|
Met RS80 vanuit De Lier |
Een groep schaatsliefhebbers, woonachtig in DE LIER, namen het initiatief voor 2 schaatshelden uit het dorp: PIET KEYZER en KEES BROEKMAN een standbeeld op te richten. PIET KEYZER schreef in 1940 de ELFSTEDENTOCHT op zijn naam. Later won hij ook op de baan veel titels, waaronder het NEDERLANDS kampioenschap in 1946. KEES BROEKMAN nam later veel medailles mee naar huis. Hij werd 2 maal 2e op de OLYMPISCHE SPELEN in 1948. 5 jaar later werd BROEKMAN zelfs EUROPEES KAMPIOEN.
Na ongeveer 1500 meter gelopen te hebben verlieten we de bebouwing van De Lier. Daarbij liepen we langs een begraafplaats en langs de brandweer over een voormalig kerkpad. Het was nu een relatief breed klinkerpad. Het tweede deel van dit eerste kerkpad was overwoekerd met gras, maar bleef toch noch een klinkerpad.
Nu betraden we het glastuingebied. In grote kassen worden produkten geteeld als trostomaten, paprika's, komkommers, aubergines, chrysanten, orchideeën, rozen, pot- en perkplanten.
We bereikten de Westgaag, genoemd naar de gelijknamige parallellopende vaart. De Westgaag wordt ook wel de Spartelvaart genoemd.
Door een klaphekje verlieten we de asfaltweg en dwaalden nu over een lang kerkpad, het tweede deze wandeldag. Dit kerkpad, dat de naam Dijkpolderpad draagt, was een smal betonpaadje. Hierin zaten talrijke haakse bochten die door de meeste wandelaars afgesneden werd. Er graasden hier koeien en paarden. Wij werden, zoals bij het voorlopen door het bestuur het geval was, niet besnuffeld door de koeien. Bij Huis ten Velde werd het pad halfverhard. Hier liepen we langs de rand van Maasland.
Ten noorden van Maasland passeerden we op korte afstand twee molens. De eerste molen, de Dijkmolen, is een watermolen. Deze molen is in 1710 door Andries van Rijt gebouwd. De wieken hebben een vlucht van 29,2 meter. De molen is nog in bedrijf.
De Dijkmolen is een achtkante molen van het type Grondzeiler en heeft de functie van poldermolen. De molen bemaalt de Dijkpolder (ca. 545 ha.) tesamen met een schroefpomp uitgerust gemaal. Deze molen gold lange tijd als de grootste molen qua vlucht in Nederland (29,2 meter), maar is inmiddels voorbijgestreeft door de na de brand herbouwde Overwaard nummer 2 van Kinderdijk.
De Drie Lelies is een ronde stenen molen van het type Grondzeiler en had de functie van korenmolen. De molen werd tot de jaren 1960 voor het malen van veevoeder gebruikt. Met de molen werd tarwe voor menselijke consumptie gemalen
De tweede molen, een korenmolen, dateert uit 1767. Deze molen, met de welluidende naam "De Drie Lelies" is niet meer in bedrijf.
We staken de Zuidgaag over en volgden het Gaagpad. Meteen aan het begin van dit pad stond een brede muur, waar wandelaars lekker in de zon zaten. We gingen er bij zitten en begonnen aan het eerste deel van onze lunch. Na een kwartier vervolgden we ons pad. Het was nu ongeveer 11.15 uur.
We staken de Middel-Watering over en volgden deze naar de verzorgingspost. Langs de kant van de weg stonden verschillende onbemande stalletjes waar stoofperen te koop waren. Hier op de verzorgingspost dronken we koffie en kregen op onze verzorgingspostbon ook een koek.
Na deze verzorgingspost, die op 11,87 km was, vervolgden we ons pad langs de Middel-Watering. Even verderop staken we dit water over en volgden nu het Doelpad, een kerkpad door de Commandeurspolder. Koeienvlaaien lager hier bij de vleet. En sommigen waren niet onaangeroerd door niet oplettende wandelaars.
Daarop bereikten we het Maaslanderbos. Na dit bos kwamen we bij de Maaslandse Trekvaart uit. Deze wordt ook wel de Noordvliet of Maassluisse Trekvaart genoemd. We volgden deze vaart over een schelpenpaadje over een afstand van ongeveer 1 km.
