Het verslag begint onder het wandelplaatje
ls we vanaf het station van Elst naar de startplaats bij het zalencentrum ‘Onder de Toren’ lopen zien we aan de voet van de Sint Maartenskerk een opvallend kunstwerk. De beeldengroep toont twee onderhandelende kooplieden en een paard met een begeleidster. Na het overeenkomen van de prijs trekt de koopman z’n portefeuille die met een ketting om z’n nek vastzit. Op zijn hoofd draagt hij een pet en over de rechterarm hangt een halfrond handvat van een wandelstok. De verkoper strekt z’n arm uit om het geld in ontvangst te nemen. Het meisje draagt een halve jockey helm en stelt het paard gerust. Het kunstwerk is van de hand van beeldhouwer Marcus Ravenswaaij en verwijst naar de paardenmarkt die iedere eerste maandag in september in het dorp wordt gehouden. Een festijn dat al meer dan 750 jaar oud is.
Het lossen van de paarden begint al in de nacht rond 03:00 uur. Tijdens deze dag staat de gehele Dorpsstraat vol met paarden, handelaren en toeschouwers. Er is genoeg ruimte voor de edele dieren en ook genoeg hooi en water.
We laten het handjeklap van de handelaren voor wat het waard is en lopen het startbureau binnen waar de inschrijving voor het ‘Rondje Lingezegen en Huissen’ plaatsvindt. De wandeling, uitgezet door onze voorzitter, staat in het kader van 80 jaar vrijheid in ons land. De vrijheid die een kostbaar bezit is komt in gevaar wanneer narcistische wereldleiders met een persoonlijkheidsstoornis, gesteund door puissant rijke idioten, de wereld willen bepalen.
n het zalencentrum wachten de deelnemers die vroeg op het evenement zijn afgekomen tot het moment dat ze op pad mogen. Dat gebeurt onder het genot van een kopje koffie en allerlei spannende (wandel)verhalen. Voordat het zover is, wordt eerst de QR-code op ons betalingsbewijs gescand waarna de plastic tokens voor een consumptie bij de verzorgingsposten worden uitgedeeld. Klokslag 08:00 uur gaan de wandelaars van de 40 km-route op pad waardoor een lang lint van wandelaars door de straten van Elst ontstaat. Daarna volgen de personen van de 30 en 20 km. Tussen de sliert mensen loop ik samen met m’n wandelvriend Jan van Megen. Samen op pad gaan doen we graag, want we hebben zo’n beetje hetzelfde tempo en dezelfde humor. Na een wegparcours betreden we de onverharde paden van het Breedlerse klompenpad. Dat zijn de pareltjes in de route. Over een opstapje passeren we een omheining en lopen over een graspaadje langs een akker. We hebben geluk dat het de afgelopen dagen niet geregend heeft anders was het paadje moeilijker begaanbaar. Ach ja, we zijn bij WS78 wel modder gewend. Vervolgens wordt het ene na het andere graspaadje bewandeld. Daarna stiefelen we langs een aantal sportvelden van de plaats Bemmel en komen uit bij de Plakselaan. Weer slaan we graspaadje in, doorkruisen een natuurgebied en kruisen over een viaduct de A15 gevolgd door de spoorbaan van de Betuweroute.
Er volgen enkele lange verharde wegen tot we aan de rechterkant van de weg het monument van een Shermantank zien. Het is een zinnebeeld van strijd en hoop. Het monument toont de tekst ‘iedere burger telt’ met de Goudsbloem, het symbool voor burgers in oorlogstijd. Hier slaan we af en lopen in de richting van een kapelletje.
Van 26 september tot 4 oktober 1944 werd hier hevig gevochten tussen de geallieerde troepen en de Duitsers rond ‘De Heuvel’. Het regent granaten en er zijn heftige tankduels. Ook vinden man-tegen-mangevechten plaats. De Duitse infanteristen zijn kwetsbaar voor het Britse vuur en op 4 oktober jagen de geallieerden hun tegenstanders naar de noordkant van de Linge.
Op ‘De Heuvel’ staat de Mariakapel. Sinds 1946 is de kapel een bezinningsplek. In het gebied waar zo zwaar gevochten is wordt de waanzin van de oorlog zichtbaar. Het is een serene plaats voor rust en bezinning. Onze Lieve Vrouwe van de Bloeiende Betuwe biedt velen troost en hoop op voorspoed en vrede.
We volgen ruim anderhalve kilometer de Heuvelsestraat. Met andere woorden: de blik op oneindig en daar houd ik het bij. Over verstand valt niet te redetwisten, want dat is voor iedereen anders. Langs kassen van kwekerijen komen we aan bij de soeppost van een tuinbouwloonbedrijf. Er volgt een korte pauze om ons bekertje soep bij een picknickbank te nuttigen. Inmiddels hebben we 11,6 km afgelegd.
Gelaafd gaan we op pad voor het volgend traject dat zich door een bosgebied afspeelt. Het is er prettig wandelen. Bij de Huissensedijk richten we ons vizier op het landgoed Groot Holthuysen. Hier treffen we markeringen aan van het Holthuysenpad, een klompenpad dat medio deze maand officieel wordt geopend. Dat is dan het 162ste pad in de reeks klompenpaden. Ook dit stukje parcours is een pareltje.
iteindelijk zijn we in de stad Huissen aanbeland. Wist je dat in Huissen een muntatelier was waar onder andere duiten en oordjes werden geslagen? Dat was in de periode 1611-1613. Op de voorzijde van de munt siert het wapen in drie delen gespleten: Gulik, Kleef en Berg. Op de keerzijde werd de tekst IN/HVES/SEN of CVSA/HVIS/SIAE afgebeeld.
