Het verslag begint onder de foto
Beek- en Bultpad, klompenpad te Wekerom
ls je houdt van een sportieve uitdaging dan is Lunteren zaterdag 11 november ‘the place to be’. Aldaar organiseert WS78 haar Wekeromse klompentocht over de afstanden van 12, 20, 30 en 40 km en dat is uniek voor de vereniging waardoor bijna iedereen aan het evenement kan deelnemen.
Marcel Neeleman heeft als parcoursbouwer een gevarieerde route uitgezet. De wandeling gaat over heidevelden, door bossen, komt bij het geografisch middelpunt van Nederland en heeft letterlijk als hoogtepunt een klim naar de Wekeromse Bult, waar men prachtige vergezichten heeft. Waarom zul je het dan laten? Dus doen!
In het centrum van het dorp vind je op het Nieuwe Erf het kunstwerk ’t Lunters vrouwtje. Het kunstwerk is ontworpen door beeldhouwer Elly van den Broek uit Malden. Het Lunters vrouwtje is getooid in Veluwse kledij en leefde daar in de jaren twintig. Ze is op weg naar de kerk en heeft een bijbel stevig onder haar arm geklemd.
Voor het model staan van het kunstwerk noem ik geen enkele naam, want dan begeef ik me op glad ijs. In het dorp gaan daarvoor verschillende namen rond en daar heb ik als buitenstaander geen idee van. Op de achtergrond van het beeld staat een muziektent waarvan het dak met stro is gedekt. Boven op de top van het muziekpodium bevindt zich een windwijzer. Naast het jaartal 1984 wordt ook het Lunters vrouwtje — eveneens in klederdracht — afgebeeld. De pijl wijst naar de plaats waar de wind vandaan komt.
p nog geen 350 meter afstand van deze plek is bij Partycentrum Floor het startbureau voor de wandeltocht ingericht. Daar gaan om 08:00 uur al de eerste wandelaars van start. Her en der zitten nog wandelaars met een kopje koffie voor zich. Een enkeling kijkt op een pietepeuterig klein schermpje naar een foto van een voorgaande wandeling en deelt die met een andere wandelaar. Ook wordt er gekeken of er nog een belangrijk berichtje in de mailbox binnengekomen is. Blikken van herkenning anno 2023.
Samen met Antoine Hunting ga ik op pad en dat is al weer een tijdje geleden. Nadat we de spoorbaan overgestoken zijn bevinden we ons in het Luntersche Buurtbosch. Meteen komen we in aanraking met het overtollig regenwater die als diepe plassen midden op de paden liggen. Om droge voeten te behouden betekent het naar een bypass zoeken. In het bos ruik je de geur van de herfst met zijn mooie kleurenpracht. Een zandweg brengt ons bij de Wekeromse Bult waar we een zware klim voor de kiezen krijgen. Intussen hebben we onze voorzitter ingehaald. Samen met hem lopen we een eindje op. Bij de voet van de klim zijn slechts twee smalle paadjes. Nergens kunnen we een markering ontdekken. Dus hebben we vijftig procent kans van slagen. Opeens worden Antoine en ik door een alerte medewerker teruggeroepen. We zijn het foutieve pad ingeslagen. Ergens stond een pijl verborgen opgesteld en die konden wij niet zien. Afijn, de markering wordt op een betere plek geplaatst zodat onze achtervolgers geen problemen ondervinden. Via het tweede steile kronkelpaadje ploeteren we bergopwaarts.
De Bult was vroeger een zandafgraving waar vervolgens vuil is gestort. Nu komen er bijzondere planten- en diersoorten voor. Men kan er onder andere de rietorchis en het torenkruid vinden. Ook de hazelworm kruipt er rond. Zowel de geelgors als de bruine vuurvlinder heeft er zijn habitat. Hazelwormen zijn niet gevaarlijk en bijten niet. Die eten voornamelijk wormen en slakken. Als je ze ziet, laat ze gewoon met rust. Op de Bult staat een uitkijktoren waar men een prachtig uitzicht op de omgeving heeft.
De toren ga ik niet beklimmen, want dat heb ik al eens een keertje gedaan tijdens een wandeling op het lokale klompenpad. De panorama’s zijn fascinerend. Op de Bult is het pad zompig. Een verkeerde stap levert me een nat pootje op. Heerlijk koel helder water. Niet bruisend! Via een breder pad gaan we bergafwaarts. Onder aan de heuvel steken we een wildrooster en een verkeersweg over en slaan een bospad in. Nog geen twee kilometer later staan we bij de verzorgingspost aan de Wekeromsedijk waar we van een van de medewerkers een bekertje mosterdsoep aangereikt krijgen.
