Als parkoersbouwer ben ik meerdere dagen bezig geweest om deze tocht te maken.
Van de meeste dagen heb ik een verslag gemaakt, zowel in woord als in beeld.
Klik op onderstaande data voor het desbetreffende verslag.
Bij de meeste verslagen zit een link naar een fotoreportage van die dag !
23 januari 2010,
5 april 2010,
22 mei 2010,
3 juli 2010,
4 december 2010,
5 februari 2011.
Maarnsche Bergtocht, startplaats Maarn, datum 19 maart 2011, informatie omgeving.
Traditioneel vertrekken we ook dit jaar weer voor de laatste wintertocht vanuit Maarn.
Vanuit de start gaan we eerst naar het NS station. Hier kruisen we de spoorlijn en snelweg.
Voor het raadhuis van Maarn slaan we af en na een paar straten wordt het bos bereikt.
Nabij Huize Stameren wordt de weg Maarn-Doorn gekruist en bevinden we ons in de bossen van Landgoed Stameren.
Tussen de plaatsen Maarn en Doorn, boven op de 48 meter hoge Maarnse Berg (één van de hoogste toppen van de Utrechtse Heuvelrug) ligt Stameren. Stameren bestaat uit bos (afgewisseld door twee heideveldjes) met verschillende boomsoorten van allerlei leeftijden. Opvallend zijn de vele verwilderde rododendrons die er groeien. Het landgoed is bijna een eeuw oud. Het gelijknamige huis werd in 1904/1905 gebouwd op een toen nog kale Heuvelrug. Door de ‘meedogenloze’ weersomstandigheden werd het huis ook wel ‘Waai en Braai’ genoemd. 'Waai' staat voor wind en 'braai' voor hoge temperatuur in de zomer. Rond het huis werd een parkachtige tuin aangelegd, waarvan nog een aantal elementen resteert. Een voorbeeld hiervan zijn de solitaire bomen die de open ruimte (een heideterreintje) voor het huis versterken.
Het is wat heuvelig, maar dat mag je hier in de gemeente Utrechtse Heuvelrug ook wel verwachten. Even lopen we door de bossen van Landgoed Hoog Moersbergen, maar spoedig verandert dat in Landgoed 't Heihuis.
We lopen achter camping Het Grote Bos te Doorn en komen dan bij een paar kleine zandverstuivingen, die in het bos verstopt zijn.
Door een buitenwijk van Driebergen waar gegoede burgerij woont, dwalen we eerst door het Driebergse bos overgaand in het Rijsenburgse bos. Hierin bevindt zich een grote houten brug, Zwitserse brug genaamd.
Door het Seminaribos met een vijver wordt de soeppost bereikt te Driebergen. Spoedig daarna wordt het bosgebied van Landgoed Bornia bereikt.
In 1870 kwam een stuk grond op de grens van Driebergen en Zeist in eigendom van J.J. Uyterwerff Sterling. Hij gaf het nieuwe landgoed de naam Bornia. Bornia is een oud Fries woord voor grensgebied (vergelijkbaar met het Engelse ‘border’). De naam is te danken omdat het landgoed ligt op de grens tussen de Utrechtse heuvelrug en het Kromme Rijngebied. (Of beter gezegd het lag daar, want de A12 en de spoorlijn Utrecht-Arnhem doorsnijden het gebied nu. Aan de andere kant van de spoorlijn heet het nu de Driebergse bossen.)
Na een afrastering betreden we landgoed Heidestein. Hier lopen we langs een paar meertjes en langs greppels en sloten. In een heuvel zitten 3 tunneltjes, waarvan we er twee benutten. Na een schaapskooi wordt Heidestein verlaten en komen in bosgebied nabij het KNVB-centrum te Zeist. Na een heideveld zijn nog een paar leuke smalle paadjes gevonden. We betreden boswachterij Austerlitz. Tenslotte wordt Austerlitz bereikt.
