|
|
|
|
|
Burgenweg |
| datum | dinsdag 7 oktober 1986 |
| traject | Friedenfels - Muckenthal - Seidlersreuth - Falkenberg - Blockhütte - Burg Neuhaus |
| afstand | 28 km |
Om zes uur ging de wekker. Na het ontbijt van zeven uur vertrokken we even voor acht uur uit Friedenfels te voet. Onze koffers werden naar het volgende hotel gebracht, zodat wij alleen proviand en regenkleding behoefden mee te nemen.
Spoedig liepen we
Friedenfels uit. Bij de uitgang van het dorp stond een
bord met "tot ziens, Friedenfels" met wat bloemetjes er voor.
Daarvan maakte ik een fraaie foto. De
Burgenweg, zoals deze tocht heet, ging hier over in
een landweg en spoedig daarna liepen we door een
bos waar de bladeren een prachtige herfstkleur
hadden. We liepen nog langs een 300 jaar oude
beuk. Het pad was hier heuvelachtig.
Na het plaatsje Muckenthal liepen we in een gebied met oneindig veel kleine meertjes. De markering week hier ook nog af van de ingetekende roete op de kaart. Als klap op de vuurpijl zagen we een markering over het hoofd, waardoor we een paar km omliepen. De paadjes waren af en toe heel smal, voor een persoon breed en ook nog wat ongelijk langs een meertje.
Vlak voor het plaatsje Seidlersreuth aten we op een bankje ons brood op.
Daarna bereikten we het leuke plaatsje
Falkenberg dat werd gedomineerd door een groot kasteel
en het beekje de Waldnabel. Het pad voerde verder
langs de Waldnaab. Dit pad kronkelde vaak langs de
kronkelende beek. zodat het geen doen was om
steeds op de kaart te kijken. In Falkenberg hadden we
bij het kasteel nog vier wandelaarsters gesproken,
die op weg waren naar de Blokhut. Nadat we ons
reisdoel hadden verteld, bleek dat we ook langs de
Blokhut zouden komen, dus zeiden we "tot ziens".
Het Waldnaabtal kenmerkte zich door het slingerende beekje met daarin af en toe grote rotsblokken. Langs de oevers waren af en toe ook grote rotsformaties te zien. We liepen langs een open hutje dat pas In 1986 was gebouwd. In het open hutje stond een boom die door het dak uitstak. Vlak voor de Blokhut (Blockhütte) troffen we de vier wandelaarsters uit Falkenberg aan.
Vlak voorbij de Blokhut zagen we een leuk stukje gras in het zonnetje, waarop we ons neervleiden. We zaten nog maar net of Coos lag er al lang uit in. Ik volgde spoedig. Na wat ingedommeld te zij schrok ik na 10 minuten wakker. Ik dacht dat het regende, maar ik werd niet nat. Het bleek dat de wind een hoeveelheid bladeren naar beneden transporteerde. Het tikken van de bladeren tegen elkaar aan en tegen de takken van de bomen leek op regentikken. Weer dommelden we weg, maar na een half uur kwam een groep van 25 kinderen van rond de 14 jaar langs die luidkeels met elkaar praatten.
We vervolgden onze weg en kwamen spoedig in Neuhaus aan.
Over een lange trap bereikten we de burcht.
Ons overnachtingsadres moest aan de roete liggen.
Maar toen we Neuhaus uitwandelden konstateerden we,
dat we er al voorbijgelopen moesten zijn.
We wandelden terug en vroegen een keer de weg.
Het bleek dat het hotel toch even van de roete aflag.
|
Henri Floor & Coos Verburg |