Het Aderwinkelpad klompenpad

Het Aderwinkelpad is genoemd naar een oud ontginningsgebied "de Aderwinkel" ten zuid-oosten van Driebergen. De meest waarschijnlijke oorsprong van deze naam is de samenvoeging van "in de winkel", zoals het gebied in 1454 genoemd werd, met de term "Ader" de benaming van een klein stroompje. Van oudsher een nat, moerassig gebied dus.

Het in neoclassicistische stijl opgetrokken restaurant is gebouwd in de jaren 1811-1813 als herberg en was onderdeel van het plan Rijsenburg van de architect Adrianus Tollus in opdracht van Petrus Judocus van Oosthuyse. Het is gelegen op de middenas van het Kerkplein met zicht op de kerk. Evenals de kerk werd dit pand midden op een pad geprojecteerd. Dit pad lag in het verlengde van de Rijsenburgse Steeg en werd enkele meters naar het westen verlegd en is de huidige Diederichslaan.

Thuisgekomen bestudeerde ik de route op de ingetekende route. Daarop stelde ik vast dat er maar één pad was, waar ik nog niet had gelopen. Dat betrof het pad van het voormalige klooster Arca Pacis naar de Langbroekerdijk.
Rond 13.40 uur verlieten we ons huis en liepen naar het startpunt. Vanaf het startpunt heb je een mooi uitzicht op de Rooms Katholieke kerk Sint Petrus Banden. We hadden het fototoestel meegenomen en maakten er een foto van. Naast de start staat een groot infopaneel over de tocht. Dat viel ons echter pas op de terugweg op.
We volgden eerst de Hoofdstraat en kwamen langs het Schaepmanmonument.

Dr. H.J.A.M. Schaepman leefde van 1844-1903. Het beeld werd gemaakt door P.J.H. Cuypers (1827-1921)

In 1941 werd tijdens de laatste gemeenteraadsvergadering in de oorlog besloten De Wildbaan aan te kopen. Men wilde hiermee voorkomen dat de toenmalige eigenaar, makelaar Vlaswinkel, van de buitenplaats een villapark zou maken.
Aan de slingervijver is in 1948 een oorlogsmonument geplaatst, ontworpen door de beeldend kunstenaar Wim Harzing. Een terracotta vrouwenfiguur verbreekt de touwen waarmee zij gekneveld is. Op het voetstuk staat het opschrift: "Vrijheid kan snel het knellende juk verbreken". Op de sokkel staan tevens de namen van twaalf omgekomen plaatselijke verzetsmensen.

De Immanuelkerk is in 1888 gebouwd voor een groep gelovigen die zich afgescheiden had van de Nederlands Hervormde Kerk. De bouw van de kerk startte in januari 1888 en op 1 juli van dat jaar werd de kerk officieel in gebruik genomen. In 1937 is de kerk vergroot. De Immanuelkerk is een eenvoudige bakstenen zaalkerk van zes traveeën diep en drie traveeën breed onder een pannen zadeldak.

Verderop sloegen we het Kloosterlaantje in. Inmiddels hadden we al een keer een stikker van het Aderwinkelpad op een lantaarnpaal zien zitten.
Aan het eind van het Kloosterlaantje lag het voormalige klooster Arca Pacis. Tegenwoordig is dit hersteloord Daidalos.

Het voormalige klooster Arca Pacis (ark van vrede) is gelegen op het terrein van de voormalige buitenplaats Broekbergen. Het buitenhuis, gebouwd in 1755, werd bewoond door de vrijgezellen Samuel en Adriaan Balthasar van der Muelen, broers van Joseph Ellas van der Muelen van Dennenburg. Broekbergen bleef in bezit van de Van der Muelens totdat na een openbare veiling in 1875 de zusters Benedictinessen zich hier vestigden. Deze zusters kwamen uit Duitsland, alwaar de politiek van Bismarck hen dwong het land te verlaten. Het landhuis werd tot contemplatief klooster ingericht en de zusters onderhielden zo min mogelijk contact met de buitenwereld. In de afzondering van hun klooster wijdden de zusters hun dagen aan bidden, het maken van liturgische kleding en andere activiteiten voor de Rooms-Katholieke Kerk. In 1883 verrees bij het klooster naar een ontwerp van architect A. Tepe een kapel met klokkentoren in neogotische stijl.

Het huis heeft dienst gedaan als tolhuis bij het landgoed Beverweerd. De luiken zijn geschilderd in de kleuren van Beverweert, te weten een rode zandloper op een okergeel veld met groene band.

Vanwege het mooie weer zat de eigenares buiten. De hond begon hevig te blaffen toen hij ons zag. De eigenares moest de hond zelfs tot de orde roepen, waarna wij onze voetreis konden vervolgen.
Vervolgens passeerden we Huize Voorlaan. Dit huis werd rond 1880 gebouwd als dienstwoning van kasteel Beverweerd.

Het landgoed Beverweert ligt in de provincie Utrecht, gemeente Bunnik, op de uitlopers van de Utrechtse Heuvelrug. Kasteel Beverweert is oorspronkelijk een middeleeuwse woontoren, gebouwd op de waarden langs de Kromme Rijn, en dateert waarschijnlijk uit de tweede helft van de 13e eeuw. Bekende bewoners van het kasteel zijn Anna van Buren, eerste vrouw van Willem van Oranje en hun zoon Prins Maurits. In de loop van de eeuwen zijn er verschillende grootschalige ingrepen en verfraaiingen geweest in het kasteel, de bijgebouwen en de kasteeltuinen. In het recente verleden was de ‘Beverweert International School’ vanuit de gemeenschap der Quakers in het kasteel gehuisvest.

