Wandelen in de Dolomieten.

Woensdag 14 augustus 1985 troffen we om 8 uur 's morgens Sergio, de berggids, in het berghotel "Ettore Castiglioni alla Marmolada". We bevonden ons in de Dolomiten in Noord Italië. Het berghotel was gelegen aan een stuwmeer op 2.044 meter hoogte. Sergio zei, dat we niet te veel warme- en regenkleding moesten meenemen, omdat het mooi en warm weer zou worden.
De dag begon ook inderdaad onbewolkt. Over de stuwdam bereikten we het beginpunt van een stoeltjeslift, die ons tot de Gletsjerhut op 2.700 meter kon brengen. We wilden echter de hele tocht te voet afleggen zonder gebruik te maken van een stoeltjeslift. Sergio nam niet het officiële, gemarkeerde wandelpad, dat in het begin erg steil liep. Er was een skihelling aangelegd en over deze enigszins saaie helling liepen we minder steil naar de Gletsjerhut.
Vlak voorbij de gletsjerhut begon de eerste gletsjer. We werden aan een groot touw vastgemaakt met 5 meter touwlengte tussen ons in. Sergio hield de rest van het 45 meter lange touw vast. We smeerden ons nog eens extra in met zonnecreme en deden onze gletsjerbril op. Dit zijn brillen met glazen, 'dië de vele UV-lichtstralen beter tegenhouden. Bovendien zijn de brillen aan de zijkant afgedekt, waardoor er zo weinig mogelijk licht bij de ogen kan komen. Behalve het zonlicht zelf kan door reflektie van sneeuw en ijs nog eens 70% ekstra licht tot je komen.
We stapten de gletsjer op. Deze was grotendeels nog met sneeuw bedekt, maar op sommige plaatsen was de sneeuwlaag erg dun. Hier zag en voelde je met je schoenen duidelijk de dikke en gladde ijslaag. Enige malen zagen we hele grote gletsjerspleten, maar onze tocht liep zodanig, dat we af en toe maar over kleine gletsjersp1eten hoefden te springen. Aan het eind van de eerste gletsjer was een relatief grote gletsjerspleet met daarna een steil stuk met bijna alleen maar ijs.
Sergio liep een eind vooruit. Hij maakte zijn pikkel vast in het ijs en loodste ons over de spleet, terwijl hij ons stevig aan het touw vasthield. Op de terugweg hadden we op dit punt ook de nodige problemen, omdat je nu van boven af meer in de spleet keek en het daardoor nog steiler leek.
Omdat we niet de enigen waren, die deze berg beklommen maar ook nog 200 anderen, hadden we op moeilijke passages af en toe last van filevorming. Nu waren we bij de klimrots aangekomen en moesten nu ook onze handen optimaal gebruiken. (Voor de bergkenners: het betreft hier moeilijkheidsgraad I).
Boven de klimrots aangekomen kwam het steilste en gevaarlijkste trajekt. Voor ons lag nu het laatste gedeelte van de berg, die aan de ene zijde vrijwel loodrecht omlaag liep en aan de andere zijde vrij steil omlaag liep. Op laatst genoemde zijde lag een gletsjer, waar bovenop nog een dikke laag sneeuw lag. Op de scheiding tussen deze 2 zijden van de berg liep het pad verder naar de top.
Na 4 uur wandelen, klimmen, uitglijden en rusten bereikten we de top van de berg met de naam "Marmolada" op 3.340 meter hoogte. De top van de berg bestond uit een klein plateau, waar meer dan voldoende plaats was voor de ongeveer 50 man, die op dat moment daar waren. Ook stond er nog een berghut je, waar we groentesoep aten. Doordat de aanvoer van levensmiddelen allemaal geschiedde door mankracht, kostte een bord groentesoep f 8,00, of een blikje fanta f 4,00.
Er was daar ook een man, die ik wat Engels hoorde praten en ik vroeg hem waar hij vandaan kwam. Hij zei, dat hij uit Polland (=Polen) kwam. Daarop zei ik, dat ik uit Holland kwam, waarop hij mij nog een keer vroeg waar ik vandaan kwam. De woorden Holland en Polland lijken in het gehoor erg op elkaar.
Ik stelde op de top van de berg mijn fototoestel op een klein statief in met op de achtergrond het berghutje. Links was een hoop sneeuw en achter het berghutje was de officiële top te zien met daarop een "Gipfelkreuz". Ik dirigeerde Coos tot op 3 meter van het fototoestel en wel zodanig, dat ik ernaast op zou kunnen. Het fototoestel was zodanig ingesteld, dat de foto pas na 10 sekonden zou worden genomen. Ik drukte op de knop, liep naar Coos toe, we pakten de ringen en deden die om elkaars vinger en ... we waren verloofd.

Henri Floor & Coos Verburg