Een alternatieve Kennedymars

Voorbereidingen
Reeds enige maanden had ik in mijn hoofd om een lange tocht te lopen. Aangezien ik niet zo dol op nachttochten ben, vooral niet in de winter als de nachten zo lang zijn, heb ik zelf een lange afstandstocht gecreëerd als dagtocht. Vorig jaar had ik al eens van Driebergen naar Apeldoorn gelopen (toen al voor de 2e keer). Daarop besloot ik nu naar een andere plaats te lopen. Ik wilde, vanaf Driebergen, minimaal naar Nunspeet en maximaal naar Zwolle lopen. De afstand heb ik pas na afloop opgemeten om eerst maar eens te zien hoe ver ik kwam.
Als leidraad voor de tocht werd de lange afstandsfietsroute van Amersfoort naar Zwolle gehanteerd. Het parkoers had ik ingetekend op fotokopieën van 1:25.000 kaarten. Waar mogelijk had ik varianten gecreëerd omdat de fietsroute minimaal over halfverharde wegen voerde.
Starten bij het krieken van de dag
Zodoende begonnen we op zaterdag 3 juli 1993 om 5.00 uur aan de tocht. De verlichting van de lantaarnpalen ging net uit. Na de bebouwde kom liepen we eerst door landgoed Bornia overgaand in landgoed Noordhout. Zo 's-morgens vroeg stikt het van de konijntjes. In totaal zagen we er de eerste paar uren 27 stuks.
Daarna werd landgoed Den Treek-Henschoten bereikt. We liepen hier veelal over bekend terrein van WS78- en Euraudax-wandeltochten. In de buurt van Huize Den Treek zagen we nog markeringen van het 40 en 50 km parkoers van de Amersfoortse tweedaagse die een week eerder werd georganiseerd. Op de brugleuning van De Rode Brug over de Heiligenbergerbeek, op de gemeentegrens van Woudenberg en Leusden hadden we na ruim 2½ uur onze eerste rustpauze. Hier nuttigden we ons ontbijt omdat we 5 uur wat te vroeg vonden.
We doorkruisten landgoed Den Boom en kwamen op een rustige landbouwweg uit. Hier liepen we eerst langs een kaasboerderij en vervolgens kwamen we bij een boerderij waar op het toegangshek twee varkens waren afgebeeld met daarop de tekst "KNORHOEVE". We wilden de daaropvolgende goederenlijn oversteken, maar het spoor was al weggehaald en lag naast de voormalige spoorwegovergang opgestapeld.
We staken het Valleikanaal over en volgde deze, grotendeels over een fietspad, wel zo'n 6 km. Eerst kwamen we een wandelaarster tegen. Op onze vraag of ze aan het oefenen was voor de Nijmeegse vierdaagse, zei ze nee, maar ik ben aan het inlopen voor een bergtocht in Griekenland over een week. Verderop spraken vissers ons aan van de overkant van het kanaal met de vraag of we nog ver moesten. Toen we antwoorden dat we naar Nunspeet wilden lopen zei de visser, ja maar Nunspeet ligt toch "die" kant op en hij wees een andere richting op.
Dat was een goed moment om verder te lopen. Bij de sluizen van de Modderbeek met het Valleikanaal stond een bankje waar we een blikje fris nuttigden. Er was een warme dag voorspeld met een maximum van 25°. Bij het kleine sluiscomplex hoorden we eenden flink snateren.
We betraden de provincie Gelderland
Via Huize Stoutenburg werd Hoevelaken bereikt. Op het eerste grote kruispunt hoorden we een auto flink toeteren. Hoewel we de auto konden zien, zagen we (nog) niet wat voor soort auto het was. Het was een auto die het model van een SRV wagen zou kunnen zijn. Toen we naderbij kwamen bleek het inderdaad zo'n auto te zijn. We dronken een liter chocolademelk en kochten nog wat blikjes fris in.
Bij buurtschap Klaarwater staken we de Klaarwaterse Brug over die over de Hoevelakensche- en de Horstbeek liep. Na Zwartebroek werd het enige tijd erg druk met vele tientallen wielrenners. Bij buurtschap Appel werd het weer rustig. Ons pad ging onverwacht van een asfaltweg over in een halfverharde grasweg.