Huissen behoorde aan Johan Wilhelm, Hertog van Gulik, Kleef en Berg. Na diens kinderloos overlijden op 25 maart 1609 waren de erfgenamen zijn twee zusters. De oudste was al in 1608 overleden, zodat voor haar deel haar schoonzoon Johan Sigismund van Brandenburg opkwam. De belangen van de andere zuster werden behartigd door haar echtgenoot Philips Lodewijk, Hertog van Neuburg. Zij sloten een verdrag teneinde andere geïnteresseerden in de erfenis uit te schakelen door zich ‘bezittende vorsten’ te noemen.
Hendrik Wijntgens, muntmeester, bood de beide vorsten aan in Huissen een munthuis in te richten. Hij werd op 5 maart 1611 als muntmeester aangenomen. Na beschuldigingen door de Kleefse muntmeester werd zijn munthuis in 1613 gesloten. De munten werden verboden verklaard bij Decreet van de Staten Generaal op 25 augustus 1626. Op zich zijn de munten van Huissen redelijk zeldzaam.
Als we onder het viaduct van de Stadswal Noord lopen zien we de fundamenten van de Arnhemse Poort. Op een sokkel staat de poortwachter op de uitkijk. De sleutels van de stad hangen met een ring aan z’n heup.
e wandelen door het centrum van het stadje. Bij het beeldje van de ‘wilde man’ struinen we de Vicaliestraat in. Voor de kerk op een grasveld zien we een luiklok die de klokkenroof door de Duitsers heeft overleefd zodat die niet werd versmolten voor de wapenindustrie. De klok dateert uit 1652 en werd gegoten door de gebroeders van Trier die in Huissen een klokkengieterij hadden. Ook staan er twee kraaienpoten tentoongesteld die in WOII dienden als wegversperring.
Na de bezichtiging van het massagraf naar aanleiding van het bombardement op 2 oktober 1944 waarbij bijna 100 burgerdoden vielen gaan we op weg naar de grote rust. Deze is ingericht bij v.v. Jonge Kracht in Huissen. Jan is vooruitgelopen omdat ik diverse foto’s heb gemaakt en uitleg aangaande historische plekken heb gevolgd door medewerkers van het Exoduscomité. Op het terras zit Jan met een kopje koffie op me te wachten. Dus hoef ik niet in een rij bij de bar te staan. Hier hebben we een toplocatie om de voetbalwedstrijd die aan de gang is te volgen. De voetballers zijn erg voorspelbaar in hun acties. En wij kunnen hun spel niet waarderen. Op het display van onze teller zien we dat we 21 km hebben afgelegd.
ol goede moed gaan we op pad voor het tweede gedeelte van de voettocht. Onderaan de Rijndijk volgen we het graspaadje langs de rivierdijk tot we bij de plaats Angeren zijn. We wandelen door het dorp tot we bij het Zeegsepad aankomen. Hier volgen we het klompenpad met dezelfde naam. Over enkele lange wegen bereiken we na 29,8 km stiefelen de koffiepost waar ik Claudia met haar vriendin ontmoet. Claudia is de partner van een bekende wandelaar. Voor mij een weet, voor een ander een vraag. Een kleine tip. Hij is verzot op Klarenbekers. De dames gaan iets eerder dan Jan en ik op pad. De locatie is perfect, maar druk met rustende wandelaars. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 20° Celsius. Niet slecht voor een dag in het begin van de maand maart.
De komende kilometers krijgen we asfalt onder de voeten tot we bij Park Lingezegen arriveren. Hier volgen we de rustieke paadjes van het Percksepad, ook een klompenpad. Via enkele vlonderpaadjes doorkruisen we het gebied om over een viaduct de autosnelweg A325 te kruisen. Een smal paadje brengt ons in een natuurgebied. Hier loopt een man met een grote telelens om z’n schouder. Ik vraag of hij vandaag interessante vogels heeft gespot. ‘Nee nog niet, ik ben opzoek naar het baardmannetje,’ is zijn antwoord. Tegen Jan zeg ik dat we die vandaag hebben gezien. Dat is ook een vreemde vogel, maar daar zal hij niet naar opzoek zijn.
Bij Landerij De Park is de fruitpost ingericht. De meeste wandelaars van de 20 km-route zijn hier al aan voorbij. Aldaar hebben we 37,3 km erop zitten. Totaal zijn er bijna 800 wandelaars op pad gegaan waardoor we nog een keuze hebben tussen een appel en een appel. Ik hoef niet te twijfelen en ga voor een appel. De laatste kilometers gaan over het Percksepad met onder andere een houtsnipperpad tot we de eerste huizen van de plaats Elst bereikt hebben. Nog 970 luttele meters te gaan en dan is het eindpunt door ons bereikt. Cisca en Lidwina zitten in het startbureau op ons te wachten. Afmelden hoeft niet, we gaan voor een drankje en kaarten na over de wandeling. Natuurlijk worden er soms lange wegen in de route opgenomen, maar om van het ene naar het andere mooie gebied te geraken moet je af en toe keuzes maken. Alle medewerkers bedankt voor jullie inzet en een prachtige zomer toegewenst. Tot 4 oktober in Lochem.
Alex Wijsman
