Het verslag begint onder de foto
Hertenkamp
a de Nederrijntocht van twee weken geleden staat vandaag de Osst Brabantse heidetocht vanuit Oss op het programma. Het houdt in als ik ’s morgens vroeg van huis vertrek dat ik met openbaar vervoer niet op tijd bij het startbureau kan zijn. Een overnachting daar in de buurt zou dan een optie zijn. Cisca en ik besluiten om dat te doen en gaan voor de oudste stad van het huidige Nederland. Van Ulpia Noviomagus Batavorum ofwel Nijmegen naar Oss is het met de trein precies een kwartier reizen. Niet langer en niet korter. Hierdoor ben ik morgen in ieder geval op tijd aanwezig.
Na een vrij drukke treinreis naderen we de Keizersstad. Als de Intercity langs het perron tot stilstand komt zijn we veertig meter van ons hotel verwijderd. ’s Avonds zijn we op de kamer en kijken naar een programma op de televisie om rond 22:30 uur onze luiken te sluiten. Al snel vallen we in een diepe slaap. Rond 03:00 uur word ik wakker en voel me ellendig. Wat het is, weet ik niet. Dan lig je toch liever in je eigen bedje. De rest van de nacht lig ik wakker en te draaien. Ik zie mijn wandeling als sneeuw voor de zon verdwijnen. Om nu 40 km te gaan lopen zie ik niet zitten. Sterker nog, ik zie het wandelen even helemaal niet zitten. Een warme douche helpt ook niet en we staan op het punt om straks naar huis terug te keren. Niet wandelen dus, dat geeft een rot gevoel. Met twee paracetamol tabletten hoop je dat het beter gaat. Als de wijzers van de klok naar 07:00 uur wegtikken moet ik een beslissing nemen. Gaan of niet gaan. Mijn besluit is gaan, misschien tegen beter weten in. Vanaf het hotel slof ik veertig meter naar het perron van het hoofdstation. Op het perron staat een aantal wandelaars die ook de intentie hebben om naar Oss af te reizen. Ken je ze niet, dan herken je ze wel aan hun wandelschoenen of aan een volle rugzak.
Samen met een wandelaar uit Alkmaar reis ik naar Oss. We hebben een leuk gesprek en lopen tezamen de aanlooproute van 1,5 km naar het startbureau. Daar worden we voor het startgebouw opgevangen door Johan Hertgers. Hij ziet ons aankomen en vraagt of ik onder begeleiding loop, omdat m’n collega-wandelaar met een blindenstok loopt. Die weet te vertellen dat hij mijn geleidehond is. Humor is toch een rijk bezit voor de mens. Het startbureau is ingericht bij Postduivenvereniging De Blauwe Duif waar al verschillende wandelaars aanwezig zijn. Een kop koffie laat ik aan me voorbijgaan en ga me inschrijven voor de 20 km afstand. Het is een uniek moment, want de 20 km heb ik bij WS78 nog nooit gelopen. Maar eens moet het … … . Nou ja, je weet wel.
amen met Antoine Hunting ga ik straks op pad. Hij is het met mijn beslissing eens om 20 km te lopen en eigenlijk komt het hem ook goed uit. Rust inbouwen bij het wandelen behoort ook tot de trainingsarbeid. Als twee verdwaalde postduiven verlaten we het thuishonk van De Blauwe Duif. De eerste twee kilometers gaan over een bedrijvenpark en daar passeren we twee kunstwerken die op rotondes zijn geplaatst. Het eerste kunstwerk omvat Industrieel Erfgoed. Een sculptuur van twee tandwielen gemaakt uit beton is van de hand van Jos Verschaere. Op de volgende rotonde staat een kolossaal kunstwerk. Het toont de ‘Poort van Oss’ ofwel ‘de Osse os’. Naast dat het een gecastreerde stier uitbeeldt, is de creatie ook als een stadspoort te bezien. Het kunstwerk is ontworpen door Sjef Hoogstede en gemaakt van roestvast staal en natuursteen.
Voorbij de rotonde verdwijnen we het bos in. Via de Herperduin stiefelen we naar De Maashorst. Af en toe valt er een druppel regen, maar die is niet van betekenis. Ondertussen zijn we langs een vennetje gelopen, die in ’t Gooi een ‘wasmeertje’ wordt genoemd. We volgen allerlei leuke bospaadjes om bij de soeppost, in de plaats Schaijk, een bekertje tomatensoep in ontvangst te nemen. Ik vraag of het bekertje halfvol mag. Afijn, ik krijg de bovenste helft van het bekertje ingeschonken. Beiden gaan we op een van de houten banken zitten. Waarom ook niet, we hebben tijd zat en maken een babbeltje met collega wandelaars. Het wandelen doet mij goed. De soep smaakt prima en uitgerust gaan we weer op stap. Via een ecoduct steken we de Rijksweg over, daarna splitst de 20 km zich af van de 30 en 40 km routes. Het parcours gaat verder door bosgebieden om ten slotte in de plaats Heesch uit te komen.
ntussen hebben we enkele reeën gezien. Wat een aardige, lieve knabbelaars. Hertenkampen moeten uit Nederland verdwijnen. Minister Adema zei in een debat in de Tweede Kamer dat hij zich kan voorstellen dat veel mensen dat jammer vinden, maar hij vindt dat het dierenwelzijn voor moet gaan. Hij heeft daarom besloten dat er van 1 januari 2024 niet meer mag worden gefokt met de herten van hertenkampen en kinderboerderijen. De bestaande dieren mogen blijven tot ze doodgaan, maar er mogen geen nieuwe meer bij komen. Op die manier zullen de hertenkampen dus langzamerhand verdwijnen. Volgens mij heeft het kabinet belangrijkere zaken op te lossen dan dit soort ridicule regels in te voeren. Brr.
Bij DFM-bloemen is de fruitpost ingericht. Inmiddels komt parcoursbouwer Mighty Mike op zijn bike ons vergezellen. We horen dat de opkomst vandaag prachtig is. Ook wij zijn daar blij mee. Gezamenlijk betreden we de Bloemen en Plantenvestiging waar bij de fruitpost een mandarijn op het menu staat. Maar wij zijn te vroeg. Op zich geen enkel probleem want door het bedrijf wordt er koffie en enkele lekkernijen verkocht. Van Limburgse Mike krijgen we een echte Limburgse wafel aangeboden. Wafels die vannacht door z’n partner zijn gebakken. Verser kan het niet. Zo, dat is weer eens anders dan die Luikse ... ... . Gelaafd gaan we op pad voor het laatste traject. We hebben het nog steeds naar onze zin. Op het bedrijventerrein kunnen we nogmaals de twee kunstwerken bewonderen. Die hebben mijns inziens wel iets. Bij het startbureau melden we ons af en van Mike’s betere helft krijgen we nog een wafel aangeboden. Dan komt Mike het startbureau binnenlopen en overhandigt ons een mandarijn die we nog tegoed hebben. Die man denkt toch overal aan. Tevreden over de wandeling wandelen Cisca en ik naar het treinstation. Voor de verandering gaan we een keertje vroeg naar huis. De 20 km was een juiste beslissing. Die hersenmassa’s hebben we niet voor niets meegekregen, toch!Alex Wijsman
