ussen allerlei e-mailberichten valt een week voorafgaand aan de Groene Apestadwandeling in IJsselstein het infobulletin van WS78 in m’n mailbox. Het eerste bericht dat ik ga openen is de aankondiging van de Apestadwandeling. Daarin staat vermeld een kort verslag van de vorige wandeling in Rosmalen. Wat je moet doen als je een wolf tegenkomt. Het bedrag dat knorretje het spaarvarken, op de vorige wandeltocht bij elkaar heeft geknord. En tot slot relevante info omtrent de komende wandeling.
Het is interessant om te weten waar we naartoe gaan en wat we onderweg zoal te zien krijgen. Ik verheug me nu al op de rondwandeling door de stad Montfoort, de te doorkruisen natuurgebieden en alle ter zake doende objecten. Afijn, we zullen het meemaken.

e laatste WS-wandeling voor het zomerseizoen is voor mij dicht bij huis. Slechts 41 km over de weg. Dan denk je ‘kat in het bakkie’. Als ik om 05:15 uur de voordeur achter me dicht heb getrokken, loop ik naar de bushalte in het centrum van ons dorp. Tien minuten later komt er een nachtbus voorrijden en volgt er een ‘sightseeing’ door Amsterdam-Zuidoost oftewel de Bijlmermeer om bij het treinstation te geraken. Alle hoeken en gaten van het stadsdeel heb ik daarbij gezien. Ruim twee uur later, na een bus-, trein- en tramreis gevolgd door een korte wandeling, sta ik voor het startgebouw.
Het is vrijwel windstil waarbij de temperatuur enkele graden boven het vriespunt schommelt, maar het is droog. De weersverwachting voor vandaag is ‘zozo’. Ach ja, het kan verkeren. Onze Lieve Heer is ‘wandelminded’, misschien hebben we vandaag geluk. Het is koud en we mogen bij de startlocatie niet naar binnen vanwege andere bezigheden. Tja, zoiets kan gebeuren bij een hockeyclub. Maar er is nagedacht, want voor de deur staat een koffiekar geparkeerd om de niets wetende wandelaars ter wille te zijn. Een kopje koffie is altijd fijn. Mijn slogan luidt: ‘eerst koffie en dan de wereld veroveren.’ Alleen de koffie is nog niet klaar. Daar is bij de hockeyclub over nagedacht!
Om 07:45 uur mogen we van start en dat is een kwartiertje winst ten opzichte van de gebruikelijke starttijd. We verlaten het sportpark en lopen al gauw door het IJsselsteinse bos. Sommige paden liggen er slecht bij. Gisteren heeft het constant geregend en alles is drijfnat. Modder voert de boventoon. Om droge voeten te behouden worden de zijkanten van het pad opgezocht. Opeens blijft m’n rechtervoet achter een tak van een bramenstruik hangen. Tijdens de Groene Gordeltocht vanuit Lelystad liep dat af met een salto voorover en horizontale landing. Een technische valproef waarvoor je veel punten kunt verzamelen. Nu blijf ik geschrokken overeind.

ngewild loop ik op kop en over een brug steek ik de Hollandsche IJssel over en via een trapje struin ik naar de rivier. Daar staat een markering, die heb ik niet in de gaten. In plaats van links sla ik rechtsaf, ga door een klaphekje om het jaagpad langs de rivier te volgen. In de 18e eeuw werd het pad gebruikt door lieden om vaartuigen op spierkracht vooruit te trekken. Zo’n voerman werd ‘jagertje’ of ‘snikjong’ genoemd.
Er heerst een heerlijke rust in het gebied. Een meerkoet heeft haar nest op deltahoogte gebracht. Een zwarte zwaan zwemt in het water. Zwarte zwanen zijn eenvoudig te herkennen. Hij is kleiner dan de knobbelzwaan en uiteraard zwart. Uit gevangenschap is hij ontsnapt en hoort oorspronkelijk thuis in Australië. De vogel kan zich hier goed handhaven en wordt steeds vaker gezien. Het te volgen pad loop ik af tot een caravanpark en daar zie ik geen markering meer. Dat is foute boel. In de verte zie ik een kerktoren. Dat zal Montfoort zijn, want daar moet ik uiteindelijk naartoe. Als ik bij het plaatsnaambord arriveer, dan is het geen Montfoort maar IJsselstein. Dus, terug bij af. Afijn, ik staar om me heen om een dorpje in de omtrek te bespeuren. Loop vervolgens dezelfde weg terug en volg daarna een fietspad.

an het eind van het pad kom ik uit op de route. Wandelaars zie ik uit het groengebied opduiken. Inmiddels bevind ik me achter in het deelnemersveld en ga de ene na de ander inhalen. Af en toe loop ik een eind samen op met een kennis. Bij berekening blijkt m’n privé-ommetje ruim vier kilometer te zijn. Dat is een bonus die ik alvast in mijn zak heb. Laat een ander het me maar nadoen. Bij de soeppost staan ze verbaasd dat ik nu pas arriveer. In plaats van soep krijg ik een kopje koffie van Marlies. Daarna gaat de pas er weer in. Over graskades gaat de route naar het stadje Montfoort.
Bij het Kasteelplein in het centrum van Montfoort zien we het imposante poortgebouw van het voormalig kasteel Montfoort. In 1163 is het kasteel gebouwd door Godefried van Rhenen, bisschop van Utrecht, ter verdediging van het Sticht. Het kasteel werd in het rampjaar 1672 door de Fransen verwoest en daarna niet meer opgebouwd. Een deel van de voorburcht en de toegangspoort zijn de enige restanten van het bouwwerk.