De heidevelden tussen Zeist en Amersfoort werden begin 1800 uitgekozen als legerplaats voor de Franse troepen van Napoleon. Uit deze nederzetting is het dorp Austerlitz ontstaan. Het dorp werd genoemd naar de plaats in voormalig Tsjecho-Slowakije waar Napoleons leger de Oostenrijkse en Russische troepen versloeg. Veel namen in deze boswachterij herinneren nog aan de Franse aanwezigheid: Franse Put, Stellingbos, Kampbos en Batterijenbos.
Na het vertrek van de Fransen werd de heide ontgonnen en bebost met dennen, sparren, eiken en beuken. In het oudere bos groeien veel bosbessen.
In dorpshuis 't Trefpunt is dan de grote rust. Hier zijn we vaker geweest. Verder dwalen we door boswachterij Austerlitz en steken de weg Zeist Woudenberg over. We komen dan nog langs Het Witte Huis en het verste punt van de wandeling in Wallenburg.
Het Witte Huis aan de Baggelweg was in de eerste wereldoorlog een militaire post. De naam Baggelweg stamt uit de tijd van de mobilisatie tijdens de eerste wereldoorlog. Korporaal Baggel reed dagelijks met zijn vrachtauto over deze weg. Hij haalde eten, niet ver van het kruispunt Quatres-Bras en bracht het naar de soldaten op de militaire post bij het Witte Huis.
De Fransman Damblé liet op Wallenburg in 1797 een put graven en een huis bouwen. Het huis werd in 1945 in puin geschoten, maar de contouren zijn nu aangegeven door beukenhagen. Regelmatig zijn hier buizerds te zien.
Over heide- en bospaden wordt Austerlitz weer bereikt waar de koffiepost is gesitueerd.
Opnieuw komen we over landgoed Bornia. Door het Mollebos wordt koers gezet naar camping De Maarnse Berg gelegen in bosgebied Maarnsche Berg.
De Maarnsche Berg, waarnaar deze tocht genoemd is, is dus niet echt een berg maar meer een bosgebied. Over opnieuw landgoed Stameren wordt de fruitpost in Maarn bereikt.
Over de Koeheuvels, een bos, heide en stuifzandgebied wordt de finish bereikt.
Tot ongeveer 1900 was Maarn omgeven door een uitgestrekt heidegebied. Vanaf 1900 is het grootste deel door bosaanplant verdwenen. De Koeheuvels is dus een reservaat of een restant van een landschap dat eeuwenlang het beeld bepaalde. Door Landschapsbeheer Utrecht is het gebied weer in oude staat terug gebracht. Het is nu een fraai natuurgebied waar veel inwoners van Maarn van genieten, wandelen, of gewoon hun hond uitlaten. Diverse wandelingen lopen door het gebied zoals het Trekvogelpad, de Andersteinroute en de NS-wandeling Driebergen=Maarn.
Maarnsche Bergtocht, startplaats Maarn, datum 19 maart 2011, verslag Monique
Het is al licht als we van huis vertrekken. Altijd prettiger om de weg te vinden, hoewel dat voor Maarn niet op gaat want we komen hier al vele jaren en kunnen het dorpshuis met onze ogen dicht nog wel vinden.
SOEP MET EI
Na de toespraak, die we maar half kunnen volgen, zo druk is het met wandelaars die allemaal staan te trappelen om weg te mogen, gaan we om 8:50 van start. Onder het spoor door gaan we richting het Maarnsche Raadhuis en al snel de bossen in van landgoed Huis te Maarn en Stameren.
Af en toe steken we een weg over, verder genieten we van de leuke optrekjes die aan ons voorbij trekken. En van de vrolijk fluitende vogels en hamerende spechten. Het is dan ook heerlijk met het zonnetje dat vrolijk schijnt.
We gaan over landgoed ’t Heihuis en Hoog Moersbergen, waar de dennen, het mos, het gras en de eerste opkomende planten alles groen kleuren. Het is prachtig met een glooiend weiland met paarden. Maar ook het bos is niet vlak. Regelmatig klimmen en dalen we over de Utrechtse Heuvelrug die zijn naam dus eer aan doet. En ook op camping ‘Het Grote Bos’ te DOORN kun je klimmen over een lange hindernisbaan.
