Egmond Wandel Marathon 2007, Noordroute

Zaterdag 27 januari 2007 was de start van de Egmond Wandel Marathon. Onze vriendin Rineke had vorig jaar gevraagd wanneer die tweedaagse tocht vanuit Egmond was. Die tweedaagse, die je ook als eendaagse kan lopen, vonden we vrij spoedig via google waarna we doorgaven dat het om de Egmond wandel marathon ging. De twee andere wandelvriendinnen hadden geen belangstelling zodat ons groepje uit drie personen bestond. Vrijdagavond reisden Coos en ik naar Oudorp, gemeente Alkmaar, omdat Rineke daar woont en we daar konden overnachten.
Zaterdagochtend reden we met de bus via het NS station van Alkmaar met de bus naar de start. Na onze startstempel gehaald te hebben scheiden onze wegen zich omdat Coos en Rineke het wandeltraject volgden en ik het Nordic Walking parkoers. Daartoe had ik ook twee (wandel-)stokken bij me. We liepen naar de strandafgang bij Egmond aan Zee en volgden het strand noordwaarts. Toen we goed en wel op het strand waren, zagen we eerst een regenboog. Even later kwamen ook spatten op het strand waar wij liepen. We zagen voor ons dat het helemaal dicht trok, waarop we besloten om snel de regenbroek aan te trekken. We zagen wandelaars voorbijkomen die naar ons keken en dachten, voor die regen gaan wij niet onze regenbroek aantrekken. Maar even later passeerden we hen, terwijl zij bezig waren hun regenkleding aan te doen. Het strand was niet al te breed en af en toe kwamen golven aangespoeld waarop we snel richting de duinen liepen om het zoute zeewater niet tegen onze schoenen te krijgen.
Op 4 km was de eerste stempelpost. Deze stond op het strand in een strandtent die aan een zijde tegen de wind was afgedekt. Hier was ook de splitsing met de 10 km. Wij volgden het strand nog 4 km. De duinen waren af en toe flink steil door afslag van de golven van de zee. We passeerden Bergen aan Zee over het strand en zagen enige hoge gebouwen boven de duinen uitsteken. Later zouden we nog door Bergen aan Zee komen.
Op 8 km was de tweede stempelpost. Deze was ook op het strand. Op een vrachtauto van de landmacht stonden 3 toiletcabines. Alleen al om even uit de harde wind te staan, was het aangenaam om hier in te vertoeven. We verlieten het strand bij De Kerf en kwamen vervolgens langs een duinmeertje.

De Kerf is een natuurproject in de Noord-Hollandse kustduinen tussen Bergen en Schoorl. In 1997 zijn hier maatregelen genomen om zand, wind en water weer vrijspel te geven. Als klap op de vuurpijl is daarbij een gat gegraven in de eerste duinenrij waardoor af en toe zeewater in de achterliggende duinvallei kan stromen. Afgelopen jaren heeft de natuur razend snel van de nieuwe situatie geprofiteerd. Veel bijzondere planten en dieren hebben zich in het gebied gevestigd. Daarnaast heeft het samenspel van stuivend zand en zeewater een fascinerend landschap opgeleverd waarvan talloze mensen jaarlijks genieten.

Ons pad steeg en daarop kwamen we bij een fraai uitkijkpunt. Bovenop troffen we een fietser. We hoorden van hem dat dit uitkijkpunt zo'n 10 jaar geleden was aangelegd. Hij vertelde dit omdat ik verteld had, dat ik in Alkmaar had gewoond maar dit punt geheel niet kende. En het was ook al meer dan 20 jaar geleden dat ik in Alkmaar woonden.
We daalden af en kwamen wat meer in bosgebied. De markeringen waren niet al te best en op een driesprong stond geen zichtbare markering. Toen we onze routebeschrijving erbij haalden, bleek dat we de routebeschrijving van het 10 km parkoers bij ons hadden. We werden ingehaald door een groep wandelaars waarvan de voorste in het voorbijgaan vroeg "lopen we wel goed". We antwoorden dat we dat niet wisten waarop hij zei dat er toch geen markering opzij stond. Een km verderop wisten we zeker dat we verkeerd zaten. Toen de groep, waar ik zo-even van vertelde en die wij weer gepasseerd waren, er nu ook aan kwam lopen, vroeg ik aan dezelfde wandelaar "lopen we wel goed". Hij gaf niet echt een antwoord, maar we zaten wel verkeerd. Aan de hand van de ingetekende route in het deelnemersinformatieboekje hadden we al vastgesteld waar we ongeveer zaten. Omdat ik goed kan kaartlezen kwamen we even later weer goed op het parkoers uit. We zagen hier niemand. Verderop kwamen wandelaars van links gelopen en gezamenlijk liepen we naar Bergen aan Zee. Hier passeerden we de jeugdherberg, tevens startpunt van het voormalige Waterlandpad, tegenwoordig Trekvogelpad geheten. Ook kwamen we voorbij het Rijksmonument Domein Koloniehuis, een neorenaissance gebouw uit 1910.

