Het verslag begint onder de foto
Waterval bij vijver Beekhuizen
‘n warming—up oefeningen uitgevoerd op een lage intensiteit heb ik goed doorstaan en ben klaar om te beginnen met ‘de tweede vinnige Veluwezoomtocht’ van WS78. Eigenlijk had ik niets anders verwacht. Afijn, we zijn weer terug in Dieren in de provincie Gelderland.
Als je denkt aan Dieren, dan denk je aan Piet Pelle het stoere mannetje op z’n Gazelle. Voor de Gazelle Rijwielfabriek ontwierp de Haarlemse kunstenaar Ko Doncker in 1912 het stripfiguurtje. Piet Pelle ervaart de gekste avonturen op z’n fiets. Hij rijdt ermee door spijkers, stort zich van de rotsen af, botst tegen een trein — niet erg verstandig — en rijdt door een rivier. En waarachtig zijn fiets doorstaat al de hobbels die hij tegenkomt en brengt Piet weer veilig thuis. Piet werd zelfs uitgeroepen tot Dierense held van de 20ste eeuw en is daarmee één van de eerste BN—ers die wij kennen. Een betere reclame kan een Gazelle fiets niet hebben. Het staat geschreven in een prentenboekje, een boeiend verhaal voor kinderen van 8 tot 80 jaar. Een gratis boekje dat als promotiemateriaal in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw in fietsenwinkels werd meegegeven namens de Gazelle Rijwielfabriek.
In de eerste helft van de zestiger jaren heb ik een Simplex fiets gekregen. Het was mijn eerste fiets. Ik kreeg speciale crankarmen, want ik kon nog niet bij de pedalen. Simplex werd in 1968 overgenomen door de Gazelle Rijwielfabriek. Daarna volgden andere merken die door de Gazelle Rijwielfabriek zijn opgekocht. Een boekje met een verhaal van Piet Pelle heb ik nooit gekregen. Ik wist ook niet dat het bestond.
Afijn, op de hoek van de Wilhelminaweg en Spankerenseweg staat sinds 1997 een standbeeld van hem. Het kunstwerk is ontworpen door Ralph Lambertz. Misschien komen we er vandaag langs.
We wandelen door de Middachter bossen, lopen heuvelafwaarts, gaan door een grasland gevolgd door een klaphekje en lopen over een keitjesweg. Geen markering is er meer te bekennen. Ja hoor, we zijn afgeweken van het parcours. Dus terug. Kijken waar we verkeerd zijn gegaan. Vier paar ogen zien meer dan één. Op een splitsing zien we een pijl verborgen achter bladeren van een boomtak. Hoe dom kan je zijn om daar een pijl op te hangen. Afijn, we zijn terug op de route. Voor de spoorbaan van Arnhem naar Zutphen slaan we af. Dan stuurt de heer Lijkendijk ons een begraafplaats op. Discreet volgen we het brede pad tussen de grafzerken. Het is er volkomen stil, een mooi plekje om er later te liggen. Dan horen we een luid gestommel. We kijken elkaar verschrikt aan. Neen, dat kan toch niet. Ach, een Intercitytrein raast op de naastliggende rails voorbij. En wat blijkt, het zijn lege bier- en limonadeflesjes in de restauratiewagon die het lawaai veroorzaakten.
oorbij enkele weilanden lopen we het dorp De Steeg binnen, waar we bij een verzorgingspost aankomen. Soep krijgen we in ons meegenomen bekertje geserveerd. Wat zijn we als wandelaar toch milieubewust. Op dat moment kunnen we nog lachen om de stukken waar we verkeerd gelopen zijn. We houden het op: foutje, bedankt! Al is het geen reclame.
Wederom gaan we de bossen in en lopen heuvel op en af. We komen bij een driesprong waar de routes van de 30 en 40 km zich splitsen. Wij gaan voor het volle pond. En dat wordt zelfs meer dan dat. Bij een breed bospad volgen we de markeringen heuvelafwaarts. Neerwaarts stiefelen kost ons minder energie. Inmiddels is een wandelaar uit Duitsland bij ons aangesloten. Het pad blijven we volgen tot we er achter komen dat we weer de fout zijn ingegaan. Omkeren het pad terug en de heuvel op. Zo maak je meters. Neen, kilometers. Door toeval komen we uit op de route. De Duitse wandelaar en ik kijken elkaar aan. We vragen ons af hoe dit mogelijk is?
We naderen de vijver Beekhuizen en zien aan de overkant van de plas een waterval. Een wonderschoon plaatje. M’n ploeggenoten lopen door en ik ga een paar fotootjes maken. Loop een trapje af en krijg zo een prachtig zicht op het stromende water van de romantische waterpartij. Daarna vervolg ik m’n weg. Nu ben ik alleen en moet goed opletten op de opgehangen markeringen. Dat gaat prima tot ik m’n medestrijders terug zie slenteren, omdat ze geen schildjes meer zien. Nu wordt het echt dwalen. Ook Cees v.d. Berg die met GPX-bestand loopt kan het juiste pad nauwelijks vinden. De ene wandelaar gaat naar links, een ander naar rechts. Ik loop een recht pad in tot een hek mij de doorgang blokkeert. Ook dat is niet goed. Uiteindelijk weten we sportvereniging DVOV te bereiken. Daar is een horecarust. Leden van ons management kijken niet blij. Ze zien de bui al hangen. In ieder geval geen regenbui. Straks krijgen die arme mensen een boel bagger van teleurgestelde wandelaars over zich heen.
