|
|
|
|
Met WS78 vanuit Rhenen |
Op zaterdag 16 oktober 1993 organiseerde WS78 een 40 km wandeltocht vanuit Rhenen. De Cunera-story
Meteen na de start daalde ons pad. Eerst liepen we op korte afstand langs de 85m hoge Cunera toren. De toren werd gebouwd van 11 mei 1492 tot 28 mei 1531 in laatgotische stijl. De Cunera-Story herinnert aan Cunera, een lieftallige Schotse prinses, die met 11.000 maagden ter bedevaart naar Rome trok onder leiding van haar vriendin de Heilige Ursula. Op de terugweg werden allen bij Keulen door de Hunnen vermoord, op Cunera na. Zij werd gered door de Frankische 'koning' Haymo, die haar meenam naar zijn hoeve bij Rhenen (vermoedelijk in de Prattenburgse bossen), waar zij door haar goedheid zeer geliefd werd bij de bevolking. Maar Haymo's vrouw ontstak in giftige jaloezie, wurgde Cunera met een halsdoek en begroef haar in een stal. De paarden wilden 's avonds de stal niet meer in en er verscheen een teken van twee gekruiste fakkels boven de plaats waar zij begraven was. Zo werd het lichaam gevonden en plechtig herbegraven op de Cuneraheuvel, die door een kapel werd gekroond. Al gauw deden verhalen de ronde, dat aanraking van de bij het altaar hangende halsdoek genezing bracht. Pelgrims stroomden toe uit het hele land en er kwam zoveel geld binnen, dat een kerk kon worden gebouwd met een fantastisch mooie toren ter herinnering aan de als een heilige vereerder Cunera. Daarna liepen we naar de Rijn en vervolgens een lang stuk langs de Rijn. Daarbij kwamen we langs de steenfabriek Vogelenzang en verderop langs de hellingen van de Grebbeberg. Ook hadden we uitzichten op het relatieve nieuwe natuurgebied de Blauwe Kamer waar de Rijndijken zijn doorgestoken.
Mensen zijn echte kuddedieren
We liepen deze dag met een blinde wandelaar, Wil van Coenen uit Vught. Coos liep een eind voor met Wil en stak bij de Grebbesluis de verkeersweg schuin over. Voor hen liepen ook al verschillende wandelaars en achter hen volgden zeker ook nog een man of 15. Nadat we een halve km gelopen hadden, bekeek ik de parkoersbeschrijving en stelde met een vrij grote zekerheid vast dat we verkeerd liepen. Ik versnelde mijn pas totdat ik op gehoorafstand van Coos en Wil was om hen te waarschuwen. Gelukkig had ik een (scheidsrechter-)fluitje bij me om sneller de aandacht te trekken. Wandelaars om ons heen konden het nauwelijks voorstellen om dat er dan zoveel verkeerd gelopen waren. We liepen weer terug. Het bleek dat we in plaats van schuin naar rechts, schuin naar links de weg hadden moeten oversteken. Al met al hadden we zeker 20 minuten ekstra gelopen.
Veenendaal, een dal in de Rhenense venen
We volgden verder een fietspad langs de Grift ook wel Grebbe of Valleikanaal genoemd. In oorsprong was Veenendaal een veenkolonie van Rhenen. Reeds in de middeleeuwen is de turfgraverij in de Rhenense Venen begonnen. Bisschop David van Bourgondië liet de Bisschop Davids Grift graven als afwatering voor het veen en tevens voor het vervoer van de turf naar de Rijn. Bij buurtschap Laareind betraden we bossen van de Laarscherberg. Spoedig verlieten we deze bossen weer. Aan deze bosrand hadden we prachtige vergezichten naar Achterberg, Wageningen, Veenendaal en Ede. Over zandwegen over velden met veel plassen liepen we naar de spoorlijn Rhenen-Veenendaal om vlak daarop bij de eerste verzorgingspost aan te komen. Hier kregen we een bekertje soep. Grafheuvels uit de middenbronstijd
Door het bosgebied de Lijstereng zetten we koers naar buurtschap Remmerden. Over een asfaltweg met de originele naam Autoweg liepen we om een begraafplaats heen. We kregen uitzicht op de tabaksplantages Willem III. We liepen langs een paar heidevelden en een grafheuvel. Even volgden we trajecten van de 22 km lange Grafheuvelroete Utrechtse Heuvelrug die loopt van de grens tussen Doorn en Leersum naar Remmerden. De grafheuvels dateren uit de Bronstijd (2100-800 jaar voor Christus). We staken de weg van Veenendaal naar Elst over en liepen verder langs de bosrand om Elst. We kwamen ruikbaar langs een nertsenfarm. Over een voortop van de Amerongenseberg liepen we naar restaurant 't Berghuis en langs het herdenkingsmonument van de slag bij Waterloo. Even later werd in het dorpshuis te Amerongen de grote rust bereikt. Wist u trouwens dat de gemeentegrens van Amerongen grenst aan die van Wijk bij Duurstede.
Tweemaal met de pont over de Rijn
Op het tijdstip dat de allereerste wandelaars de finish bereikt kunnen hebben, verlieten we de grote rust. Langs de 48m hoge 16e-eeuwse toren van de St.Andrieskerk liepen we naar kasteel Amerongen. Over een smal pad om het kasteel liepen we naar het veer. Er stonden opvallend veel auto's te wachten om overgezet te worden. Dat had voor ons het voordeel dat de pont op dat moment continu heen en weer voer. We staken dus de Rijn over om aan de overzijde ruim 21/2 km lang prachtige vergezichten te hebben. Zowel op de bossen van de Utrechtse Heuvelrug als de Betuwe in. Daarbij liepen we eerst door de gemeente Maurik overgaand in die van Lienden. Door de Ingensche waarden liepen we weer naar een veerpont. Nu was dat die van Elst. Ook deze pont was weer propvol. Spoedig daarop bereikten we de thee- of koffiepost. Hier waren we op de heenroete ook al langs gekomen. Nu dwaalden we door de prachtige Prattenburgse bossen naar landgoed De Dikkenberg met een oude zandafgraving. Ook hier vandaan hadden we fraaie vergezichten in de richting van Veenendaal, Ede en Wageningen. Door het Remmersteinsche Bos werd de Paasheuvel nog meegenomen. 1200 meter voor de finish was nog de fruitpost ten huize van één van de parkoersarchitekten. De totale afstand bedroeg 39,865 km. Er waren 455 deelnemenden. Het was voor 99,9% droog geweest en de maksimum temperatuur bedroeg 10°. Naast zon was er ook veel bewolking geweest. Zoals u al gelezen heeft, hadden we met een blinde man gelopen. Deze Wil zou dolgraag nog meer lopen, maar is uiteraard afhankelijk van een begeleider. Zoudt u ook eens met hem willen lopen? Hij heeft een uitermate hoog inkasseringsvermogen. Hij past zich aan ieder wandeltempo aan. Hij heeft alle vele tochten van 40 km gelopen, zelfs al 4 maal een 80 km. In november 1993 wil hij voor het eerst een 100 km lopen.
|
Henri Floor & Coos Verburg |