We struinen over het zand, langs vennetjes en een prachtig
‘sprengen-achtig’ watertje omzoomd door rododendrons en varens in het Driebergse Bos. Na de Zwitserse brug gaan we het Rijsenbergse Bos in, alle namen zijn na te lezen op bordjes ter plaatse, om uiteindelijk in DRIEBERGEN op de soeppost te komen waar we de ‘drank’ kunnen combineren met een chocolade-eitje.
MINSTENS EEN HALVE FLES!
Weer op pad moeten we wachten op twee treinen en gaan dan landgoed Heidestein-Bornia op. Via een overstapje gaan we echt het terrein op. Door een tunneltje, verlicht door jampotjes met een waxinelichtje geplaatst door WS, een kortere tweede zonder verlichting, de derde tunnel slaan we over, komen we langs een watertje te lopen met een schattig hoog, wit gebouwtje. Het is druk in het bos met mensen die met of zonder kinderen een ommetje maken. Dan bereiken we, na een ballonnetje en A4-tje, schaapskooi Heidestein waar nog veel meer ballonnetjes en een vlaggenslinger hangen.
Het is er druk en vanuit een tentje kringelt rook omhoog. Alleen volgens een A4: De lammetjes op Heidestein zijn dit jaar aan de late kant. Eind maart tot begin april zullen de lammetjes geboren worden.
We maken grapjes over lamshoarma die hier klaargemaakt wordt en stuiten dan zelfs op een haas, een paashaas wel te verstaan, die vast op weg is naar de schaapskooi.
Over smalle paadjes gaan we AUSTERLITZ in. Daar wordt de muziekkapel opgeknapt in het kader van Nationale Vrijwilligersdag. Wij gaan het dorpshuis in na foto’s te hebben gemaakt naast Napoleon. Door de trage bediening rusten we noodgedwongen een half uur. (Heel erg vervelend…) Henk komt bij ons zitten waarna Adriaan vraagt of WS ook zonnebrand heeft. Nee, maar hij zal er volgende keer voor zorgen en dan minstens een halve fles opspuiten!
MET LICHT WEER THUIS
We gaan de bossen weer in langs een stukje Napoleonroute (voor kinderen) met wegwijzers in de vorm van soldaten en bordjes met opdrachten. Hier speelden de soldaten van Napoleon dus krijgertje. Pauw-pauw, jij bent dood… nee hoor, ik schoot eerder!
We passeren ‘Het Witte Huis’, nu erg wit door het zonnetje, en zien aan de overzijde van een heideveld een rij bijenkasten staan. Na een rotonde in het bos stuiten we, 9 km verderop, weer op een soldatenwegwijzer en dan op de koffiepost die volgens zeggen hemelsbreed slechts 300 meter van de grote rust verwijderd is.
We gaan even zitten met een stuk speculaas, en dan, langs een hert(enbeeld) door, oplopend met ‘de snelle jongens’. Adriaan en Piet zijn echter al snel uit beeld. We worden even verblind door een man die met een fluorescerend geel truitje aan de rand van een heideveld zit en gaan zelfs even fout.
Weer op het goede pad heb ik bijna een fietser in m’n nek op het fietspad als we onder een snelweg door gaan. Wederom langs extra witte huisjes door de zon, waar twee paarden nieuwsgierig naar de wandelaars terug kijken. En dan langs het witte huis dat we altijd vanaf de afrit Maarn-Doorn zien en onder de A12 door.
Langs een kerkje, nu stiltecentrum, en een stukje natuurterrein stuiten we op de bananen-fruitpost.
Nog maar 1½ km te gaan door een laatste stukje bos, over een laatste stuk mul zand en door wat straten van Maarn. Zo bereiken we om 15:45 de finish op 38,5 km waar Adriaan zijn beker voor 9 x 40 km in ontvangst mag nemen. We drinken gezellig wat en gaan dan via de PLUS voor wijn en tuc voor onderweg (alleen dat laatste bedoel ik daarmee) naar huis waar het nog licht is als we er aan komen.
Maarnsche Bergtocht, startplaats Maarn, datum 19 maart 2011, Chris Woerden
Zaterdag 19-03-2011, Maarn
Maarnsche bergtocht.
