Het 'stenen huis' wordt in 1314 voor het eerst genoemd.
Het oude kasteel had waarschijnlijk een U-vorm; drie vleugels om een binnenplaats en de vierde zijde werd afgesloten door een weermuur. Deze muur lag verder naar achteren dan de huidige voorvleugel. In het midden van de zeventiende eeuw werd het kasteel opnieuw opgetrokken en uitgebreid op de grondslagen van het oude huis. Ook werd er gebruik gemaakt van oud muurwerk. Wijzigingen vonden plaats in de achttiende en negentiende eeuw. Dit gold o.a. de vensters. In 1926 werd het kasteel ingrijpend gerestaureerd, en nogmaals tussen 1966 en 1969. Ook aan het eind van de twintigste eeuw zijn er restauraties uitgevoerd. De grote voorburcht stamt uit de zeventiende eeuw.
De heren van Mheer waren de eerste bewoners van het slot. De erfdochter van de laatste heer trouwde met Gerard van Imstenraedt, waardoor het huis binnen deze familie kwam. De kasteel bleef in bezit van die familie tot in 1668 de laatste telg uit dit geslacht stierf.
De bezittingen van deze Jan Adolf gingen toen over aan zijn vrouw Sophia de Loë. Zij droeg de goederen over aan haar neef Philips Christoffel, baron de Loë, heer van Wissen en Conradsheim, die zich in 1675 op Mheer vestigde, maar later weer op Schloss Wissen ging wonen. Hierna bleef Mheer bijna een jaar onbewoond. Achterkleinzoon Gerard Antoine Edmond Assière kwam in 1784 enige tijd op het kasteel wonen. Het kasteel is nog steeds familiebezit.

Bruisterbosch (Bruûsjterbusj); oudere schrijfwijzen: Breusterbosch, Bruysterbosch, 1266 Brusterbosch. Betekent ‘bos van Bruest’, en verwijst naar de stichting van Bruisterbosch vanuit Breust bij Eijsden. Bruisterbosch is een van de zeer weinige kernen waarvan het stichtingsjaar exact bekend is. In een oorkonde uit 1157 krijgen zeven met naam genoemde inwoners van Breust toestemming van de grondheer, het Kapittel van Sint Martinus te Luik, om op het plateau een nederzetting te stichten. Ze noemen hun dorp naar hun geboorteplaats: Bruisterbos ofwel ‘Bos van Breust’.
De Galling is de naam van een terrein achter Bruisterbosch. Hier heeft in de 18e eeuw een galg gestaan, waaraan zeker twee zogenaamde bokkenrijders op 6 november 1776 zijn opgehangen wegens hun (vermeende) deelname aan deze bende. Het waren Anthon Oberkorn (op het kruis staat abusievelijk Overkorn) en Leonard Eijssen. Ter herinnering aan dit gruwelijke feit is door de Stichting Kruisen en Kapellen Margraten in 1991 op deze plek een kruis neergezet. Het is een eenvoudig uit beton gegoten kruis, dat waarschijnlijk voorheen een graf heeft gesierd. In recent gepubliceerd onderzoek naar de Bokkenrijders zijn grote vraagtekens geplaatst bij het bestaan van deze ‘grote georganiseerde roversbende’. Volgens de schrijver heeft het veelvuldig toepassen van foltering bij verdachten geleid tot het noemen van honderden namen van zogenaamde deelnemers. De executie van honderden vermeende leden mag misschien wel de grootste gerechtelijke dwaling van de 18e eeuw worden genoemd.

De plaats Honthem moet je niet verwarren met Houthem, dat vlak bij Valkenburg ligt. Even buiten Honthem liepen we langs de indrukwekkende Amerikaanse Erebegraafplaats. Een echtpaar voor ons haalde onder hun regenkleding een filmcamera te voorschijn, ondanks de regen. Want als je deze begraafplaats nog niet eerder hebt gezien, dan is deze echt heel indrukwekkend

Op Margraten rusten op dit moment 8301 soldaten, 2 onbekende soldaten liggen in 1 graf begraven. Daarnaast staat er nog een grafsteen van een Amerikaanse soldaat die recent naar Amerika is teruggebracht (op verzoek van de weduwe). Tweede Luitenant Utecht is als laatste bijgezet op deze begraafplaats, dat gebeurde op 16 september 1994. Er gaat echter ook een verhaal de ronde dat, de gecremeerde, Charles R. Correl, is uitgestrooid op de begraafplaats. Dit wordt niet door de begraafplaats bevestigd en hij is daarom ook niet in bovenstaande aantallen meegenomen. Ook een grafsteen voor Correl ontbreekt. Tevens is er een gedenkteken aanwezig waarop de namen van 1723 in de strijd vermiste Amerikaanse soldaten gegraveerd staan.

We kwamen weer in Margraten bij dezelfde rustpost als de eerste rustpost. Vlak voordat ik deze rust wilde verlaten zag ik Coos. Zij zat aan het andere eind van de zaal.
We verlieten Margraten en zetten nu koers naar Groot Welsden. Daarna zagen we op afstand de Van Tienhoven molen liggen. Kort daarop werd Wolfshuis doorkruist. Daarna liepen we via de oostkant van Terblijt terug naar de finish. Na 6 uur en 15 minuten werd de 28 km voltooid.
De organisatie had dit jaar de startkaart afgedruk op een soort afwasbaar papier. De inkt van mijn startkaart was door de nattigheid vrijwel verdwenen. Daardoor kon mijn kaart niet meer gescand worden. Ik werd verwezen naar een andere afmeldplaats. Op postcode konden mijn gegevens worden opgezocht waarna een nieuwe deelnemerskaart even snel werd uitgeprint. Het IVV-nummer was 10904. Plaatselijk is deze dag 40 mm regen gevallen, dus 40 liter op een vierkante meter. De maximum temperatuur bedroeg 15 graden.

Henri Floor & Coos Verburg