Net na deze rust liepen we langs een andere kerk waar ook talrijke auto’s stonden. Daarom was het natuurlijk zo rustig in Zorgvlied. Nadat we de doorgaande weg waren overgestoken was langs de weg de aankondiging dat we bij een punt kwamen met stoplichten. Het bleek niet de nadering van een verkeerskruispunt, een spoorwegovergang of dergelijk te zijn. Maar het was de oversteekplaats voor vee. We kwamen nog wel door een bospassage, het Stormbos. Maar daarna liepen we een zeer lange tijd over een fietspad langs een verkeersweg.

Elsloo is een klein dorpje in het zuidoosten van Friesland, gelegen in de gemeente Ooststellingwerf. Dit dorpje, wat ongeveer 600 inwoners telt, ligt aan de rand van Drenthe en Friesland.
Elsloo ontleent zijn naam aan de natuurlijke omgeving. Loo betekent bos, en dus Elzenbos. Het is een in de 11e eeuw ontstaan oud agrarisch boerenstreekdorp, dat nu omringd is door een bosrijk gebied met fraaie zandverstuivingen, heidevelden en vennen.
De streektaal welke in deze streken gesproken wordt, zult U nergens anders in ons land aantreffen. De Stellingwerfse taal wordt behalve in de gemeenten Oost-en Weststellingwerf, ook in de grensgebieden van de provincies Overijssel en Drenthe gesproken. Het lijkt totaal niet op de taal die in het overige deel van Friesland wordt gebezigd. Ook komt het niet overeen met de dialecten uit andere provincies.

Hadden we het voorgaande jaar het eerste café in Elsloo gehad, nu was de stempelpost in restaurant “De Olde Tramhalte” dat helemaal aan het andere eind van Elsloo lag. Vlak voor deze rustpost hadden we nog een bekende wandelaar uit Steenwijk getroffen. Tegen haar hadden we gezegd, dat we de behoefte hadden aan een overdekte rust, mede gezien de temperatuur. Maar toen we door het fraaie restaurant liepen kwam ons de rook van sigaren tegemoet. Ja, de man of vrouw mocht nog tot 1 juli roken en wij zien dan ook graag uit naar die datum, waarop het grootste deel van de Nederlandse bevolking ook aangenaam in een café of restaurant kunnen doorbrengen. Voor we het eigenlijk goed en wel wisten, liepen we weer buiten en vervolgden de tocht.
We liepen nu niet zoals het voorgaande jaar dezelfde weg weer een heel einde terug. Nee, daarvoor in de plaats mochten we nog over een verkeersweg zonder fietspaden, dus over een andere route verder lopen. Toen we dit traject later opmaten, thuis op de kaart, bleek het maar 1600 meter lang te zijn, maar het leek veel langer. Op een gegeven moment sloegen we dan toch af en na een paar bochten in de weg troffen we een bankje, waar we een rust van een kwartier hadden. Toen zagen we heel wat wandelaars voorbij komen, die in De Olde Tramhalte hadden gerust. Na camping De Twee Provinciën werd Zorgvlied weer bereikt. De afgelegde afstand bij Hotel Villa Nova bedroeg nu 27,7 kilometer.
Nu was het volgens de parkoersbeschrijving maar 3,6 kilometer naar de volgende rustpost. Daarop besloten we ook deze rust over te slaan. We kwamen echter bedrogen uit. Er was een mis-calculatie in de tussen afstanden gemaakt. Van andere wandelaars, die toch wel 6 kilometer per uur lopen hoorden wij dat ze over dit stuk 5 kwartier hadden gedaan. Wij hebben de tijd niet opgenomen, maar kwamen wel flink vermoeid op de mobiele post Ganzenpoel te Wateren aan. Het traject van Villa Nova naar Ganzenpoel werd door ons echter wel als het mooiste traject van deze dagwandeling ervaren. Vooral het traject door het Aekingerzand of Kale Duinen was heel mooi. Jammer, dat het toen regende, anders hadden we de uitkijktoren ook nog beklommen. Door de Boswachterij Appelscha werd op 31,3 kilometer de mobiele post Ganzenpoel te Wateren weer bereikt. De gevulde koeken waren op. Maar een dikke reep chocolade, waarnaar ook een planeet is genoemd, was nog wel voorradig.
Toen we weer op pad gingen, bedachten we na een kilometer of zo, dat we vergeten waren om te stempelen. Maar dat krijg je ook als de stempelaars niet herkenbaar zijn. Door landgoed Berkenheuvel liepen we in de richting van het eindpunt. We werden nog ingehaald door een dame uit Emmen die ons een keer met een wandeltocht in Rhenen had getroffen. Zij had plannen om voor de eerste keer met de Alkmaarse Vierdaagse mee te doen. We maakten haar attent op ons verslag en foto’s van de vierdaagse van Alkmaar van 2007 op onze website.
De totale afstand bedroeg officieel 39,7 kilometer. Van een wandelaar die met een GPS-apparaat liep, lazen we elders op internet, dat de afstand 44 km zou zijn. Het IVV nummer was 16902. Ondanks enige opmerkingen blijven wij hier in Diever terugkomen. De volgende vierdaagse is van 28 t/m 31 mei 2009.
We willen toch ook nog een opmerking maken over de bepijling. Deze is niet echt duidelijk. Er is geen regelmaat te ontdekken waar pijlen geplaatst worden. Degene die de pijlen plaatst, kan het beste ongeveer 20 meter voor een splitsing een plek met de ogen opzoeken waar de pijl het beste bevestigd kan worden. Dat is voor de wandelaar ook rustiger.
Verder is het erg verwarrend als er een route gekruist wordt of als een traject ook tegengesteld gelopen moet worden. Als dit toch moet, maak dit dan duidelijk met informatie ter plaatse. De tekst hoeft niet in de routebeschrijving opgenomen te worden omdat de routebeschrijving heel onduidelijk is en door de meesten toch niet geraadpleegd wordt.
Evenals vorig jaar was de maand mei weer de maand dat ik de meeste kilometers heb afgelegd. In totaal bedroeg het aantal kilometers van 25 april t/m 25 mei 2008 maar liefst 475 km.
Het begon op 25 april ’s-avonds om 11 uur met de start van een Kennedymars, 80 km dus.
Rond Pinksteren, de zaterdag voor Pinksteren en tweede pinksterdag liep ik in totaal 35 km. Deze bestond uit het opmeten van onze komende WS78 tocht vanuit Maarn op 21 maart 2009.
Van 17 t/m 19 mei deden Coos en ik mee aan de 3-daagse wandeltocht de Ronde van Zuid-Limburg, 100 km.
En tenslotte deed ik alleen nog mee aan de Drents Friese Wold wandelvierdaagse, het 40 km parkoers en dus 160 km.

