Met RS80 vanuit Leidschendam.

Op zaterdag 28 januari 2006 organiseerde RS80 een 25 km wandeltocht vanuit Leidschendam. De start was vanuit de kantine van voetbalvereniging Wilhelmus. Toen wij kwamen aanlopen vertrokken de wandelaars juist op dat moment. Daarop gingen we aan de kant staan en konden zodoende bekenden zien. Bovendien loopt het niet makkelijk in tegengestelde richting van een grote groep startende wandelaars. Nadat we ons hadden ingeschreven en de parkoersbeschrijving in ontvangst hadden genomen, lazen we in het infobulletin dat we digitale foto’s en verslagen over RS80 kwijt konden bij de webmaster van www.rs80.nl. Daarop meldden wij onze website aan waar ook relevantie informatie over RS80 tochten op staat.
We verlieten de start en liepen naar de Vliet. Deze rivier wordt ter plaatse Trekvliet genoemd. Ook de benaming Rijn-Schie kanaal wordt gebezigd omdat de Vliet loopt van de Rijn bij Katwijk naar de Schie in Delft. De eerste brug over de Vliet waar we langs liepen, heette de Wijkerbrug. Nadat we hier een foto van hadden gemaakt kwamen we 50 meter verderop erachter dat onze parkoersbeschrijving ongemerkt op de grond was gevallen. Daarop liepen we terug. Daarbij kwamen we bekende wandelaars van WS78 tegen en die vroegen natuurlijk verbaasd waarom we terugliepen. Na de Wijkerbrug werd de Vliet ook Zuidvliet genoemd. We staken de Zuidvliet bij een spoorlijn en tevens het perron van NS-station Leidschendam-Voorburg over en vervolgden ons pad langs de Vliet aan de andere zijde.
We volgden de Vliet, waar mogelijk, langs de oever en anders was de afstand zo kort mogelijk. We passeerden een paar grote gebouwen waaronder dat van de Rijkspolitie. Verderop liepen we over een aantal ophaalbruggetjes. Als eerste kerk kregen we de Nederlands Hervormde kerk van Leidschendam in zicht. Deze kerk had de bijnaam De Peperbus.

De Nederlands Hervormde kerk, in de volksmond "De Peperbus" geheten, is Leidschendam's oudste kerk. Voordat deze kerk was gebouwd ging de hervormde gemeente in Wilsveen ter kerke. De Mariakapel aldaar, was gebouwd in de tweede helft van de veertiende eeuw. In deze aanvankelijk rooms-katholieke kapel bevond zich een Mariabeeld, waaraan men allerlei mirakelen toeschreef. Het beeld stond in hoge verering bij de gelovigen tot ver in de omtrek.

Het Sluiscomplex. Wie kent het niet, dat pittoreske stukje Leidschendam. Het sluiscomplex dateert uit 1886 – 1888 en bestaat uit de sluiswerken met zes gietijzeren lantaarnpalen, twee ophaalbruggen en een sluiswaterskantoor in de stijl van de Neo-Hollandse Renaissance. Het sluiscomplex bestaat uit een rechthoekige dubbele sluiskolk met drie sluishoofden en over de twee uiterste sluishoofden twee ophaalbruggen.

Verder in het centrum gekomen zagen we de R.K. Petrus en Paulus kerk. Petrus en Paulus stonden naast de hoofdingang. Ze waren van steen en kregen het dus niet koud. Een zijdeur van de kerk was geopend en we besloten de kerk van binnen te bekijken. Veel verder dan het voorportaal kwamen we niet omdat het hoofdgedeelte was afgesloten met een doorzichtige glazen schuifwand. Daardoor konden we wel in de kerk kijken en deze zag er oud en indrukwekkend uit met talloze glas-in-lood ramen. Ook bezichtigden we het kapel gedeelte.
We vervolgden ons pad en kwamen even later langs een oude houten molen.

Houtzaagmolen De Salamander is één van de zeven nog resterende houtzaagmolens in ons land.