ervolgens maken we een rondwandeling door het oude stadje. Lopen onder de IJsselpoort door en volgen kriskras allerlei leuke straatjes. Steken daarna een verkeersweg over en we bevinden ons in het buitengebied van Montfoort. Ondertussen loop ik met Ernst van Rossum. Aan het eind van een onverhard pad is een splitsing voor de 30 en 40 km lopers. Gezamenlijk struinen Ernst en ik over de graskades van het Benedeneindsepad, een klompenpad dat start bij pannenkoekenhuis Midden Op ’t Landt in Benschop. En laat daar nu onze horecarust zijn. Grondeigenaars zijn wilgen aan het snoeien. Wij bedanken hen dat we over hun eigendom mogen wandelen. Dat komt goed over.
Aangekomen bij Nedereind Noordzijde lopen we naar het restaurant. Daar is het druk met bezoekers, de meesten onder hen zijn wandelaars. Een heerlijk kopje koffie en ik ben toe aan de tweede helft van de tocht. Eerst ga ik naar het toilet om de blaas te legen. Een bekeuring riskeren van tussen de € 140 en € 180 verhoogd met € 9 administratiekosten vanwege in de buitenlucht plassen is niet gewenst. Sta ik bij de urinoir kijkt een jonge vrouw op me neer. Is dat gewenst of ongewenst? Je zou kunnen zeggen: kun je het zien of moet je een verrekijker hebben. Reacties worden niet gegeven. Logisch, ze is een uithangbord oftewel de publiekstrekker van het etablissement.

aarna neem ik afscheid van Ernst en ga alleen verder. Als we weer een graskade inslaan ontmoet ik m’n toenmalige clubgenoot Paul de Beer met een vriend. Met z’n drieën banjeren we door het gras en hebben veel plezier. Op een gegeven moment sluit de 30 km afstand zich bij ons aan. Terug bij de verzorgingspost krijg ik een drankje en daarna gaan we op weg naar de fruitpost. Deze kilometers gaan deels over de Broeksdijk waar we na verloop van tijd bij de fruitpost aankomen. Krijgen er een appeltje toegestopt, die ik in vier stukken snij waarbij het klokhuis wordt verwijderd, bedanken de mannen en gaan op weg voor de laatste vijf kilometer. Al spoedig lopen we de plaats IJsselstein binnen. Bij de Overtoom staat het beeld van Fulco de minstreel. Het toont een luit spelende jongeman met een zwaard aan zijn middel. Aan z’n voeten ligt een gesloten helm. Om zijn zangtalenten werd hij dienaar van Gijsbrecht van IJsselstein en vergezelt hem en zijn schildknaap, Jan van Asperen, naar Heukelom, waar Gijsbrecht met zijn bruid Bertha zal trouwen. De rest is een prachtig verhaal.
Aan de sokkel hangt een bordje met de tekst: Fulco 1279-1363, de oude stad van IJsselstein laat hier jouw moed en daden fel, jouw liederen en snarenspel in brons en steen vereeuwigd zijn.
We lopen de brug over en zien aan onze rechterzijde een molen waarvan de wieken draaien. Het is molen de Windotter uit 1732 en herbouwd in 1987. Natuurlijk weer een plaatje maken en we lopen het centrum van de stad binnen. Het is er druk met mensen die op de zaterdagmiddag boodschappen doen, wandelaars en dagrecreanten. Paul en z’n maat gaan ergens in een café de keel smeren en ik loop door.

n de Benschopperstraat voor het historisch stadhuis staat een oude pomp met twee spuiten, een zwengel en een spoelbak. Boven op de pomp staat een lamp. Medewerkers van politieke partijen proberen aan elke passant hun folder op te dringen voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Middels een bypass ontwijk ik die lui en loop de Utrechtsestraat in. Bijna aan het eind worden we de Kerkstraat ingeleid. Bij de Walkade gaan we een trapje af en betreden het Vestingplantsoen, gelegen aan de zuidelijke stadsmuur. De ommuurde binnenstad van IJsselstein krijgt na 1466 de omvang zoals die nu door de stadsgracht wordt bepaald. De huidige stadsmuur is opgebouwd op de fundamenten en met restanten van de oudste muur.
Langs een kanon en door een haag betreden we de historische kruidentuin en lopen daar een trapje van de stadsmuur op. De laatste kilometers zijn nu aangebroken en die gaan langs de Hervormde kerk en daarna langs de Hollandsche IJssel. We lopen vervolgens onder de Kerspelbrug door en blijven het voetpad langs het water volgen tot een brug met gele palen. Die steken we over en bevinden ons op het sportterrein waar tevens de finishlocatie is. Nu mogen we naar binnen en daar tref ik Kees en Lidwina die al geruime tijd op mij zitten te wachten. De totale afstand van de Apestadwandeling bedraagt 40,4 km en die heb ik ongewild weten op te krikken tot ruim 45 km. Niet gek hoor en laten we het zaterdag vullend noemen.
Alle medewerkers en parcoursbouwers worden langs deze weg bedankt voor hun inzet en de mooie wandeltocht. Tot slot een fijne zomervakantie toegewenst. En tot ziens bij de volgende WS-wandeling op zaterdag 17 oktober a.s. in Apeldoorn bij het ‘Zwerven over de Veluwe’.