Henri Floor

Onderstaand bericht troffen we nog in het Dagblad van het Noorden aan

VLAMINGEN IN DE BAN VAN WANDELVIERDAAGSE DIEVER

Muur van Geraardsbergen ver weg

Opmerkelijk veel Vlamingen liepen deze week mee in de Drents-Friese Woud Wandelvierdaagse van Diever. Het gezin Maertens, uitgerust met twee buggy's en twee knulletjes, geniet. "Fantastische routes en niet eens een adderke onder het gras". Nog twee dagen 'stoempen' en dan weer terug naar Geraardsbergen.

DOLDERSUM . Arnor Maertens is 3 jaar en broertje Jyarne Maertens is 4 jaar ('bij­na 5 jaar', zegt hij, maar volgens papa is hij pas jarig in december), maar wel oud genoeg voor deelname aan de Drentse-Friese Woud Wandelvierdaagse vanuit Diever. Vier maal 40 kilometer is nog een bruggetje te ver, maar vier keer 20 kilometer lopen ze wel.
Dat wil zeggen: Stefaan Maertens en echtgenote Petra de Cuyper lopen en duwen tegelijk elk een buggy waarin beide knulletjes meeliften. Af en toe drentelen de kleuters een stukje over het Doldersummerveld, maar daarna is het weer lekker achterover chillen op z'n Vlaams.
Maertens is de naam, geen familie van de wereldvermaarde wielrenner Freddy Maertens. Maar met Geraardsbergen als woonplaats zit het cyclisme in de wandelbenen van deze Vlaamse familie die, evenals veel andere Belgen, deze dagen meeloopt in de wandelvierdaagse. Even flyeren, zoals de organiserende stichting Sport Promotion Diever in Vlaanderen doet, werpt zijn vruchten af.
'Stoempen' over de mulle zandpaden door het Drents-Friese Wold, waarvan vele zijn opgenomen in de routes, Stefaan en Petra doen het bijna op hun sloffen. Ze wonen vlak bij de Muur van Geraardsbergen.
Jawel, dé Muur die als scherprechter optreedt in de Ronde van Vlaanderen. 'We wandelen daar vaak met onze buggy's en kinderen", zegt Stefan. "Als je dat kan, dan is zo'n afstand van 20 kilometer met buggy en kind een peulenschilletje."
Bovendien, Stefaan en Petra zijn rasechte 'padstappers' (www.padstappers.be), de wandelvereniging van Geraardsbergen. En de definitie van een padstapper? Op z'n Vlaams: 'We wandelen altijd een kilometerke meer als op een ander." Waarmee hij maar wil zeggen dat zij heuveltje op, heuveltje aflopen in Vlaanderen, en steevast met buggy en kinderen. "Dan loop je eigenlijk iets meer", verklaart hij. '''Allez, er zitten weer een paar adderkes onder het gras'. zeggen we dan."
Een korte pauze bij de schaapskooi Heundershoeve tussen Wateren en Doldersum, deze week een zonnig trefpunt van honderden wandelaars, en dan verdwijnt het gezin Maertens weer uit beeld. Echte padstappers, dat zie je zo. En een stevige pint op z'n tijd wordt niet versmaad. Ook dat zie je wel.

Ed van Tellingen