Parkoersbouwers Henri Floor en Coos Verburg.
Het is gezellig druk bij aankomst in de startlocatie en op de parkeerplaats van de Twee Marken in Maarn voor de laatste wandeltocht van WS serie 2010-2011.
Ondanks dat het nog wat mistig en fris is beloofd het prima wandelweer te worden. Hoe meer de uren verstrijken komt er steeds meer zon en bloot te voorschijn. Jassen gaan uit, mouwen opgestroopt en de afritsbroeken worden ingekort. Direct na de start even door de woonwijk naar het station van Maarn, door de beide spoortunnels die in renovatie zijn en waarbij het materiaal opslag het aanzicht op het pittoreske gemeentehuisje gedeeltelijk uit het zicht verdwijnt. En daar waar de weg doodloopt in de villawijk verdwijnen wij in het bos. In de info hebben we kunnen vernemen wat ons te wachten staat. We behoeven ons geen zorgen te maken want Henri en Coos loodsen ons met ruim 220 route pijlen veilig over de Utrechtse heuvelrug en door de landgoederen, Daarbij opgeteld de vele vervolgpijlen dan moeten we constateren dat hier weer een knap staaltje van samenwerking is geweest, geschat ruim 600 pijlen die geniet of geplakt en ook nog opgehaald moesten worden. Allemaal vrijwilligers die de WS hoog in het vaandel hebben staan en zich daar voor inzetten.
Bedankt, vele handen maken licht werk.
Onze route gaat voor geschat ruim 95 % door de bossen met loofhout waarbij de laatste bruingekleurde bladeren het verliezen van de nieuwe bladknoppen als voorbode op de komende lente en naaldhoutbossen met de dubbele en enkele naalden die fris en groen kleuren en waarbij de rozetvormige bosjes van de naald verliezende lork alweer te voorschijn komen.
Gewillig volgen we de pijlen over opgaande en afdalende bospaden, onverhard, breed, smal waarbij sommige kabouterpaden genoemd kunnen worden, dus achter elkaar in een ganzenpas. Hier en daar onder, langs en over omgewaaide boomstammen heen. We gaan door dicht kreupelhout, het is maar goed dat het droog is anders zouden deze paden wel eens als een auto wasstraat kunnen fungeren. Van landgoed naar landgoed is het oversteken van asfaltwegen voor het doorgaande verkeer. We komen hier verkeersborden tegen die aangeven dat brommobielen niet toegestaan zijn, (een nieuw woord) of dit ook op wandelaars van toepassing is blijft nog een vraag.
We gaan over zandverstuivingen, langs vennen en waarbij enkele hondenuitlaters hun viervoeters het water in jagen. Langs beekjes met natuurlijke oevers en waarbij het water als een spiegel hun zuiverheid vertonen. Langs bosranden waar enkele woningen aandacht trekken. Een als chaletachtig gebouwde woning met uitzicht over een waterpartij. Een woning waarvan de topgevel is uitgevoerd in grote kiezelstenen als uitgewassen beton.
De soeppost staat voor ons klaar in de tuin bij Gerard A. een goede bekende van WS 78 en die heel veel tochten voor de WS heeft uitgezet.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Op het krijtbord staat vermeld dat er 450 wandelaars en 3 laatstarters op dit parkoers aanwezig zijn. Getrakteerd op het jaarlijkse chocolade paasei van de vrijwillige verzorgingsposten Gerard en zijn crew verlaten we weer de bebouwde kom en komen we terecht aan de andere zijde van de A12, waar we door een voetgangerstunnel het spoor onder doorgaan en waarbij de vrijwillige fietsende routebegeleiders de waxinelichtjes hebben aangestoken om te voorkomen dat je anders door de duisternis tegen de ruwe wanden je zou kunnen bezeren.
We blijven genieten van de ontluikende natuur en de zon die op de open velden een heerlijk lentegevoel geeft, diverse wandelaars zoeken op deze plaatsen naar een bank of zitplek om zich daaraan te koesteren. In het stille bosdeel horen we de vogels en de specht die aan het timmeren is in zijn territorium.
