|
|
|
|
Kastelen Euraudax tocht vanuit Odijk |
Op zaterdag 10 juni 2006 werd vanuit Odijk, gelegen in de provincie Utrecht, een 100 kilometer Euraudax tocht georganiseerd. Een 50 kilometer was ook mogelijk, tweemaal zelfs. Je kon naar keuze aan de eerste 50 of aan de tweede 50 kilometer deelnemen. Er waren zelfs wandelaars die zich niet inschreven voor de 100 kilometer, maar wel voor beide 50 kilometer tochten. Het verschil zat hem in de prijs. Een 100 kilometer tocht kost 28 euro. Hierin is verplicht een broodmaaltijd en een warme maaltijd begrepen. Een 50 kilometer kost 4,50 euro.
Klokslag 13.00 uur vertrokken we uit een zeer warm Odijk. Er was een maximum temperatuur van 30 graden voorspeld. De meeste wandelaars waren dan ook gekleed in korte broek, T-shirt en met pet.
We bevonden ons trouwens in een gezelschap van veel lange afstandwandelaars. Voor het clubkampioenschap was voor OLAT-leden bij deze tocht de meeste punten te vergaren. In de top 9 per 6 juni 2006 deden in ieder geval 5 wandelaars mee, die wij kenden of inmiddels hebben leren kennen, waaronder 1 dame.
Nadat we de Kromme Rijn over een bruggetje, dat alleen voor wandelaars en fietsers was, hadden overgestoken bereikten we spoedig de Langbroekerwetering. Lang liepen we hier niet langs, want spoedig verlieten we de langslopende Langbroekerdijk om via een paar boerderijen koers te zetten naar het eerste kasteel van deze tocht, te weten kasteel Beverweert. Vlak nadat we de Kromme Rijn weer hadden overgestoken hadden we het beste zicht op kasteel Beverweert.
We zetten vervolgens koers naar de N229 (Bunnik-Cothen-Wijk bij Duurstede). Vlak voor de N229 sloegen we af en betraden daarop niet het aan de overkant van de weg liggende Werkhoven. In de tweede lus van de 50 kilometer zouden we nog door Werkhoven komen en er zelfs een café rust hebben.
We zetten weer koers naar de Kromme Rijn en staken deze via een houten brug over. We bereikten daarop de Jachtrustlaan. Deze route vanuit Werkhoven was tevens een aanlooproute van het 12 kilometer lange Klompenpad met de naam Aderwinkelpad.
Het tweede kasteel van de tocht kwam in zicht. Dit was kasteel Sterkenburg te Driebergen. Naast het kasteel lag een boerderij waar je, met uitzondering van de zondag, wat kan drinken en eten. Het heeft dan ook de naam Pleisterplaats. Door bosgebied rondom kasteel Sterkenburg werd de hoofdtoegangsweg bereikt. Hier hadden we een verzorgingspost.
Opnieuw liepen we een eind over de Langbroekerdijk. We kwamen langs de duiventil die behoort bij kasteel Sterkenburg, een buitengewoon model voor een duiventil.
Het derde kasteel dat we bezochten was kasteel Hardenbroek. Talrijke wandelaars hadden een fototoestel bij zich en maakten foto’s. Wij hadden ons fototoestel niet meegenomen. Wij wilden al onze energie in het uitlopen van de tocht stoppen. Net toen we het terrein van kasteel Hardenbroek verlieten, was het grote toegangshek geopend omdat er een bezoeker voor het kasteel kwam binnengereden. Anders hadden we ons door een smalle poort naar buiten moeten wringen.
We staken de Graaf van Lynden van Sandenburgweg (N229) over en volgden deze in oostelijke richting. Lang volgden we deze weg niet, want spoedig sloegen we af voor een bezoek aan kasteel nummer 4, kasteel Weerdesteyn. Er was recentelijk grint op de weg langs kasteel Weerdesteyn gestrooid. Aangezien we dit soort wegen niet graag lopen, was onze aandacht zodanig afgeleid dat we kasteel Weerdesteyn helemaal niet hebben gezien.
We kwamen uit op de, jawel…, de Langbroekerdijk. Even verderop kwamen we langs boerderij de Stamer Akker. Deze boerderij kwam ons heel bekend voor, omdat we hier op 18 maart 2006 met WS78 vanuit Maarn een soeppost hadden. Iets verder lag kasteel-boerderij Molenstein met daar vlaknaast een kerkgebouwtje. Dit gebouwtje werd vroeger door de adel als duiventil gebruikt.
Meteen daarop passeerden we kasteel Leeuwenburg. We sloegen hier af en volgden de zand/grintweg over landgoed Leeuwenburg. Aan het eind van deze zand/grintweg lag een huis met fraaie luiken en behoorde ook tot landgoed Leeuwenburg.
