Met WS78 op het eiland Voorne-Putten in Zuid-Holland

Op zaterdag 27 oktober 2007 liepen wij de WS78 tocht vanuit Spijkenisse van 20 oktober na. Coos had deze tocht ook al op 20 oktober gelopen, maar ik was op die dag verhinderd. Met de doorgaande trein vanuit NS Driebergen/Zeist reden we eerst naar Rotterdam CS. Vandaar verder met de metro naar het eindpunt in Spijkenisse, halte De Akkers.
We liepen naar het officiële startpunt toe, te weten Wijkcentrum/Sporthal "De Akkers". Dit lag op korte afstand van het metro station. Spoedig na de start liepen we langs het eindpunt van de metrobaan. Deze was versierd met twee grote staartvinnen van walvissen. Al na een kilometer lopen, hadden we de rand van de bebouwde kom van Spijkenisse bereikt.
Over een enigszins licht slingerende weg liepen we over een smalle 60 kilometer weg naar Simonshaven. Al vanaf de rand van Spijkenisse zagen we het witte kerk van Simonshaven liggen. Bij Simonshaven aangekomen bleek dat het kerkje toch niet meer zo wit was. In Simonshaven sloegen we bij een voornaam huis, dat gedeeltelijk in de steigers stond af. We verlieten Simonshaven nabij café De Oude Haven. Dit punt herkenden we van twee jaar tevoren. Op 12 februari 2005 waren we hier ook met een WS78 tocht vanuit Spijkenisse langs gekomen.
We zetten nu koers naar de rivier Bernisse. Op weg hier naartoe hoorden we het geluid van sporters. Er was een voetbalwedstrijd aan de gang van kinderen en die werden heftig aangemoedigd. Bij de Bernisse aangekomen volgden we deze rivier zuidwaarts. Eerst volgden we een asfaltpad, maar spoedig verlieten we dit pad en volgden een graspad langs de Bernisse. We troffen hier ook een geel rode markering met opdruk "Wandelroute Bernissepad".

De gemeente Bernisse is vernoemd naar de rivier
De gemeente en haar recreatiegebied zijn vernoemd naar de rivier de Bernisse, een verzamelstroom voor grotere en kleinere kreken, die het gebied ten zuiden van de Maasmond doorsneed.Enkele kilometers ten westen van Spijkenisse ligt de 7 kilometer lange oude rivierloop van de Bernisse, met meertjes, kommen en plassen. Samen met de oevers van bossen, drassige natuurgebiedjes en weilanden vormt het een recreatiegebied van 300 hectare groot. Vroeger was de rivier de Bernisse een belangrijk onderdeel van de Noord-Zuid scheepvaartroute.

Even later verlieten we dit graspad toch weer om vervolgens door een bospassage te lopen. Op een paar asfaltpaden troffen we trimmers en op de onverharde bospaden troffen we mensen die hun hond uitlieten. We kwamen bij een bouwwerk, dat de inlaatsluis van de Bernisse voorstelde. Hier wordt water van de langs stromende rivier Spui ingelaten in de Bernisse.
We vervolgden ons pad langs de Bernisse. Maar nu aan de andere kant. Derhalve liepen we nu in noordelijke richting. We werden ingehaald door 3 fietsers van ongeveer onze leeftijd. Ze vroegen welke afstand we liepen. Toen we 40 kilometer antwoorden waren ze versteld. Want zo'n lange afstand hadden ze niet verwacht. Bij een boerderij stond een aanhangwagen die met een groot oranje gekleurd zeil was overdekt en een soort tentje vormde waarin kalebassen werden aangeboden. 10 exemplaren voor één euro. Dat is haast geen geld, maar wel erg zwaar om daar nog 30 kilometer mee te sjouwen. Even voor Zuidland voerde ons pad door een griend. We kwamen weer op het asfaltfietspad langs de Bernisse uit. We liepen nu door de oostrand van Zuidland naar de plek waar op 20 oktober de soeppost was.
Daarna liepen we langs Partyboerderij de Zuidlandse Hoeve, een fraai huis, naar het centrum van Zuidland. Bij een winkel stond op een krijtbord voor de winkel, de Theeleut geschreven. Daaruit concludeerden we dat we hier thee konden drinken. Dat bleek echter niet het geval te zijn. Op theegebied konden we er alleen thee kopen. Iets verderop dronken we nu koffie in café Billard. Hier was op een gegeven moment een discussie gaande, hoe laat het café 's-nachts dicht ging. Bekend was al wel dat het café om 3 uur 's-nachts sloot. Maar vanwege de omschakeling van de zomertijd naar de wintertijd werd het nu tweemaal drie uur. Bij de eerste keer dat het drie uur werd gingen ze dicht.
We zagen verschillende keren fietsbordje van de Waterring route. Ook eenmaal zagen we het fietsbordje de Zevendijken route.