We hadden inmiddels de bossen van landgoed Beverweerd bereikt. Aan het begin van een bospad staat een bord waarop we welkom worden geheten. Er werd op dit bord melding gemaakt, dat we ons op particulier terrein bevonden en dat het vrijwillig was opengesteld. Tevens werd aangegeven, dat door boswerkzaamheden de route moeilijk begaanbaar was. We troffen een paar omgezaagde bomen aan die gedeeltelijk op het pad lagen, maar zagen verder niets bijzonders. Wel waren er een paar blubbertrajecten. Maar hier lagen dikke takken in, waardoor we droogvoets de overkant konden bereiken.
Nadat we een paar planken over slootjes waren overgestoken kwam er nog een mededeling bij. De hoofdroute was afgesloten vanwege boswerkzaamheden en een omleidingroute was aangegeven. Dit was net op het moment waarvan wij van mening waren dat hier juist het mooiste deel van de route begon.
We besloten de omleiding niet te volgen. Ons pad voerde nu fraai langs een sloot. Na twee planken over een sloot kwamen we in het gebied waar de boswerkzaamheden hadden plaatsgevonden. De werkzaamheden bestonden uit het rooien van bijna alle bomen. In vergelijking met een vorige keer, toen we hier waren, zag het er enigszins troosteloos uit. Maar we hebben wel de verwachting en hoop dat het in de toekomst weer mooi zal worden.
Ons pad slingerde hier doorheen. Voor een weiland sloegen we af en volgden het weiland verder. Enige malen waren en flinke modderige passages. Maar deze gaven geen problemen. Aan het eind van het weiland liep een pad naar links. Maar de officiële route van het Aderwinkelpad liep hier RD. Wij besloten hier de officiële route te verlaten en niet de officiële route te volgen.
We deden dit niet meteen, want we wilden eerst nog even naar de Kromme Rijn lopen. Vanuit Werkhoven is namelijk een aanlooproute opgenomen. En het leek ons mooi om naar het bruggetje over de Kromme Rijn te lopen.
Daarna keerden we terug naar het punt waar we aan de alternatieve route begonnen. We waren hier zo’n 15 jaar tevoren al eens geweest en wisten dus dat dit pad uit zou komen op de Broekweg. Aan het eind zouden we dan de officiële route van het Aderwinkelpad vervolgen. Dit alternatieve pad bestond uit een aantal bruggetjes in de vorm van planken of afgezaagde boomstammen. Enige keren moest we een overstap maken over afrasteringen. Eén overstap was zodanig verwaarloosd, dat de overstap zelf praktisch verdwenen was. We moesten hier even goud oppassen omdat prikkeldraad hiel los hing.
Verderop was naast een dikke plank over een sloot een “leuning” in de vorm van 5 boven elkaar verbonden prikkeldraden bevestigd. We mochten het pad hier dus heel duidelijk niet verlaten. En het prikkeldraad moesten we dus alleen vasthouden tussen de prikkels.
Vlak voordat we weer op de Broekweg kwamen moesten we nog over een wiebelend bruggetje met de breedte van een plank. Hier houden we helemaal niet van, maar we vonden het weer te ver om terug te lopen. Heel geconcentreerd staken we de plank alsnog over.
Het zou naar onze mening aanbevelenswaardig zijn om dit alternatieve pad in het Aderwinkelpad op te nemen. De route wordt hierdoor wel iets langer, maar wel veel mooier. We vonden dit pad het hoogtepunt van de tocht.
We volgden de Broekweg. Aan onze rechterhand zagen we de toren van kasteel Sterkenburg boven de bomen uitsteken. We bereikten de afslag naar pleisterplaats “De Pleisterplaets”.
We staken de Langbroekerwetering en de Langbroekerdijk over. Nu volgden we weer een zand/grintweg, hier Zwarte Weg genaamd. Aan het einde van deze mooie onverharde weg volgden we de Dwarsweg, gevolgd door de Sterkenburgerlaan. We vroegen ons vooraf af waarom deze asfaltwegen in het parkoers waren opgenomen. Nu we hier gelopen hebben, is onze mening hieromtrent dat er langs de kant alleen maar mooie boerderijen stonden.
Op de hoek van de Sterkenburgerlaan en de Gooyerdijk stond nog een schaapskooi. Daarna volgden we een onverharde weg, die hier Broekweg werd genoemd. Wij hadden zo onze twijfels of deze weg wel echt Broekweg heet. De beide uiteinde van deze onverharde weg sluit namelijk aan op de Gooyerdijk en wij hebben dan ook lange tijd gedacht dat deze onverharde weg Gooyerdijk heet.
We kwamen uit op de verharde Gooyerdijk. Op de hoek lag Zorgboerderij De Hondspol. Hier wonen en werken 30 mensen met een verstandelijke beperking.
Daarna passeerden we talrijke fraaie boerderijen. Na het bord bebouwde kom van Driebergen-Rijsenburg volgden we de Engweg. Daarbij passeerden we de zijstraat Kloosterlaantje. Van hier is de route hetzelfde als de heenweg. Toch ziet zo’n route er dan anders uit.
Doordat we in totaal 97 foto’s onderweg hadden gemaakt, deden we over de totale tocht, inclusief de aan- en aflooproute 4 uur. 52 foto´s zijn te bewonderen van deze tocht door op de fotobutton boven in dit verslag te klikken.

Henri Floor