In het noordoostelijke deel van Bergen aan Zee werd in het begin van de 20ste eeuw een aantal koloniehuizen gebouwd. Hier konden "bleekneusjes"op medische en sociale gronden tijdelijk worden gehuisvest om nieuwe krachten op te doen. Als eerste verrees in 1908 het "Zeehuis"(Verspyckweg 5), gebouwd in opdracht van het Amsterdamse Burgerweeshuis door architect Piet Heyn. Het Zeehuis is in 1961 als Natuurvriendenhuis in gebruik door het NIVON en heeft veel van het oorspronkelijke karakter behouden. In 1911 volgde "Jong Nederland" (verspyckweg 7), ontworpen door de Gebroeders van Gendt en in 1913 het gebouw van de "Deutsche Hilfsverein" van de architecten Vorkink en Wormser. In dit laatste huis - ook wel "Duitse kolonie" genoemd - bracht de schrijver Adriaan van Dis zijn jeugd door.

In Bergen aan Zee hadden uitbaters verwijzingen naar hun restaurant langs de route staan om op deze manier een extra graantje mee te pikken.
Op de stempel- annex verzorgingspost op 13 km kregen we een mandarijn en een flesje Bar-le-Duc water. We zagen dat er veel zand in de straten van Bergen aan Zee lag. Na een korte rust, waarbij we ook wat aten vervolgden we ons pad. Daarop kwamen we langs het oorlogsmonument van Bergen aan Zee.

Bergen aan Zee is in 1906 gesticht door Jacob en Marie van Reenen-Völter. Als eigenaar van de duinen kon Jacob in 1905-1906 de Zeeweg laten aanleggen vanaf boerderij "De Franschman" tot aan het strand. Het herdenkingsmonument is in fasen tot stand gekomen. Het muurtje met gedenksteen en de familiewapens van de stichters is geplaatst in 1912. Daarbij behoorde oorspronkelijk ook een duinwaterpomp met uitstroombekken, die later verloren zijn gegaan. Het borstbeeld ter nagedachtenis van Marie - zij overleed in 1925 - werd vervaardigd door de beeldhouwer Tjipke Visser en onthuld in 1926. De zitbanken zijn gebouwd naar ontwerp van Jan Roggeveen. De linker bank markeert het 25-jarig bestaan van Bergen aan Zee. De rechterbank markeert het 100-jarig bestaan van het dorp in 2006. Het gehele ensemble is bij dat eeuwfeest conserverend gerestaureerd.

Na een fraai pad door open duingebied kwamen we in wisselend duin- en bosgebied. Daarbij passeerden we nog een afslag naar een duintop. We besloten hier een alternatieve route te nemen en over de duintop te lopen. Toen we halverwege de klim naar boven waren, keken we om en zagen achterliggers vertwijfeld onze richting opkijken. We riepen hen toe dat we niet de officiële route volgden.
Op 18 km was nog een stempelpost. De landmacht had hier een grote tent opgezet en we kregen hier erwtensoep met schijfjes worst. Het 10 km parkoers zat er inmiddels ook bij. We raakten hier even aan de praat met andere Nordic Walkers. Toen ze het hadden over Nijmegen en dat het afgelopen jaar zulk slecht weer was met veel modder, kwamen we er snel achter dat we op een andere “golflengte” praatten. Als wij aan Nijmegen denken, dan denken we aan de Nijmeegse vierdaagse. Maar zij bedoelden de zevenheuvelenloop vanuit Nijmegen waar ook een Nordic Walking parkoers uitgezet is.
We liepen nu door een duingebied dat vroeger bekend stond onder de naam van Jonkheer Six van Wimmenum. Tot 1992 was dit verboden gebied.

Het duingebied direct naast Wimmenum staat bekend als de Wimmenummer duinen, vroeger de duintjes van Six. Tot 1992 was het particulier bezit. Daardoor is het open duin, - veelal in gebruik voor de jacht, -gevrijwaard gebleven voor de bebossingpraktijken die in het Noordhollands Duinreservaat, maar vooral in de Staatsbossen veel naaldbossen hebben opgeleverd. Delen van de Wimmenummerduinen tonen nog het zogeheten zeedorpenlandschap met landjes die in gebruik zijn als volkstuin. Vroeger werden er vooral aardappels verbouwd. Met de daling van het grondwater, een gevolg van de waterwinning in de duinen, werden de landjes steeds dieper uitgegraven.

Eén kilometer voor de finish, op 20 kilometer, was nog een laatste stempelpost. Toch nog vrij onverwacht doemde de finish plotseling op. Het was net 15:00 uur geweest. Op dit tijdstop zou ik Coos bellen om te informeren waar zij op de route zaten. Het bleek dat ze al om 14:30 uur waren gearriveerd en op het moment van bellen in een autobus zaten.
Naast een paar stevige buien was het verder goed wandelweer geweest met toch nog flink wat zon.

Henri Floor & Coos Verburg