Waterring Route (39 km)
Contrastrijk is de Waterring Route. Stad en land worden in deze fietsroute gecombineerd. De tocht is genoemd naar de ring van water die letterlijk langs de buitenkant van de route loopt. Wie de bordjes volgt, komt langs het Spui, de Oude Maas en het waterrijke recreatiegebied Bernisse, door het moderne Spijkenisse, maar ook door landelijk gebied en enkele historische kernen. In de recreatiegebieden Brielse Meer en Bernisse liggen langs de oevers van het water en door de gebieden vrijliggende fietspaden die voor iedereen toegankelijk zijn. In recreatiegebied Bernisse staan de oevers met elkaar in verbinding via bruggetjes en over het Brielse Meer vaart een fiets- en voetveer.
7 Dijken Route (28 km)
Fietsend over eeuwenoude kronkelende dijken, langs statige boerderijen en oude dorpjes in het vlakke polderlandschap,ondergaat de fietser de rust van het landelijke Voorne-Putten. Temidden hiervan ligt het recreatiegebied Bernisse. Natuur en recreatie gaan hier bijzonder goed samen. Hetzelfde geldt voor het Haringvliet, een groots water, bij uitstek geschikt voor zeilsport, met langs de oevers prachtige slikken en gorzen.

We vervolgden ons pad door Zuidland door de Dorpsstraat. Nabij de kerk sloegen we af. Buiten Zuidland staken we de Bernisse over. Voor ons lag nu een groot Poldergebied, namelijk Polder Biert. Na boerderij 't Groene Woud volgden we de Dorpsstraat (naar Biert). In buurtschap Biert sloegen we af over de Kerkweg. Deze asfaltweg ging over in een gras/grindweg die door natuurgebied Polder Biert liep. We kwamen hier twee ruiters tegen. Toen ze dichterbij kwamen, had het voorste paard wat problemen met mijn stok. Nadat ik stil was blijven staan liepen de twee ruiters verder zonder problemen.
We kwamen uit op de Oud Hoenderhoekse Dijk. Halverwege deze dijk zei Coos opeens, ik kan niet meer. We waren inmiddels zo'n 16 kilometer onderweg. Het was zo rond kwart voor twaalf en om half zeven hadden we ontbeten. Daarop stonden we stil en haalden een zakje met boterhammen te voorschijn en aten er enige van op. We vervolgden ons pad langs de Bernisse. Op weg naar Abbenbroek kwamen we langs recreatierestaurant La Campagne te Geervliet. Hier hadden we op 12 februari 2005 de grote rust. Wij hielden hier nu ook een rust.
We liepen verder naar en door Abbenbroek. We passeerden de grote rust van 20 oktober. Langs een verkeersweg liepen we buiten Abbenbroek naar Heenvliet. Ook het centrum van Heenvliet herkenden we weer van 12 februari 2005. Nu liepen we gedeeltelijk tegengesteld door het voormalige stadje en dan ziet het er weer anders uit.
Buiten Heenvliet staken we voor de laatste keer de Bernisse over. Nu zetten we koers naar Geervliet Aan de rand van Geervliet stond een grenspaal met aan de ene zijde de naam Bernisse en aan de andere kant Putten vermeld. Want we liepen hier op het eiland Voorne-Putten. Verderop kwamen we langs de Israëlitische begraafplaats. We vroegen bij ons zelf af of er verschil is tussen een Israëlitische begraafplaats en een Joodse begraafplaats. Wij bedachten twee mogelijkheden: 1. Op een Joodse begraafplaats kunnen ook Joden begraven worden die niet uit Israël komen. 2. Op een Israëlitische begraafplaats kunnen niet Joodse mensen uit Israël begraven worden.

Joodse begraafplaats
In 1781 gaf Geervliet aan de joodse gemeente van Heenvliet een strook land aan de voet van de Spuikade in eeuwigdurende pacht om te worden ingericht als begraafplaats. In later jaren werd dit steeds meer een rustplaats voor joden uit geheel Voorne-Putten en werden er aansluitende percelen voor aangeworven. Op 2 december 1940 vond de laatste begrafenis plaats. Op 24 november 1943 werd de begraafplaats op last van de Duitse bezetter gesloten verklaard.

