Met Euraudax vanuit Bunnik

Op zaterdag 29 december 2007 organiseerde Euraudax voor de tweede keer een tocht vanuit Bunnik. Evenals de eerste keer werd de zelfde startlocatie gebruikt, namelijk Stayokay Rhijnauwen. Destijds heette dat echter nog de jeugdherberg van Rhijnauwen.
Klokslag 11.00 uur was de start. We staken de brug over de Kromme Rijn over en volgden het Jaagpad in de richting van Utrecht. Bij Oud Amelisweerd staken we de Kromme Rijn weer over en dwaalden verder door bosgebied van Oud- en Nieuw Amelisweerd. Na Huize Oud-Amelisweerd en Nieuw-Amelisweerd werd dit bosgebied verlaten. We volgden de Mereveldseweg en staken de spoorlijn Utrecht-Arnhem over.
Daarop werd de Utrechtse golfbaan Amelisweerd bereikt. We betraden het terrein en maakten een rondwandeling over het terrein van de golfbaan. Er waren nog vrijwel geen golfers actief. Op het terras van het clubhuis stond een standbeeld van 4 mannen. Door een krap draaihek verlieten we de golfbaan weer en staken de A27-snelweg over. Even later liepen we onder de spoorlijn Utrecht-Den Bosch door en werd station Utrecht-Lunetten bereikt.
Over de straat met de naam de Wadden werd de wijk met straatnamen van de Waddeneilanden doorkruist. Zo kwamen we door de straten Texel, Vlieland en Terschelling. Andere straten hadden hier de naam Ameland, Schiermonnikoog en Rottummeroog. We staken de brug over de spoorlijnen Utrecht-Den Bosch en Utrecht-Arnhem over. Daarop werden de vier Lunetten op de Houtense Vlakte bereikt. We kwamen achtereenvolgens langs lunet IV, lunet III, lunet II en lunet I.

De vier Lunetten op de Houtense Vlakte zijn tussen 1822 en 1826 ten zuidoosten van de stad Utrecht aangelegd als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Tegelijkertijd werden rondom Utrecht ook Fort aan de Klop, Fort de Gagel, Fort Blauwkapel, Fort de Bilt en Fort Vossegat aangelegd. Omdat de Houtense Vlakte hoger ligt dan de omgeving kon deze niet goed geïnundeerd worden. Daarom werden op deze zwakke plek in de waterlinie vier vrijwel identieke verdedigingswerken dicht bij elkaar gebouwd. Later werd de spoorlijnen naar Arnhem en 's-Hertogenbosch tussen de Lunetten door aangelegd, zodat ook deze spoorlijn door de vier forten kon worden bestreken.
Lunetten op de Houtense Vlakte De naam Lunet is afkomstig van het Franse woord voor 'maan' (lune). In de plattegrond van de Lunetten valt dan ook een halve maanvorm te herkennen.
Vanaf 1860 neemt de ontwikkeling van geschut en explosieven een grote vlucht. Om de stad te kunnen blijven beschermen worden er op grotere afstand van Utrecht nieuwe forten gebouwd. De vier Lunetten zijn dan eigenlijk al verouderd, maar blijven nog in gebruik tot na de Tweede Wereldoorlog. Zo worden de Lunetten I, III en IV in de jaren '30 gemoderniseerd met een mitrailleurkazemat van gewapend beton. En in de jaren '50 wordt op Lunet I een atoombunker gebouwd. Deze atoombunker deed tijdens de Koude Oorlog dienst als landelijk hoofdkwartier van de organisatie Bescherming Bevolking (BB). Vanaf de jaren '50 verloren de Lunetten hun militaire belang.
De vier lunetten zijn vrijwel identiek aan elkaar. De vier Lunetten op de Houtense Vlakte worden beheerd door de Gemeente Utrecht. Lunet III en IV maken deel uit van het Beatrixpark in het noordwesten van de wijk Lunetten. Fort Lunet I wordt gebruikt door een imker. Op het fort zijn schuilplaatsen voor vleermuizen gemaakt in de voormalige groepsschuilplaatsen. De atoombunker is nog intact. Fort Lunet II wordt niet gebruikt. Fort Lunet III wordt bewoond en gebruikt als timmerwerkplaats voor risicojongeren. Fort Lunet IV wordt gebruikt door de scoutinggroep Salwega.

