Egmond Wandel Marathon 2007, Zuidroute

Op zondag 28 januari 2007 vervolgden we de Egmond Wandel Marathon. Coos en Rineke waren even bij de stand van de KRO langs gegaan voor een button “wandelvriendinnen gezocht”. Na afloop van de tocht kregen ze zodoende van de KRO een bosje tulpen.

Wandelvriendinnen gezocht!
Een of twee dagen sportief genieten van zee, zon en bos! Meld u zich aan als vriendinnen, dan krijgt u van de KRO iets extra's! Want KRO Wandelen is er ook dit jaar weer bij. Net als vorig jaar verbindt de KRO zich in 2007 graag aan de Egmond Wandel Marathon. Adopteerden we vorig jaar een van de verzorgingsposten langs de route, nu pakken we het groter aan. Het tv-programma KRO De Wandeling maakt opnames van het evenement en zendt deze uit op vrijdag 2 februari (Ned. 2, 17.05 uur, herhaling zondag 4 februari, Ned. 2, 9.35 uur).
Het thema van deze uitzending luidt: 'Echte vriendinnen stranden niet'. In dit programma wil de KRO de waarde van vriendschap op een verrassende manier onderstrepen. Vrouwen die als vriendinnen samen aan de Egmond Wandel Marathon deelnemen kunnen onderweg dan ook voor verschillende leuke verrassingen komen te staan. Natuurlijk verklappen we hier nog niet wat er precies gaat gebeuren. Waar je wel op kan rekenen, is dat presentatrice Hella van der Wijst met haar cameraploeg rondloopt en verschillende wandelende vriendinnen zal aanspreken. Verder kom je de KRO op twee plekken tegen: onderweg bij een verzorgingspost en bij de finish, in de sporthal, met een sfeervolle stand. We hopen je daar te ontmoeten!

Nu volgden de wandelaars de noordroute en de Nordic Walkers, waartoe wij nu behoorden, de zuidroute. Omdat het zondag was vertrokken we nu een uur later van ons overnachtingadres. De overstaptijd bij het station van Alkmaar was op de lijnbus 25 minuten. Dat vonden we wel erg lang, waarop we besloten om met de bus van de organisatie te gaan. Een retourtje kostte 5 euro. Het duurde toch nog een kwartier voordat de bus vertrok. Maar we zaten nu in ieder geval lekker warm en uit de wind.
We verlieten de start en liepen nu eerst naar het centrum van Egmond aan Zee. Daarbij kwamen we langs Huize Prins Hendrik, een bejaardenhuis voor zeelui.

Het verzorgingshuis ‘Prins Hendrik-Stichting’ te Egmond aan Zee biedt huisvesting en verzorging aan oud-zeevarenden en aan ouderen uit de Egmonden. De Prins Hendrik-Stichting ziet eruit als een landgoed. De oprijlaan met vijver, de witgeschilderde gebouwen en de ruime tuin geven althans van de buitenkant niet de indruk dat we hier te maken hebben met een zorginstelling. In het hoofdgebouw bevindt zich een klein museum dat gewijd is aan de historie van de scheepvaart. Hier wordt een verzameling scheepsmodellen uitgestald.
Prins Hendrik is een buitenbeentje in de wereld van verzorgingshuizen. Het is een zogeheten categoraal of landelijk verzorgingshuis en één met allure. Dat geldt in ieder geval voor het monumentale hoofdgebouw met een on-Nederlandse entree waar de plafondhoogte over twee verdiepingen reikt. Dit deel van het huis heeft een schitterende ambiance die ook tot uiting komt in de recreatiezaal die evenals de rest van het hoofdgebouw onder Monumentenzorg valt. In de drie vleugels van het landgoed zijn de talrijke zorgappartementen te vinden. Ze zijn vrijwel allemaal aan elkaar gelijk met een oppervlakte van 21 vierkante meter. Te klein dus naar de huidige maatstaven. Twintig jaar geleden gold die grootte nog als standaard voor appartementen in een verzorgingshuis, zoals op dit moment de standaard is gesteld op 45 vierkante meter. Begin jaren tachtig zijn de drie vleugels van dit uit 1938 daterende gebouw al een keer vervangen. De zorgappartementen kwamen in de plaats van de kamers uit 1938 die nog geen negen vierkante meter groot waren. Het gebruikte referentiekader was toen vermoedelijk eerder een hut op een schip dan een woning aan de wal.

Vervolgens kwamen we nog langs twee kerken en kregen een paar maal uitzicht op de vuurtoren. Voordat we het strand opliepen kwamen we nog langs het standbeeld van Jaepie-Jaepie.