We staken de Gooyerdijk over en zetten nu koers naar kasteelnummer 6, namelijk kasteel Moersbergen. Aan de achterkant van kasteel Moersbergen kwamen we weer op de Gooyerdijk uit. Hier hadden we weer een verzorgingspost. Over een zandweg zetten we koers naar de Langbroekerdijk. Eerst kwamen we nog langs een hekwerk van Kleyn Rodenstein, maar daarop passeerden we twee toegangshekken naar kasteel Hindersteyn en het gelijknamige kasteel.
Vlak voor Langbroek passeerden we kasteel Lunenburg, althans volgens de routebeschrijving. Want van het kasteel zagen we niets. Het kan ook zijn dat het te maken had met de hitte. Want de contrastlichten waren behoorlijk groot.
Nu volgden we de N227 (Doorn-Langbroek-Cothen). Omdat geen bomen langs de weg stonden, was het met de hitte hier flink afzien. In Cothen aangekomen meldde zich dan ook de eerste uitvaller. De persoon in kwestie had een paar weken tevoren nog meegedaan met de super lange Euraudaxtocht over een afstand van 200 kilometer. In Cothen werd spoedig Kasteel Rhijnestein bereikt en gepasseerd. We staken de Kromme Rijn weer eens over en kregen uitzicht op de Nederlands Hervormde kerk van Cothen en een pleintje met daarop een standbeeld van een peer. Aan de rand van het plein stond nog een dorpspomp.
Aan de rand van Cothen sloegen we af over de geasfalteerde Zandweg. Bij het derde of vierde huis aan de rechterkant stond buiten een oude melkbus die beschilderd was met de afbeelding van kasteel Sandenburg. De Zandweg deed zijn naam aan het einde eer aan, want deze ging over in een zand/graspad. We bereikten de N229 weer en staken deze even later over.
Nu zetten we koers naar het grote en witgeschilderde kasteel Sandenburg. Maar vlak voor kasteel Sandenburg werd nog een slinger gemaakt waardoor we ook nog langs kasteel Walenburg kwamen.
Bij een boerderij naast kasteel Sandenburg was een verzorgingspost. We liepen weer terug naar de weg. Dit was, opnieuw de Langbroekerdijk, maar vlak voor de weg liepen we het toegangspad naar de boerderij op, om deze vervolgens weer te verlaten. Daarop staken we over twee smalle bruggetjes (de eerste met één plank en de tweede met twee planken) over en nu bevonden we ons in het bosgebied van kasteel Sandenburg.
We kwamen uit op de Sandenburgerlaan en sloegen even verderop af en volgden de Gooyerdijk, de Wijngaardsesteeg en de Beaufortlaan
naar Huize Doorn. Dit huis valt ook onder de categorie kasteel en was inmiddels nummer 12 van de kastelen. In de tuin passeerden we eerst weer een grote duiventil. Na de Oranjerie kwamen we bij het eigenlijke huis. Verder liepen we door het park van huize Doorn en kwamen daarbij nog langs een beeldhouwwerk voorstellende een adelaar. De poort waardoor we het park wilden verlaten, was op slot, waardoor we weer via de hoofdingang Huize Doorn verlieten. De poort wordt nogal eens op slot gedaan vanwege problemen met hangjongeren.
Nu werd koers gezet naar het Chinees Restaurant Happy Garden te Doorn. Velen trokken hier de schoenen uit omdat de vloerbedekking een zacht tapijt was. Nadat we een kwartier hadden gezeten en er alleen maar drankjes waren geserveerd, vroeg de organisator ongeduldig waar het eten bleef. Want niets is zo vervelend als je door tijdnood niet alles kan opeten of dat je met een volle maag verder moet lopen.
Toch nog volgens tijdschema konden we de Chinees weer verlaten. Langs recreatiepark Rosarium en het Von Gimbornpark, een arboretum, werd Doorn weer verlaten. We bereikten de Gooyerdijk weer eens en passeerden nog een schaapskooi.
We kwamen uit op het begin van de Broekweg. We liepen inmiddels weer op een traject van het eerder genoemde Aderwinkelpad. Toen we weer op de Gooyerdijk waren uitgekomen volgden we deze asfaltweg langs talrijke fraaie boerderijen. Hier stonden ook borden met Stiltegebieden.
Nadat de Gooyerdijk was overgegaan in de Engweg en we de bebouwde kom van Driebergen hadden bereikt, sloegen we af over het Kloosterlaantje. Deze weg voerde naar het voormalige kasteel Broekbergen. Als Driebergernaar zegt ons dit niets, want het voormalige kasteel Broekbergen is bij ons beter bekend onder de naam Klooster Arca Pacis. Op een splitsing met een zand/grintweg was weer een verzorgingspost. Een boer uit de omgeving kwam nieuwsgierig kijken wat er aan de hand was.
Na de verzorgingspost volgden we de zand/grintweg verder en kwamen daarbij langs het gedeelte van Driebergen dat bekend staat onder de Groene Long. Er zijn vergevorderde plannen om dit gebied te bebouwen. Aan het eind van de zand/grintweg kwamen we bij de gereformeerde Immanuelkerk uit. We liepen nu de Engweg uit tot aan de Hoofdstraat.