De kantine van DVOV is overvol met jeugdige voetballertjes en hun aanhang. Intussen heeft Jan van Megen in de menigte een kopje koffie voor mij gescoord. In de buitenlucht nemen we plaats op een nat picknickbankje en gunnen onze onderdanen rust. Die hebben al aardig wat werk verzet. Allemaal zijn we drijfnat. Is het niet van de miezelregen dan is het van het luie zweet. Positief is dat de regenbui weggetrokken is. Antoine en Danny gaan hier meteen door met hun klus. Nu is onze groep gereduceerd tot twee. Erik Dikken, de parcoursbewaker op de fiets, heeft een nare buiteling gemaakt waardoor z’n hand geblesseerd is geraakt. Fietsen door het bos is voor hem nu niet meer mogelijk. Toch moet hij terug. We krijgen te horen dat Bram, de opa van Danny, gevallen is en de strijd heeft moeten staken. Daarna gaan Jan en ik weer op pad. We houden de markeringen goed in de gaten. In het bos komen we een vrouw tegen die met haar hond wandelt. Een mooie witte labrador. Met z’n trouwe ogen kijkt ie me vragend aan. Het vrouwtje roept: ‘nee meneer, ik wil geaaid worden.’ ‘Nou, nou mevrouw, dat klinkt een beetje grensoverschrijdend hoor’, laat ik haar weten. ‘Ja, maar ik bedoelde de hond hoor,’ reageert ze oprecht. Oké, dat is ook goed en grinnikend lopen we een heuvel op.
Ook nu staan we op een afslag en in velden en wegen is geen markering te bekennen. God weet welke kant we op moeten. Wij weten het in ieder geval niet. Gloeiende, gloeiende, kunnen we weer terug. Dit is niet WS-waardig. Plaats een pijl.
Via een smal paadje beklauteren we de Posbank. Het is hier mooi. Echt wel! De routebeschrijving geeft bij de koffiepost in De Steeg 30,58 km aan. Van het heen- en teruglopen hebben we het ‘heen en weer’ gekregen. Ja, dat wekt alleen maar irritatie op. Afijn, een bekertje limonade en een blikje cola om het vochtgehalte op peil te brengen en je kijkt de wereld anders aan. We struinen door een donker bos. Jan en ik hebben goed geluisterd naar PVV-Kamerlid Dion Gaus om een wolf op afstand te houden. Beide handen vooruit steken en ‘Ksssssst’ roepen. Dan is er niks aan het handje. Daar heb je ten minste wat aan. Zo iemand helpt Nederland je door zware tijden heen.
e route blijft alsmaar geaccidenteerd. Dan krijgen we de Carolinaberg voor de kiezen. Ongemerkt naderen we de fruitpost bij een schuur van de Carolinahoeve op 35,4 km. Een heerlijke mandarijn mag ik uit een doos pakken en plof dan neer op een plastic stoeltje. Al is het maar voor even. We hebben een gezellig onderonsje met Henk en Henk, waarna we verder gaan voor de slotkilometers. Jan en ik hebben al zo’n slordige 40 km achter de hielen. De komende kilometers worden bonuskilometers. Een uit hout gesneden oude man zit op een stoel. Hij is uitgebeeld zoals ik me nu voel. Alleen heb ik geen baard, geen flaporen en een meer bescheiden snor. Voor de rest komt alles zo’n beetje overeen.
Over een betonnen fietspad gaan we het bos weer in. Aan de zijkant van het pad staan enkele prachtig goudkleurige paddenstoelen. Die moet ik even op de foto vastleggen. Het zijn Goudhoeden, de Phaeolepiota aurea, een kwetsbare paddenstoel. Groeiend in groepen komen ze voor vanaf de herfst tot de winter in graslanden, lichte bossen en parken. Vaak tussen brandnetels op voedselrijke, humusrijke bodems. Aurea betekent overigens goud. Jeetjemina, dat we na al die ellende van dwalen daar nog oog voor hebben. In de laatste kilometer gaat het alsnog mis. Wat is het toch moeilijk om een markering opzichtig te plaatsen. Bij 40,96 km is de klus geklaard. De parcoursbouwer zit in het finishbureau met enkele wandelaars te praten. Ik gun iedereen een praatje en het beste, maar ik zou in zijn plaats zo snel mogelijk de route opgaan om de wandelaars in goede banen te leiden. Bij de lieve medewerkers aan het finishbureau laat ik merken wat ik van de route vind. Als het goed is doe ik dat ook altijd. En nu vind ik dat ik dat ook moet doen. Ze hebben nog geen klacht gehad. Een beetje logisch, want wij zijn een van de eersten van de 40 km-tocht die binnenkomen. De andere afstanden hebben misschien meer geluk of wij zijn slechtziend. Het standbeeld van Piet Pelle is helaas niet in de route opgenomen.
Houtsnijwerk bij de Carolinahoeve
Alex Wijsman