Verderop kwamen we langs een kleine sporthaven. We passeerden Park Rozenrust met daar achter Villa Rozenrust gelegen. We volgden een verkeerweg tot een splitsing met een minder drukke weg. Langs deze laatste weg vielen twee auto’s op. De eerste auto was een oude Daf 55. Ruim 35 jaar geleden was een DAF 55 de eerste auto waarin ik wel eens reed. Het was niet mijn eigen auto, maar de auto van mijn ouders. En meteen kwamen er herinneringen van die tijd bovendrijven. Iets verderop stond een auto die geheel gekleurd was met de vachtkleur van een tijger. Verderop liepen we over de Veursestraatweg en tevens provinciale weg N447. Langs de kant stonden enige fraaie boerderijen met lange oprijlanen. We passeerden enige kwekerijen en kregen uitzicht op kasteel Duivenvoorde.
We sloegen af over de Kniplaan. Bij een orchideeënkwekerij was de verzorgingspost. Indien we hier een bloemetje kochten dan konden we dit door de organisatie naar de finish laten transporteren. Het maken van een foto lukte hier niet door de hoge vochtigheidsgraad. Na een bekertje koffie en een kop erwtensoep vervolgden we ons pad en spoedig bereikten we de Vliet weer. De eerste wandelaars uit de voorste gelederen kwamen ons al weer tegemoet, want er werd hier een ommetje gelopen. Wij deden over het ommetje 1½ uur. We staken de Vliet over en kregen nu uitzicht op de vogelplas Starrevaart omzoomd met enkele boerderijen. We zagen dat er schaatsers op een deel van de plas hadden geschaatst. We liepen over een vlonder. Meteen daarna passeerden we een uitkijktoren van twee verdiepingen hoog. We beklommen deze stevige uitkijktoren en hadden een fraai uitzicht op de omgeving.
Daarna betraden we recreatiegebied De Vlietlanden. Het nu volgende traject was moeilijk te volgen op de parkoersbeschrijving doordat niet alle splitsingen vermeld werden. Maar de bepijling was goed. Het was een mooie zonnige dag met op open stukken een flinke bries bij temperaturen rond het vriespunt. We liepen hier onder andere over het Meeslouwerpolderpad genoemd naar de gelijknamige Meeslouwerpolder waar we doorheen liepen. We liepen op korte afstand langs de A4-snelweg.
Verderop kwamen we bij de jachthaven van Voorschoten. Ook zagen we nog een grote zandzuiger liggen. Op een gegeven moment maakte ons pad een flinke bocht. We wisten niet of hier het mooiste vervolgtraject werd genomen of dat men bewust om het naaktstrand heen wilde lopen. We kwamen opnieuw bij de Vliet en staken deze over dezelfde brug over. Daardoor kwamen we ook weer langs de verzorgingspost. Deze was inmiddels opgeheven. De laatste attributen werd door de verzorgingsploeg in de auto geplaatst.
We liepen weer naar de Veursestraatweg en volgden deze even. Daarna sloegen we af over de Horstlaan. Deze weg liep langs een toegangsweg met hek naar kasteel Duivenvoorde. We liepen onder een spoorlijn door via een tunnel. Deze tunnel maakte aan het einde een bocht naar links. We testten de akoestiek van de tunnel en deze bleek zeer goed te zijn. Voor het niet zichtbare Huize Ter Horst sloegen we af en volgden de spoorlijn. Bij een piknikbank zaten een achttal wandelaars uit te rusten. Opnieuw liepen we onder de spoorlijn door en even later werd de grote rust bereikt in een sportkantine. Toen we de rust bereikten troffen we nog een bekende dame. Het bleek Coos te zijn die uitgerust was en verder liep.
Na de rust liepen we langs de Robert Fleury Stichting, een psychiatrisch ziekenhuis. Daarna liepen we overwegend door buitenwijken en parken naar de finish. In de Graaf Janlaan stond een auto bij een huis met de letters CD in het kenteken. Op de Prinsensingel lag een ouder uitziende dame, een wandelaarster, languit op de grond. Er stonden wandelaars om haar heen en een man uit een auto kwam met een deken aangelopen. Vijf minuten later hoorden we een politiesirene. Bij de finish hoorden we dat de dame haar pols had gebroken. Twee jaar tevoren had ze ook al haar pols gebroken, toen met een RS80 vanuit Scheveningen.
Als laatste kwamen we door de parken “Juliana en Bernhard”, het “Boerenbos” en “Rust en Vreugde”.

Men heeft het plan voor de beperkte restauratie voor de monumentale parken Vreugd en Rust, Juliana-Bernhardpark en het Boerenbos. Zo worden ongeveer tien grote oude bomen met geschikte broedholten voor diverse vogelsoorten in sterk teruggesnoeide vorm (gekandelaberd) of alleen als stam gehandhaafd. Dat gebeurt alleen op locaties die niet in het zicht liggen. Voor het hekwerk rondom de dierenweide is een type gekozen dat meer bij een landgoed past. De reden voor het opstellen van dit restauratieplan is dat het oorspronkelijk karakter, bij de aanleg, in de loop der jaren gedeeltelijk verloren is gegaan. Daarnaast is een groot deel van de bomen slecht van kwaliteit. Met uitvoering van dit restauratieplan wil de gemeente het karakter herstellen en de kwaliteit verbeteren, zodat ook toekomstige generaties van de parken kunnen genieten.

Even liepen we nog langs de Vliet, staken deze in Voorburg over en even later werd de finish bereikt. De totale afstand bedroeg 26,430 kilometer.
Het was een mooie zonnige dag geworden. ’s-Ochtends was het kwik gedaald tot -6 graden. Toen wij met de trein naar Voorburg reden, waren we getuige van een fraaie zonsopgang. Met een rood tot oranje kleur kwam de zon te voorschijn. Er waren 481 deelnemers. Het IVV nummer was 11421.

Henri Floor & Coos Verburg