We liepen onder de A20-snelweg door en liepen hier een tijdlang op de gemeentegrens van Maasland en Maassluis. Daarbij liepen we ongeveer twee km over een smalle asfaltweg met de naam Weverkade en langs het water Nieuwe Water. Hier stonden enige oude boerderijen. Op één van de boerderijen stond dat de eerste steen gelegd was door twee zoons van 11 en 7 jaar van de familie Sars in het jaar 1871.
Langs de kant van de weg stonden verschillende onbemande stalletjes waar kalebassen te koop waren. Voor een fraai huisje lagen in de voortuin enige zeer grote kalebassen. Dit plaatje werd door ons vereeuwigd. Op 20,37 km was de grote rust. Deze was gelegen in het clubhuis van de wandelvereniging V.T.M. en bekend van de kilometervretermars.
We staken opnieuw het Nieuwe Water over en liepen nu door een industriegebiedje. Daarna liepen we (weer) onder de A20-snelweg door.
Nu bereikten we de Hoefpolder. Hier geen grasland, maar aaneengesloten kassen. Het gebied waar we doorheen liepen heette de Schefferskamp en hier liepen we over smalle paadjes vlak langs kassen.
We bereikten weer de bebouwde kom van De Lier. We zagen een pijl over het hoofd en liepen daardoor enige honderden meters verkeerd. Een achterop komende wandelaar vroeg waarom we verkeerd liepen. Wij waren verkeerd gelopen en in ons kielzog hadden we andere wandelaars "meegezogen". Een paar wandelaars, die bekend in De Lier waren, zeiden dat ze nu maar door liepen over de Sportlaan. Anderen sloegen af en namen de kortste weg naar de finish. Wij wilden de officiële route lopen en liepen terug tot het punt waar we verkeerd waren gelopen.
We sloegen de Hoofdstraat in en liepen tot aan de Domkerk met toren.
De DOMKERK/TOREN. In geschriften uit 1006 is er al sprake van een kerk in DE LIER. in 1245 duiken er gegevens over de kerk op, waarbij melding wordt gemaakt, dat de kerk -vermoedelijk- was gewijd aan ST.JORIS. een belangrijke datum is 3 juli 1572. Toen brandde de kerk met toren door blikseminslag af. voor een restauratie ontbraken de financiële middelen. Er werd toestemming verleend een speciaal accijns, de zogenaamde "TORENACCIJN" te heffen. Deze bestond uit het betalen door de herbergiers uit de omgeving van één gulden op iedere ton bier en drie stuivers op iedere "stoop" wijn, die geschonken werd. omdat ook diverse instellingen en personen giften gaven, kon in 1590 worden aangevangen met de restauratie. In 1658 was er voldoende geld bijeen gebracht om ook het schip aan te besteden, voor een in die tijd astronomisch hoog bedrag van ƒ 11.000,00.
Bij de Domkerk sloegen we af. De totale officiële afstand bedroeg 26,93km. Onze km teller gaf 28,4 km aan. Hier hadden we 5 uur en 20 minuten over gedaan, inclusief 35 minuten rust. Onze wandelsnelheid bedroeg 6,0 km per uur (Euraudax-tempo). De gemiddelde snelheid inclusief rust bedroeg 5,3 km per uur.
Het was op zich een aardige tocht geworden, waar men uitgehaald heeft wat mogelijk was. Daarbij zaten echter ook enige drukkere trajecten. Het deelnemersaantal bedroeg 405. Het IVV-nummer was 11535.
Er zaten een aantal smalle wegen in het parkoers, waar auto’s elkaar met moeite konden passeren. Hier werd soms wel hard gereden, hetgeen je als wandelaar een zeer benauwd gevoel geeft. Ik had dan nog het geluk, dat ik een wandelstok bij me had. Deze wandelstok liet ik wat uitsteken om dit soort automobilisten wat af te schrikken. Je krijgt wel eens de indruk, dat een automobilist banger is om een krasje op zijn auto te krijgen, dan iemand omver te rijden.
Coos loopt bijna elk jaar wel een RS80 tocht, Voor mij ligt dat anders. Het was weliswaar mijn 3e RS80 tocht. Maar mijn 2e RS80 tocht dateerde van 7 december 1985 met als startplaats Woerden.
Het parkoers van vandaag werd 'gebouwd" door Peter de Graaf uit 's-Gravenzande.
| Henri Floor & Coos Verburg |