Jaepie-Jaepie
Jacob Glas (1832-1910), in Egmond beter bekend als Jaepie-Jaepie, is een van de belangrijkste mannen van het Egmondse Reddingsstation geweest. Vanaf 1860 heeft hij, eerst als roeier later als bootsman, met de primitieve middelen van toen maar liefst 170 mensenlevens gered. Daarbij werd gebruik gemaakt van de Egmondse reddingsboot die over het strand het water werd ingetrokken met behulp van paarden. Getooid met zijn karakteristieke kurken zwemvest en touwen trok hij samen met andere roeiers en helpers altijd weer onverschrokken de zee op om deze zware taak uit te voeren.
Tijdens zijn 44-jarig dienstverband bij de toenmalige Noord- en Zuid- Hollandse Redding-Maatschappij werd Jaepie-Jaepie enkele malen onderscheiden voor gevaarlijke reddingen.
Tot 1 januari 1904 heeft hij als bootsman dienst gedaan. OP 5 oktober 1910 overleed Jaepie-Jaepie.
Het standbeeld van Jaepie-Jaepie staat symbool voor alle Egmondse redders op zee, die zich jarenlang hebben ingezet om mensenlevens te redden. Het bronzen beeld werd gemaakt door kunstenaar Ad Janssen uit Blerick. Bij het gieten is 400 kilo brons gebruikt. Het beeld kon worden gerealiseerd door particuliere schenkingen en fondsenwerving onder Egmonders. Ook heeft de gemeente Egmond een bijdrage geleverd. Na de onthulling op 23 juli 1999 is het beeld door de Stichting Jaepie-Jaepie aan de gemeente Egmond overgedragen.

Goed ingepakt daalden we de strandafgang af naar het strand. De wind was wat gedraaid ten opzichte van de vorige dag van noordwest naar zuidwest. Daardoor hadden we de wind weer tegen. De golven spoelden op het strand en je moest verschillende keren opzij springen om geen uitloper tegen je schoenen aan te krijgen.
Op 3 km was de eerste verzorgings- annex stempelpost. Deze was op het strand. We kregen hier een bekertje koffie en we konden er nog een nemen. Hier was ook de splitsing met de 10 km. Wij vervolgden met het 21 km parkoers en mochten nog 5 km over het strand verder banjeren. Omdat het vloed was, was het zand af en toe best mul om op te lopen. We passeerden een of andere meetwagen, een driewieler, die heel hoog op zijn frame stond. We hadden haast het idee dat ze uitzicht over het duin moesten hebben.
Bij Castricum aan Zee moesten we opletten. Er waren flink wat dagjesmensen en het aantal Nordic Walkers was daar niet in de meerderheid waardoor we niet achter de verkeerde wandelaars aan zouden lopen. Er was hier een strandtent geopend en veel wandelaars voor mij doken hier in. Iets verderop was de officiële verzorgingspost van de organisatie op 8 km. Het had de uitstraling van een verzorgingspost in de zomer. Er stond hier helemaal geen strandtent of partytent en de banken voor de wandelaars stonden onbeschermd tegen de koude wind. Het is wel heel mooi bij deze organisatie dat bij alle posten toiletcabines staan. En je hoeft er niets voor te betalen.
Nu voerde het parkoers fraai door een wijds duinlandschap. Eenmaal ging een trappetje naar boven naar een uitzichtpunt en net als de vorige dag besloten we deze alternatieve route te nemen. We zagen hier af en toe een Nordic Wandelaar, een groot kontrast met de vorige dag toen hier ruim 7400 wandelaars passeerden.
Op 10,5 km was de 3e wagenrust. Deze was op een camping vlakbij een waslokaal. Het pad voerde verder langs talrijke duinmeren.
Op 16 km was de 4e wagenrust. Hier was de kruising met het 10 km parkoers. We kregen hier erwtensoep. Toen we om een tweede bakje vroegen was dat geen probleem. Aan de rand van het duingebied, vlak voor de bebouwde kom van Egmond aan Zee was de laatste verzorgingspost op 18 km. Nu voerde het parkoers nog fraai voor de flats die pal aan zee liggen. In de zomer kan dit een heel mooi traject zijn. Nu zorgde een harde wind en regen voor minder plezierige momenten. Achter een duin stond de vuurtoren. En op het duin stond een standbeeld van een reddingsboot met roeiers. Tot 1930 was een grote roeiboot de reddingboot van Egmond. Door de regen konden wij hier geen foto van maken. Maar op de website www.deoudnaut.nl troffen we hier een fraaie foto van. Na 4 uur en drie kwartier werd de finish bereikt. Het was hier een drukte van belang. Bovendien werd er feest gevierd met harde muziek. We waren dan ook snel vertrokken. Toen we uit de sporthal stapten, kwamen net blinde wandelaars aangelopen. Op een hond was een spandoek met het woord “blind” vastgebonden. Net toen we de bus instapten die ons naar Alkmaar station zou brengen, zei de buschauffeur tegen een kollege: "dan ga ik maar". En meteen vertrok de bus. Vanwege het beperkte aantal wegen in Egmond aan Zee, waar een bus kan rijden, hadden we nog even sight seeing en kregen nog een laatste blik op de zee alvorens in een file Egmond aan Zee te verlaten. Want naast de 5500 wandelaars en de 400 Nordic Walkers waren er ook dagjesmensen geweest die weer huiswaarts reden.
Omdat Coos en Rineke deze dag het 10 km parkoers liepen, waren zij al eerder huiswaarts gegaan. Op NS Alkmaar aangekomen bleek dat de bus naar Oudorp maar eenmaal per uur reed. Daarop besloot ik ook nog maar de 3 km naar het huis van Rineke te lopen. Daar trof ik Rineke en Coos weer.
Ook deze dag was weer geslaagd en het weekend met onze vriendin Rineke was eveneens geslaagd.

Henri Floor & Coos Verburg