ijf minuten later zijn we weer op pad en slaan een smal klompenpaadje in. Aan het eind van het pad ligt weer een flinke diepe plas. Ik laat enkele wandelaars voorgaan en bestudeer hoe ik dan het best de oversteek van de waterpartij voor mijn rekening kan nemen. Het kost me enkele minuten, maar dan heb je er wel één droge voet aan overgehouden. Die ander was al nat. Het te volgen pad loopt langs een scheiding van prikkeldraad en een weiland. Wandelen wordt zwoegen tot we op een verhard weggetje bij een kwekerij komen. Een slingerend wegje brengt ons bij de Apeldoornseweg, een druk bereden weg die wij voorzichtig oversteken. We wandelen over een zandweg langs het Roekelse bos tot een gebodsbord ‘Uitgezonderd bestemmingsverkeer, de afbeelding van een fiets, een ruiter te paard, en een paard en wagen’ ons een pad naar links leidt. Via het natuurgebied De Roekel nabij Otterlo en een bosparcours komen we aan op ’s Heeren Loo, een huisvesting voor mensen met een beperking, bij de horecarust. Hier hebben we exact 20 km op de teller staan. Met andere woorden: we zijn halverwege.
Bij eetcafé de Roek trakteert Antoine me op een kopje koffie en een broodje kroket. En passant vraagt hij hoe ik het broodje op de schaal van 1 tot 10 inschat. Volmondig antwoord ik: 3. We schieten beiden in de lach en peuzelen het broodje gretig op. Daarna gaan we gelaafd op pad voor het tweede gedeelte. Inmiddels is de zon gaan schijnen en het wordt een volmaakte dag. Zeker na al die dagen van regen en regen.
Het klompenpad maakt op een gegeven moment plaats voor het Wekeromse Zand. Het is een gebied met heide en een flink stuk open stuifzand. Hier hebben we schitterende vergezichten. Door het hemelwater is het zand niet mul en een stuk gemakkelijker te belopen. Ieder nadeel heeft z’n voordeel, nietwaar? Die uitspraak hebben we meer gehoord.
Dan leidt de parcoursbouwer ons naar de Lindeboomsberg. Boven op de berg krijg ik een steentje in mijn schoen. Zeg maar: steen. Er liggen drie grote zwerfkeien, een soort Veluwse ‘Stonehenge’ maar dan anders. Eén zwerfkei duidt het geografisch middelpunt van Nederland aan. Daar is de tekst ‘Middelpunt van Nederland’ in gestanst. In 1980 is de steen door studenten van de landbouwuniversiteit geroofd en op de Markt van Wageningen geplaatst. Een ludieke grap zodat hun stad zogenaamd het middelpunt van Nederland werd. Scouts uit Lunteren hebben de steen terug gekaapt zodat de steen weer op z’n oorspronkelijke plek is geplaatst. Maar nu stevig vastgemetseld. Via het Luntersche Buurtbos gaat de route in de richting van het eindpunt. In het bos treffen we allerlei paddenstoelen aan waaronder de grote parasolzwam, berkenzwam, tonderzwam, eekhoorntjesbrood en de stinkende trechterzwam. Ook de Vliegenzwam is in groten getale aanwezig, die mooie rode met witte stippen. Wie kent ‘m niet. Denk er aan: de paddenstoel is giftig, bevat stoffen die als zenuwgif werken!
ij restaurant de Goudsberg is de fruitpost ingericht. We hebben de keuze uit een mandarijn of een peer. Natuurlijk kies ik voor een mandarijn. Het stukje fruit is heerlijk sappig en daar kan ik de komende kilometers nog van nagenieten.
Op de Goudsberg hield de NSB gedurende de periode 1936-1940 haar openbare bijeenkomsten ofwel hagespraken. Ieder lid werd opgeroepen om elk jaar op Tweede Pinksterdag hier aanwezig te zijn waar duizenden leden gevolg aan gaven. Men noemde het hun jaarlijks uitje, waar Van Geelkerken, Mussert en vaste NSB-sprekers toespraken hielden. Een deel van het podium bestaat nog en wordt in de volksmond de Muur van Mussert genoemd.
Ondertussen is het gaan regenen. Het is grijs, grauw en regenachtig, maar het deert ons niet. Ook zien we een prachtige regenboog. De pot met goud bestaat louter uit sloopgoud. Dus ga er niet naar op zoek. Via de Engweg en een stukje door het Luntersche Buurtbosch zijn we in de laatste kilometer aanbeland. De plassen overtollig regenwater liggen er nog hetzelfde bij als vanmorgen. Misschien zelfs met een paar druppels meer. We steken de spoorbaan over en weldra is het eindpunt bij Partycentrum Floor bereikt. Iedereen die deze tocht mogelijk heeft gemaakt dient een woord van dank te krijgen. Bij deze dus. Tot over twee weken bij de volgende WS-wandeling in Vught. En nu even lekker uitrusten.
Alex Wijsman