De Landswerf (de naam stamt uit de 18e eeuw) heeft deel uitgemaakt van het complex dat onderdak bood aan de diverse aan de kerk verbonden kanunniken, die overigens niet in een soort kloosterverband leefden, maar 'seculiere geestelijken' waren. De oudst bekende eigenaar was inderdaad een kanunnik. In de 17de eeuw was het de woning van enkele opeenvolgende predikanten. Later woonden er de stadhouders van het Land van Putten, de zaakwaarnemers van de Ruwaard. Na 1870 werd het geheel verbouwd tot negen min of meer zelfstandige 'woon'- eenheden, zodat dit het geboortehuis werd van menige oude Geervlieter.
In 1977 werd het gebouw van de totale ondergang gered en prachtig gerestaureerd tot twee woonhuizen.

Aan de rand van Geervliet werd even het Puttenpad gevolgd. Over een grasdijk liepen we vervolgens langs het Voedingskanaal Brielse Meer tot aan een krachtcentrale. Het Voedingskanaal Brielse Meer liep hier parallel met het Hartelkanaal, maar we zagen het Hartelkanaal zelf niet. Dit pad was op zich wel mooi. Maar het uitzicht in noordelijke richting was verre van ideaal. We zagen die kant op alleen maar rokende pijpen. Gelukkig kwam de wind op dat moment uit het zuiden. Derhalve roken we niets
Daarna liepen we nog ruim een kilometer over een asfaltweg. Daarbij kwamen we langs De Hartelborg, een op/gevang voor ontspoorde jongeren.
Bij het Streekdierenhuis verlieten we de asfaltweg en volgden hier een wit/rood gemarkeerde route door een natuurgebied. We troffen hier zelfs Schotse Hooglanders. De Schotse Hooglanders stonden midden op ons wandelpad en midden op het alternatieve fietspad. Daarop namen we een ander alternatieve route. Toen we weer op de officiële route waren uitgekomen verlieten we ook het natuurgebiedje. Maar nadat we een weg en een veerooster waren overgestoken kwamen we opnieuw in een natuurgebiedje. Hier troffen we verder geen grote beesten aan. Op een bankje, 30 meter van de route af, hadden we nog een rust.
We kwamen uit bij de Spijkenisserbrug. Dit had even onze extra aandacht, want de parkoersbouwer van deze tocht was hier lange tijd de brugwachter geweest.
Even voorbij de Spijkenisserbrug was op 32 kilometer de koffiepost ingericht in een schuur op een industrieterrein. Daarna liepen we langs de haven van Spijkenisse. Bij een bushaltehokje aangekomen besloten we even uit de wind te rusten op de twee bankjes. De zittingen waren van metaal en loei-koud. Daarop legden we onze routebeschrijving op de bankjes, die hierdoor goed de gevoelstemperatuur temperde, want onze routebeschrijving zit om een kartonnetje heen en in een plastic zakje.
Nu bereikten we de Oude Maas. Dit bleek een zeer aantrekkelijk deel van Spijkenisse te zijn, want de Oude Maas boulevard was volgebouwd met flatgebouwen met hoge torens daartussen. Nabij de Allemanshaven verlieten we de Oude Maas. Op 36 kilometer was nog bij de Gemeentewerf Rayon Oost op 20 oktober de fruitpost ingericht.
Nu zetten we koers naar Hekelingen. Daarbij volgden we eerst een dijk langs de voet van de dijk. Daardoor liepen we aangenaam uit de wind. Want ik had u, geachte lezer nog niet gemeld dat het deze dag een droge, maar wel grijze dag was. Als u mij kent, dan weet u dat ik meestal met een hoed oploop. Deze hoed beschermd mijn ogen dan tegen het fellere licht. Maar op deze dag heb ik mijn hoed niet opgehad. Ik kan mij niet meer herinneren, wanneer ik voor de laatste keer hiervoor een 40 kilometer wandeltocht heb gelopen zonder hoed. Dit met uitzondering van koude dagen als ik een muts op heb.
Aan de zuidrand van Spijkenisse uitgekomen, volgden we nu een recreatiegebied met asfaltpaden tussen vijvers en sloten.
Na een kleine 8½ uur werd dan de finish bereikt. Met de metro en de trein en de laatste 2½ kilometer met de auto keerden we huiswaarts. Het was best een aardige tocht geworden.

Henri Floor & Coos Verburg

Klik op de plaatsnaam om meer informatie van de gemeente