De koffie/theepost vinden we gedeeltelijk onder de grond in een garage die beneden het maaiveld is gelegen. Even een rustpunt op een trottoirband om te genieten van koffie en een koek die de crew in de aanbieding heeft. Direct na het verlaten van deze rustpost komen we langs iets cultureels. Een bronzen hert in een verchroomd loopwiel, en wij maar denken dat het alleen maar een speeltoestel voor witte muizen en hamsters was. Je weet het maar nooit, de evolutie heeft al zoveel dingen op zijn kop gezet. We gaan verder en komen terecht in het bosgebied de Maarnse Berg waarnaar deze WS wandeltocht is vernoemd. We komen weer terug in Maarn waar we de fruitpost vinden en onze afval weer netjes kunnen deponeren in de gescheiden afvalbakken. Nog ruim 1 kilometer te gaan, maar wel even door de laatste zandbak als afsluiting van de laatste wandeltocht in deze winterserie van WS 78-2010-2011.
Terug op de startlocatie waar de gezelligheid hoogtij viert en waar ook de beloningen uitgereikt worden. Menige wandelaar zal na deze tocht met gekleurde kabouterwangetjes naar huis gaan en het bed opzoeken.
Met dank aan alle vrijwilligers die ook dit seizoen weer alles hebben gedaan om deze winterserie van WS 78 een gezicht te geven.
WS 78 is professioneel.
Allemaal een fijne vakantie en wandelplezier toegewenst.
Maarnsche Bergtocht, startplaats Maarn, datum 19 maart 2011, Hennie
Zaterdag 19 maart
Maarnsche Bergtocht
Maarn
Alweer de 10de en dus laatste W.S tocht van seizoen 2010/2011. Wat gaat de tijd toch snel. Traditioneel is de wandeling vanuit Maarn. Veel zin heb ik er niet in want de gedachte van weer Maarn. We vinden dat er weinig bekende gezichten te zien zijn, misschien ook de gedachte van weer Maarn? Ach we laten het maar op ons afkomen, het weer zou in ieder geval goed worden. Als we naar buiten gaan komen Willem en Mary binnen, zij hebben al ruim 5 km erop zitten want ze zijn vanuit hun woonplaats Austerlitz vertrokken. We vertrekken samen met Roland na het "gevecht" om een routebeschrijving. Zoals gewoonlijk gaan we eerst onder het spoor door maar omdat ze daar nu een moeilijke doorgang hebben gemaakt veroorzaken wij als wandelaars een complete file omdat de auto's niet kunnen passeren. Langs het raadhuis waar we meteen rechtsaf slaan. Hé, toch iets anders. Een stukje door de bebouwing en dan het bos in. We komen op landgoed Huis te Maarn terecht. We steken een weg over en vervolgen de steeds smaller wordende bospaadjes. De bospaden worden afgewisseld met verschillende zandpaden. En dan steken we een zandvlakte over. In het midden is een klein vennetje waar we omheen lopen. Langs een boom met zogeheten luchtwortels gaat het weer wat omhoog. Joop en Jenny lopen bij ons, en met Jenny wordt aardig bijgepraat. We krijgen nu toch een leuk stukje route langs greppeltjes. Het gaat over de greppel heen en aan de andere kant volgen we de greppel verder. Wat verder loopt iedereen het grote pad na maar eigenlijk moeten we links een smaller pad op. Jenny en ik doen dat gevolgd door 2 snelle jongens, Ties en Piet. We blijven zo nog wat heen en weer slingeren al babbelend met Joop en Jenny, wat overigens veel lachen betekent! We komen bij de soeppost en verlaten die even later weer samen met Jenny, Joop en Roland.