Bij de verzorgingspost nabij Lunet II hadden we de eerste verzorgingspost. Hier hield de voorzitter van Euraudax een korte toespraak. Meer hierover aan het eind van dit verslag omdat dit niet voor iedere lezer interessant is.
Daarop liepen we weer terug naar de Kromme Rijn. We vervolgden het Jaagpad langs de Kromme Rijn en liepen onder de Waterlinie 4-baansweg door naar Tolsteegsingel. Hier werd even gewacht totdat de gehele groep weer bij elkaar was alvorens over te steken. Na de brug over de Tolsteegsingel liepen we over een pad dat vrijwel parallel aan de Tolsteegsingel liep.
Bij het zicht op de eerste brug en een RK Verpleeghuis aan de overzijde sloegen we scherp af, de Agnietenstraat in. Hier kwamen we eerst langs een 12-tal huizen die er van buiten hetzelfde uitzagen. Daarna kwamen we langs een oud gebouw waarin tegenwoordig het Centraal Museum is gevestigd. De Oude Gracht werd via de Vollersbrug overgestoken. Daarop werd de buurt met de Zeven Steegjes bereikt. Na de Geertekerk werd de Oude Gracht weer overgestoken.
We kregen nu verschillende keren uitzicht op de Domtoren. Vlak voor de Domkerk kwamen we langs de Academie van de Rijksuniversiteit Utrecht in neorenaissance stijl. Voor de Academie stond een standbeeld van Graaf Jan van Nassau.
Bij het herdenkingsmonument 1940-1945 op het Domplein sloegen we af en liepen onder de Domtoren door. Daarop werd de Vismarkt bereikt langs de Oude Gracht. We daalden af door een tunnel naar een pad dat vlak langs de Oude Gracht liep. Dit was tevens een terras van één van de cafeetjes. Het was nu echter geen weer om buiten te zitten en daardoor was er niemand die eventueel in de weg zat. Op de Neude, aan een groot plein, was de grote rust in eet & drinkgelegenheid De Beurs. Althans voor ons. Want de baankapitein had gezegd dat we hier een cafeetje naar keuze konden uitzoeken. Aan het eind van de Neude stond een vreemd beeld. Het leek op een zittende haas met heel lange flaporen.

Aan het Neude plein staat sinds 2002 een omstreden beeld, Thinker on a rock (een kruising tussen Bugs Bunny en De Denker van Rodin) van de beeldhouwer Barry Flanagan (1941). In de prijsvraag voor deze plek koos de jury voor de haas, maar gaf de Utrechtse bevolking massaal de voorkeur aan andere inzendingen, waaronder een fontein. De haas werd tijdelijk in het Centraal Museum tentoongesteld en er werd een officieel referendum uitgeschreven. Hierin mocht de haas het opnemen tegen twee andere zeer abstracte ontwerpen en kozen de Utrechters met 83% van de 4000 stemmen dit beeld. Inmiddels is het beeld in het Utrechtse stadsleven opgenomen. Het krijgt regelmatig een bos wortelen en in de winter een sjaal om. In het lokale weekblad het Stadsblad heeft de haas zijn eigen cartoon. Het beeld staat aan de overkant van de Neude, eigenlijk aan de Viestraat, op de hoek van de Loeff Berchmakerstraat en de Voorstraat.