Daarna kwamen we nog langs Huize Sparrendaal. Dit gebouw werd niet genoemd bij de kastelen van deze tocht, maar staat wel vermeldt op de website www.kasteleninutrecht.nl en zou dus meegerekend kunnen worden als kasteel. Op het infobulletin stonden bij alle kastelen de bouwjaren vermeldt. Voor Huize Sparrendaal is dat 1754.
Tegenover restaurant Het Wapen van Rijsenburg sloegen we af en kwamen daarop langs het fraaie Rooms Katholieke kerkje Sint Petrus Banden met een leuk standbeeldje ervoor. Rechts van de kerk vingen we ook nog een glimp van de Pauluskerk op. Aan de achterkant van de Sint Petrus Bandenkerk is het wapen van aartsbisschop Zwijsen, de oprichter van het seminarie zichtbaar.
We sloegen een paar keer af en kwamen daarop weer op de Hoofdstraat uit. Deze volgden we tot vlak voor de A12-snelweg. Over fietspaden bereikten we daarop even na half elf in de avond van zaterdag 10 juni 2006 de startlocatie.
Coos, die voor de 50 kilometer had ingeschreven, stopte hier. Ik liep verder omdat ik me voor de 100 kilometer had opgegeven.
We verlieten Odijk globaal met dezelfde route als met de eerste lus. We volgden weer eens de Langbroekerdijk. Op de splitsing met de Rijsenburgselaan zeiden we voor de grap tegen één van de organisatoren dat we overwogen om de groep hier vaarwel te zeggen. Vanaf dat punt was het ongeveer 1 kilometer naar ons huis.
Bij bosgebied Beverweert sloegen we af. We volgden hier de laan De Laan. Het was hier onder de bomen pikkie donker en daarop werd de meegenomen zaklantaarn erbij gepakt. We kwamen even voor kasteel Beverweert uit. Maar van het kasteel zagen we nu niets vanwege de donkerte.
Net nadat de Jachtrustlaan was overgegaan in de Broekweg en waarbij we van de gemeente Bunnik in de voormalige gemeente Driebergen-Rijsenburg, thans gemeente Utrechtse Heuvelrug kwamen, sloegen we af en staken de Kromme Rijn over.
We kwamen uit op de N229. Deze volgden we slechts even, want spoedig sloegen we af. Via boerderij Sprokkelenburg liepen we naar Werkhoven. Langs de Achter Rijn werd de café rust bereikt. De afgelegde afstand bedroeg hier 60 kilometer.
We begonnen toch aardig vermoeid te raken. Maar dat was ook geen wonder. Het was de eerste nachttocht sinds 4 jaar. Bovendien kwamen we nu in een gebied rondom Houten, waar wij zelden tot nooit kwamen. Bovendien was in Houten een nieuwe wijk aangelegd rondom een meer, met een hele mooie lange brug, die niet voor gemotoriseerd verkeer was. Na het nieuwere gedeelte van Houten kwamen we ook door een ouder deel van Houten. Zo rond twee uur troffen we verschillende fietsers, die op weg van de kroeg of disco naar huis reden. Toen ze ons zagen zeiden er enkele: “Wat, wandelaars, midden in de nacht”. En omdat wij met 2 stokken liepen, zeiden ze ook nog “Nordic Walking”. Even later kwam er een auto naast ons rijden. De dame die aan de rechterkant zat, vroeg wat er aan de hand was. Toen we zeiden dat we met een wandeltocht meededen en 100 kilometer liepen, was de reactie “dat geloof ik niet”.
Op 72 kilometer was er een wagenrust op een carpoolplaats. Hier besloot ik de handdoek in de ring te gooien door op te geven. Ik liep na elke post te gauw helemaal achteraan en had het idee, dat bij het doorzetten van deze tocht ik een te lange herstelperiode zou hebben. Aangezien er nog 3 vierdaagsen en 2 driedaagsen op het programma voor dit jaar staan, stopten we.
Omdat de volgende wagenrust 6 kilometer verderop was, reed de verzorgingsploeg daar eerst heen alvorens weer terug naar de start te rijden waar een grote rust met ontbijt was. Coos had nog tegen mij gezegd, dat als ik zou uitvallen, ik haar mocht bellen. Rond kwart voor vijf belde ik op en rond 6 uur kwam ze mij in Odijk ophalen. Ik zat toen aan het ontbijt samen met zo’n 30 andere wandelaars.
Vooral de eerste 50 km was een mooie tocht geworden met maar liefst 14 kastelen. Verschillende keren waren er onderweg extra waterposten geweest.
Het IVV-nummer was 11554.
Als je op de groene foto-button boven in dit verslag klikt, krijg je maximaal 77 verschillende foto's te zien van plaatsen waar we met deze wandeltocht zijn langs gekomen. De meeste foto´s van kastelen zijn afkomstig van www.kasteleninutrecht.nl. De overige foto's zijn op eerdere wandelingen gemaakt.
 |
Henri Floor & Coos Verburg |