We gaan onder de A12 door en kruisen het spoor. Ook nu verloopt de route al slingerend en hij valt ons echt niet tegen. Het is hier en daar natuurlijk wel goed oppassen vanwege de boomwortels en kuilen. Met name voor Roland valt het niet altijd mee. Bovendien krijgt hij hierdoor weer wat meer last van zijn knie. We gaan heuveltje op en heuveltje af en daarna, jawel hoor onder een tunneltje door. In het tunneltje staan waxinelichtjes om de wandelaars een beetje van licht te voorzien. Jenny gaat als 1ste de tunnel in en laat flink van zich horen. Ik roep nog; Jenny waar ben je dan en krijg dan als antwoord; "Zal ik mijn tanden even laten zien!" Even voor de duidelijkheid Jenny is donker getint! We blijven al lachend verder lopen en komen dan bij het volgende tunneltje. Deze is niet zo lang want je ziet het licht aan het einde van de tunnel al. Het gaat nu richting de heide waar we opnieuw een heuveltje op en af gaan. We crossen opnieuw door het bos en raken Jenny en Joop langzaam kwijt. We komen de bewoonde wereld ingelopen en bevinden ons nu in Austerlitz. Omdat het zo'n mooi weer is, is het een hele klus om een beschikbaar bankje te vinden. Vele wandelaars hebben vandaag de keuze gemaakt om buiten op het plein te gaan zitten i.p.v. in een benauwde ruimte.
Het gaat verder waarbij we Austerlitz eigenlijk vrijwel meteen weer verlaten. Het gaat langs de manege het bos weer in. Opnieuw kruisen we even een drukke weg en vervolgen de route door het bos verder. Langs het witte huis (niet dat waar Obama woont) en over een fietspad verder. Die verlaten we al gauw om weer een zandpad op te zoeken. We blijven nu zandpaden volgen met af en toe een oversteek of stukje fietspad. We komen bij een heideveld uit waar we omheen lopen. Een paar paarden komen langs gedraafd en even later lopen we over het ruiterpad verder. We moeten opnieuw de drukke weg oversteken. Het is een N-weg waar 80 km p/u gereden mag worden. Alleen het toeval wil dat steeds als Theo en ik eraan komen er geen auto te bekennen is. We volgen nog een stukje door het bos en staan dan voor de koffiepost, die wederom in Austerlitz is. Hier komen een paar "nieuwelingen" bij ons zitten die duidelijk trainen voor Nijmegen. Ze hebben al aardig de pijp leeg.
Na ons 2de bakkie vertrekken we samen met Nicol en Roland. We volgen een zandpad door het bos waar Ger van Hattum voorbij komt gefietst. Het zal de laatste keer zijn dat dit gebeurt omdat vandaag de laatste keer is dat hij routecontroleur is. Vlak voor we een heuveltje afgaan naar een paar viaducten komen Joop en Jenny van rechts erbij. Zij waren toch ruim een kwartier voor ons van de koffiepost weggegaan dus die hebben zich aardig verlopen. We lopen dan de laatste 7 km samen verder. Het kan niet uitblijven dat af en toe hard gelachen wordt. Met name Joop kan erg droog uit de hoek komen. Dan eens een zandpad dan weer eens een grindpad maar hoofdzakelijk in of langs het bos. We gaan een heideveld over en lopen langs de bosrand verder. We maken een foto van een mooi huis waarbij Joop tegen de mensen in de tuin roept; "Jullie wonen wel leuk hoor!" We lopen in het gebied van de Maarnsche Berg wat geen berg of heuvel bevat maar een bosgebied is. We zoeken landgoed Stameren weer op. Hier blijven we doorheen lopen tot we de weg Austerlitz/Zeist oversteken. We zijn nu weer in Maarn en bereiken de fruitpost. Nog 1,5 km te gaan, dus vooruit met die banaan (fruit van de dag). We blijven echter wat op de fruitpost hangen en zien dezelfde "nieuwelingen" als van bij de koffiepost. Zij zien er steeds vermoeider uit maar die laatste 1,5 km zullen ook zij wel halen. We blijven zoveel als mogelijk is, in het groen lopen tot het niet anders meer gaat. Dan moeten we nog een paar straten doorkruisen en komen we eens van de andere kant bij de finish aan. Een leuke en zeer afwisselende wandeling waarbij Coos en Henri ons eens iets anders hebben laten zien van wat Maarn en omgeving nog meer te bieden heeft! Bovendien waren er ditmaal maar liefst 91 mensen die voor het eerst een tocht van de W.S liepen!