Na een pauze van een half uur vervolgden we ons pad en volgden de "reisgids", die echter niet bij toeristische plekken stil bleef staan en uitleg gaf. We hoorden verschillende wandelaars zeggen, dat ze niet wisten dat de binnenstad van Utrecht zo mooi was. Op de kruising met het Pieterskerkhof hadden we even uitzicht op het NWB bondsbureau.
We kwamen weer bij de Domkerk en liepen bij de Kloostertuin een rondje. Net toen de laatste wandelaar door de ingang van de tuin was binnengekomen, liepen de voorste wandelaars de tuin weer uit. Bij de Maliebrug staken we de Maliesingel over en liepen daarop naar het Spoorwegmuseum. Twee verkeersregelaars stonden aan het begin van de straat bij een bord met de tekst VOL. Toen wij eraan kwamen werd voor de grap opgemerkt, dat er nog wel staanplaatsen waren. Maar het bord VOL sloeg op het feit dat de parkeerplaats vol was.
Verderop staken we de spoorlijn over, maar we moesten wel eerst wachten bij de gesloten spoorwegbomen. Want er passeerden een heel oud treintje. Door het Wilhelminapark liepen we weer terug naar de Kromme Rijn. Bij de A27 snelweg staken we de Kromme Rijn over en we volgden nu het Jaagpad verder langs de Kromme Rijn.
Bij de brug over de Kromme Rijn nabij Nieuw-Amelisweerd was een verzorgingspost. Hier kregen we een oliebol en wat te drinken. Franshobby.nl hield hier nog een korte toespraak en overhandigde de voorzitter een aandenken waarin een arend zat verweven. Na de verzorgingspost liepen via Nieuw-Amelisweerd in de richting van Fort Rhijnauwen en kregen daar ook uitzicht op. Rond 4 uur in de namiddag werd de finish bereikt.
Het was een heel mooie tocht geworden. Hoewel wij niet zo ver van Utrecht afwonen waren wij nog op talrijke plaatsen gekomen, waar we nog niet eerder waren geweest. Het IVV-nummer was 16847. Het weer was bijzonder goed te noemen. Het was tijdens de wandeling droog gebleven met vrij veel zonneschijn. Tot rond 9 uur in de ochtend had het wat geregend.
Wij hadden eerder plannen gehad om bij de FLAL vanuit Haren (Groningen) een tocht van 35 km te lopen. Op foto’s op internet van de vaste fotograaf van FLAL-tochten zagen we wandelaars bij de start in regencape lopen. Op een andere internetsite zagen we dat in Luik in België bij een Euraudax wandeltocht het ’s-middags geregend had. Wij hebben het dus zeer goed getroffen.

En dan nu meer over Euraudax:
Audax Frankrijk erkent de Stichting Euraudax Nederland na 31 jaar niet meer. Er is een nieuwe organisatie in Nederland opgericht die het alleenrecht krijgt om Euraudax-tochten te organiseren en te homologeren. Daarop hebben alle Nederlandse inrichters unaniem besloten om hun tochten voor 2008 te annuleren. Verder op het parkoers was er een inrichter die aan ons vroeg, wat wij gedaan zouden hebben als wij nog inrichter waren geweest. Even voor de duidelijkheid, van 1984 tot 1990 hebben wij samen met een wandelaar uit Hoorn tochten vanuit Castricum en Hoorn georganiseerd. Daarna organiseerde ik samen met Coos Euraudax tochten uit Driebergen, Amerongen, Leersum, Renswoude, Maarn en Den Dolder.
Wij zijn destijds met het organiseren van Euraudax-tochten begonnen omdat we het leuk vonden om tochten in voornamelijk bosgebied uit te zetten. Een voordeel van Euraudax-tochten is verder dat de route niet gepijld hoeft te worden omdat je in een groep loopt. Het homologeren van tochten was eigenlijk bijzaak. En nog steeds vinden we dit bijzaak. Dus wat ons betreft kunnen Euraudax tochten in Nederland best doorgeorganiseerd worden. Echter dan zonder te homologeren.
Meer informatie over de perikelen bij Euraudax Nederland vindt u op www.wimfreriks.info

Henri Floor & Coos Verburg