De uilentoren is een heel aparte toren in Leersum. Deze toren is genoemd naar de uilen die er op staan. Voor het dorp betekent de toren een soort oriëntatiepunt voor afspraken of wandelingen.

Door de noordelijke buitenwijk van Leersum werd na sportpark De Engelse Berg aan de Wildbaan de bebouwde kom weer verlaten. Langs de bosrand van het Zuilensteinsche Bosch werd koers gezet naar het poortgebouw van kasteel Zuylestein
We naderden het plaatsje Amerongen en bij een bakker kochten we wat mondvoorraad. Even verderop hadden de een grote rust in Café De Tram. Langs de grote St. Andrieskerk liepen we naar kasteel Amerongen alwaar het dorp Amerongen werd verlaten. Daarbij liepen we langs een deel van de uiterwaarden, hier Amerongse Bovenpolder genaamd. Door bosgebied De Amerongse berg liepen we langs de noordkant van Elst en de flanken van de Amerongse berg, de Galgenberg en de Elsterberg.
Nabij de jeugdherberg te Elst werd de provinciale weg N416 (Elst-Veenendaal overgestoken). We kwamen bij de Remmerdense heide. Dit gebied is afgezet en er lopen runderen en paarden los. Omdat wij ons niet zo op ons gemak voelen als wij in zo'n gebied alleen lopen, besloten wij om het afgezette deel heen te lopen. Daarop werd het bosgebied rondom de Sparreboomse berg bereikt en doorkruist. Zoals gebruikelijk als wij in dit gebied op zaterdagmiddag komen hoorden we ook nu weer talrijke honden luid blaffen. We zagen ze gelukkig niet.
We bereikten de rand van een voormalige zandafgraving (Kwintelooyen).

Op zaterdag 11 oktober 2003 werd door minister Veerman (Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit) op Kwintelooyen het Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug officieel geopend. Kwintelooyen is een voormalige zandafgraving.

Hier kwamen we enige keren groepjes wandelaars tegen die hier een deel van het Trekvogelpad liepen, meestal met een flinke rugzak op hun rug. De fraaie uitzichten die we hier in 1997 hadden waren nu grotendeels verdwenen door de hoger gegroeide bomen. Eenmaal hadden we een fraai vergezicht op Veenendaal en omgeving.
Door het Remmersteinse Bos en langs de Thymse Berg werd de Autoweg bereikt. Dit was niet een autoweg, maar deze weg heet Autoweg. In de buurt van het hoogste punt van Rhenen, op een hoogte van 51 meter, bij de watertoren Koerheuvel verlieten we de bossen. We daalden door een wijk van Rhenen af. Langs een molen in Rhenen werd een supermarkt bereikt, die altijd zegt op de kleintjes te letten. Hier kochten we nog mondvoorraad alvorens onze tocht voort te zetten.
In het centrum van Rhenen gingen we iets van de oorspronkelijke route af. We liepen hier een rondje om de kerk. Want de Cunerakerk met grote toren is een heel imposant gebouw en beslist te moeite waard om hier vlak langs te lopen.

De Cunera legende Cunera (een prinses uit het huis van Tudor) en haar nicht Ursula gaan met (11.000) "maagden" op bedevaart naar Rome. Op de terugreis via de Rijn worden ze bij Keulen overvallen door woeste Hunnen, onder leiding van Atilla. Alleen Cunera overleeft de overval, omdat ze gered wordt door een Frankische koning (een rijke boer). Deze neemt haar mee naar Rhenen, waar hij zijn hoeve heeft. Cunera wordt als dienstmeisje in de huishouding opgenomen en gaat naast haar taken ook armen en zieken verzorgen en begint met de kerstening van de heidense Franken. Zij wordt alom geliefd en de koning vert:rouwt haar zelfs de sleutels van de voorraadschuren toe, welke een symbool zijn van de huiselijke macht van de echtgenote. De vrouw van de koning wordt dan ook jaloers en wurgt Cunera. De moord komt echter uit door een wonder in de paardenstal. De koningin wordt verbannen, laat zich van de Grebbeberg vallen en breekt haar nek. De koning bekeert zich tot het christendom.

Over eerst de winterdijk en later over de zomerdijk langs de Rijn kwamen we bij een brug over de Rijn. Over een ongeveer 2½ km lang fietspad liepen we onder de Grebbeberg langs. Later kregen we uitzicht op het natuurgebied De Blauwe Kamer. Aan het einde van het pad onder de Grebbeberg langs kwamen we bij een infobord over de Grebbeberg als archeologisch monument.
We volgden de winterdijk in de richting van Wageningen over ongeveer een halve kilometer. Daarop volgden we de Afweg, een weg die aanvankelijk onverhard was, maar verderop geasfalteerd was.
In Wageningen aangekomen liepen we langs de haven van Wageningen en langs natuurgebied de Wageningse uiterwaarden. Bij Huize Wolfswaard, pal aan de zomerdijk langs de Rijn gelegen, betraden we natuurgebied de Wageningse uiterwaarden.

In De Wolfswaard, een gebouw uit 1790, werd in de Tweede Wereldoorlog het complete gemeente-archief verstopt in een kippenhok en later in een moeras gegooid, wat mensen de gelegenheid gaf een nieuwe identiteit aan te nemen.

We liepen langs een voormalige steenfabriek.

Bosschages verbergen de plek waar ooit steenfabriek De Koebongerd stond, alleen het oude haventje is nog te zien.

Hierna volgden we opnieuw de zomerdijk totdat deze officieel doodliep op een dubbel prikkeldraadhek. De dubbele prikkeldraden waren hier echter aan elkaar vastgemaakt, zodat we hier redelijk gemakkelijk overheen konden stappen. Een eind verderop stond echter wel heel duidelijk een bordje verboden toegang. Hier stapten we maar niet over het hekwerk. Dit hekwerk was trouwens ook veel lastiger om overheen te stappen.
We kwamen uit bij de Wageningse Veerweg, maar moesten wel nog over een hekwerk klimmen. Over een asfaltweg liepen we verder over een verharde weg onder de Wageningse Berg in de richting van Renkum.
Aan de voet van de Wageningse Berg besloten we deze wandeling te stoppen. Vlakbij was een bushalte en na een kwartier kwam er een bus aangereden die ons naar het busstation van Wageningen bracht. Na een overstaptijd van 5 minuten reed de volgende bus ons in drie kwartier naar Driebergen.
De afgelegde afstand bedroeg iets minder dan 50 kilometer. Hierover hadden we 10 uur en 25 minuten gedaan. Het was een mooie wandeldag geworden met veel zon. De maximum temperatuur bleef steken op 16 graden.

Henri Floor