|
|
|
|
|
|
LAW 4 Eijsden-Den Bosch |
Het hotelletje met acht kamers ligt aan een redelijk drukke weg aan de Roer en om 2.20 uur schoot ik voor de eerste keer wakker. Even voor zeven uur liep de wekker af en we luisterden naar het nieuws en weerbericht. Om 7.45 uur ontbeten we. Er was jus d'orange, een gekookt ei, kaas en drie soorten vlees-beleg, drie verschillende jam's, echte boter en een kop koffie. Na deze rijkelijk gevulde maaltijd liepen we om 8.15 uur in een kleine tien minuten naar het station.
In Maastricht hadden we 20 minuten overstaptijd waardoor we ons op de stationsrestauratie te goed deden aan een kop koffie. De trein naar Eysden, die doorreed tot Knokke, zag er van buiten oud uit. Maar van binnen zag de trein er spiksplinternieuw uit. In Eysden lieten we onze stempelkaart op het station afstempelen. Aangezien ik het trajekt in 1981 al een keer gelopen had, wist ik hoe we nu naar het beginpunt moest lopen te Withuis, aan de grens met België. Er hing hier een bord aan een muur waarop de hele roete was ingerekend.
Het weer was bij aanvang droog maar zwaar bewolkt. Meteen in het begin vielen de grote boerderijen op. Het pad voerde wisselend door bossen en langs weilanden. Ook veel over holle wegen. Verder over zandpaden die nu veelal modderpaden waren geworden. We kwamen nog een man tegen die met zijn zoontje een wandeltocht aan het uitzetten was. Vlak voor Bemelen was de weg helemaal onder water gelopen en we moesten voorzichtig een weg door de berm zoeken.
In Bemelen hadden we vlak tegenover een kerk een grote rust in Café "Bergzicht". De waard vertelde dat vaker wandelaars bij hem kwamen en toen we een stempel vroegen voor onze stempelbrief vroeg hij geïnteresseerd wie de stempelbrief uitgaf. De waard zou namelijk met zijn café ook graag opgenomen willen worden. Nu begon het te motregenen. Behalve de regenjas die ik al aan had deed ik nu ook een regenbroek aan. Het regenpak betrof de "blijf droog" regenkleding van de ANWB die ik nu eens goed kon uitproberen. Hij beviel inderdaad goed. Door de aanhoudende regen veranderden de toch al modderige wegen in nog meer modder. Af en toe dachten we even dat onze schoenen in de modder bleef vaststeken.
Toen we in Schin op Geul aankwamen twijfelden we even of we verder zouden gaan want het begon al iets te schemeren, maar we besloten door te wandelen. Het pad voerde nu langs de Geul en net op een moment dat Coos haar behoefte wilde doen, kwam er in het donker een trimmer aangelopen. We stonden stil en wachtten totdat de trimmer voorbij zou lopen. Maar de hulpvaardige man dacht dat we de weg niet meer wisten en bood ons zijn hulp aan. We bedankten echter.
Ever verder voerde het pad over een weiland en langs de Geul. Op een gegeven moment moesten we rechtuit. Maar er lag een hele grote plas. We zagen niet zo ver hier vandaan al de lichten van Wijlre en het verlichte kasteel van Wijlre in de verte. Via een andere dan beschreven roete liepen we naar station Wijlre waar we onze wandeltocht voor de eerste dag beëindigden om half zes. Onze voeten en schoenen waren kletsnat. We dronken nog koffie in het café tegenover station Wijlre tot de trein eraan kwam.
Na de overstapplaatsen Schin op Geul, Heerlen en Sittard bereikten we 7 uur 's avonds Roermond. In Schin op Geul viel het op dat op het perron een ijzeren verhoging stond waardoor je makkelijk kon instappen. Er was op dit station een splitsing (richting Wijlre en Heerlen) dat op dezelfde manier was opgelost als op station Amsterdam-Muiderpoort. Op het NS-station te Roermond kochten we vast treinkaartjes voor de volgende dag en om 19.15 uur arriveerden we in hotel De Pauw. Om 8 uur 's avonds dineerden we en om half 10 gingen we naar bed.
 |
Henri Floor & Coos Verburg |