Even plotseling als de grasweg begonnen was hield deze weer op en dwaalden verder over een halfverharde weg. Bij buurtschap 't Woud werd het heel mooi. In de bossen stonden onder bomen vele varens. Op de Appelse Heide uitgekomen liepen we over smalle paden door bossen en over heide langs een vennetje. Hier fristen we onze armen en benen op.
Heel veel toeristen in Garderen
We liepen langs de noordkant van Voorthuizen naar het Boeschoterbos. Over de lange Lage Boeschoterweg werd Garderen bereikt. Hier was het flink druk met vele vakantiegangers. Hier was ook zo'n beetje de laatste mogelijkheid om onze drankvoorraad bij te vullen en ons vochtigheidsniveau op peil te brengen. Het was inmiddels zo'n twee uur in de middag. Ook werden op onze armen en benen nog een dun laag zonnecrème gesmeerd (met beschermingsfactor 10). Dat bleek later ook wel nodig te zijn.
Via de Bemelerberg werd Garderen verlaten. Hier kwamen we nog drie wandelaars tegen die we alleen begroetten. Nu betraden we het Houtdorperveld, een groot heideveld. Op dit militaire oefenterrein liepen brede zanderige wegen. We liepen hier over het grondgebied van de gemeente Ermelo. Na nog een aantal bospassages ten westen van Elspeet werd opnieuw een groot Militair Oefenterrein overgestoken. Ditmaal betrof het de Elspeetsche Heide. Het was hier zwaar lopen want de brede zandwegen waren vrij mul door het gebruik van zwaar militair materieel. Voor de Generaal Winkelman Kazerne (te Nunspeet) sloegen we af.
Ze zeiden "meneer" tegen mij
We kwamen een groep van 8 fietsters tegen. De voorste zei tegen mij: "meneer, wat is de kortste weg naar Harderwijk?" Omdat wij alleen detailkaarten bij ons hadden konden we ze, helaas, niet van dienst zijn. Verder liepen we, nu langs de Westeindse Heide, ook militair oefenterrein. Bij het Willemsbos werd een camping bereikt. Hier nuttigden we enige porties frites en een kroket als diner. We waren hier op een afstand van ongeveer 2 km van station Nunspeet.
Omdat de zon pas rond half elf onderging en de laatste trein rond 11 uur vertrok besloten we in ieder geval naar 't Harde door te lopen. Door het recreatieve Zandenbosch bleek bij het einde een hek te staan. Omdat het pad een bocht maakte in de richting waar we niet heen wilden, besloten we over het hek te klimmen. We bereikten de spoorlijn Amersfoort-Zwolle, op de gemeentegrens van Nunspeet en Elburg. Na het spoor liepen we ook nog onder de A28 snelweg door. Na camping De Scheepsbel dwaalden we verder door de bossen en bereikten zandverstuiving De Zoom.
Zandverstuiving De Zoom, een ontdekking
Wat deden we ons aan dat we na 16 uur lopen nog over een zandverstuiving wilden lopen. Het feit dat wij het "ontdekt" hadden en de schoonheid waren voldoende om hier toch nog langs te lopen. Onwillekeurig moest ik denken aan het feit dat dit gebied nog wel eens mooi kan zijn voor een WS78 wandeltocht. Na ons laatste bosparkoers van die dag werd de bebouwde kom van 't Harde (gemeente Elburg) bereikt.
Wetenswaardigheden
De totale afstand bedroeg ongeveer 80 km. Daarover hadden we 16¾ uur gedaan. Deze tocht is natuurlijk niet geheel met een gewone 80 km tocht te vergelijken. Deze tocht in mijns inziens zwaarder doordat er veel over onverharde wegen werd gelopen (want we ons wel zelf aandeden). Bovendien voerden enige km's over mulle zandwegen over grote heide terreinen en enkele ruiterpaden. Bovendien is het warmer doordat veel meer overdag werd gelopen. Het was per slot van rekening een dagtocht. Verder liepen we deze tocht voor de eerste keer en was ook nog niet verkend. Toen we met de trein in Driebergen aankwamen werden we opgehaald door Coos.

Henri Floor