De Wekeromse Zand tocht, startplaats Lunteren, datum 15 januari 2011, informatie omgeving.
In Lunteren bevinden zich Het Luntersche Buurtbosch van ca 135 ha, het Pinetum De Dennenhorst, de Goudsberg en het geografisch middelpunt van Nederland. Ten westen en noorden van Lunteren ligt de Gelderse Vallei, waarin het Lunterse Beek een afwateringsfunctie vervult. Het uitgestrekte buitengebied van Lunteren herbergt de buurtschappen en overige woonplaatsen Meulunteren, De Valk, Overwoud, Nederwoud en Walderveen.
Zoals meerdere dorpen in de omgeving, heeft Lunteren een hoog percentage protestants-christenen, waaronder een groot aantal bevindelijk gereformeerden, vooral in het buitengebied. Lunteren wordt door de inwoners zelf als een hecht dorp ervaren. Het heeft ook een eigen vlag en volkslied op de melodie van 'Wie 't neerlands bloed door d'adren vloeit'. Dat er enkele Lunteranen graag een eigen gemeente zouden willen worden blijkt uit het feit dat 'gemeente Ede' op de toegangsborden nog wel eens onleesbaar wordt gemaakt.
Lunteren kent in de zomermaanden veel toerisme, vanwege de campings die zich aan de randen van de bossen bevinden. Een bekende toeristische attractie vormt de Oud-Lunterse Dag, die als onderdeel van de Edese Heideweek jaarlijks eind augustus plaatsvindt. Op deze dag, gaat Lunteren zo'n 100 jaar terug in de tijd, en wisselen vele Lunteranen hun dagelijkse kloffie in voor de meer traditionele boerenkleding van de West-Veluwe.
Het dorp heeft een aantal rijksmonumenten: de kerk en molen De Hoop, beiden aan de Dorpsstraat, verder de Koepel, een uitkijktoren gelegen op de Galgenberg midden in Het Luntersche Buurtbosch. In Het Luntersche Buurtbosch is ook het lanenpatroon een rijksmonument. Dit lanenpatroon is gevormd bij de aanleg van het bos tegen het einde van de 19e eeuw en heeft de vorm van een rankende tak met bladeren.
Lunteren ligt aan het zogenaamde kippenlijntje en heeft daaraan het “station Lunteren”. Sinds december 2006 is deze lijn onderdeel van de Valleilijn. De spoorlijn die slingert door de Gelderse Vallei is een van de weinige nog bestaande lokaalspoorwegen. In 1951 is de spoorlijn bovendien geëlektrificeerd. De lengte van de geheel enkelsporige spoorlijn is ongeveer 17 km, een afstand waar de trein ruim 20 minuten over doet. De meeste emplacementen langs de spoorlijn zijn inmiddels verleden tijd, het station Lunteren is omgebouwd tot een galerie, en alleen bij de stations Barneveld Centrum en Lunteren kunnen de treinen elkaar nog kruisen
Met deze parate voorkennis vertrekken we uit Zaal Floor, voor de WS als startocatie niet onbekend en waar zelfs een WS-lustrum met een buffet is gevierd en waar ook de enthousiasten muziekkanten met hun bijdrage het gesprek van de wandelaars overstemde.
Direct maar langs het voormalig station van de spoorlijn met de bijnaam het kippenlijntje, zo genoemd door het vele transport van kakelende kippen en eieren van de pluimveeteelt.
We gaan op de Goudsberg langs een gedenksteen met een opschrift dat aan geeft dat we terecht zijn gekomen op het geografisch middelpunt van Nederland. Niks bijzonders, maar fijn om te weten.
We ontdekken het Wekeromse zand waar de naam van deze wandeltocht is aan ontleend, een natuurgebied met bos, heide, zandverstuivingen en vennetjes, een gebied dat wij na de soep nog eens maar nu vanaf de andere kant kunnen bewonderen. Een gebied met veel soorten mossen en paddenstoelen. Onze soeppost vinden we op het erf van een gastvrije Gelderse boerderij. We volgen onze route over een voormalige vuilnisbelt, omgetoverd tot een mooi natuurgebied met wandelpaden en vergezichten op weg naar Otterlo voor onze grote rust in café De Waldhoorn. Over de Ginkelse heide waar de spoorzoekers onder ons de vele afdrukken kunnen vinden van al het wild wat hier zich veilig voelt. Herten, reeën, vossen, wilde zwijnen en ook wel sporen van dassen zijn waar te nemen. De gehele route is een aaneen schakeling van natuurgebieden met oerbossen en landgoederen met aangelegde beukenlanen waaronder het rijksmonument met een lanenpatroon van een rankende tak met bladeren. Het landgoed Kenhem is bekend als reservaat van de vele vleermuizen die hier hun onderkomen hebben.
Het verdere mooie van deze tocht moet u als wandelaar zelf maar komen ontdekken
De Wekeromse Zand tocht, startplaats Lunteren, datum 15 januari 2011, verslag Chris Woerden.
De beleving van de Wekeromsezandtocht vanuit Lunteren,
de 6de wandeltocht van de WS serie 2010-2011
uitgezet door Casper Seijn.
Het was weer een hartelijke begroeting van de vele bekende en nieuwe wandelaars op de 1ste wandeldag van het nieuwe jaar met voor en door iedereen heel veel goede, gezonde en voorspoedige nieuwjaars en wandelwensen.
Rondom 9.00 uur worden de routes uitgereikt en gaan we als wandelaar met droog en wat donker weer op stap. Even langs het voormalig spoorhuis van het kippenlijntje, genoemd naar het vervoer van het eerste ei of kip in dit gebied van de pluimveeteelt. We zijn al vrij snel op een boslaan met luxe en opvallende woningen en gaan het bos in, voor menige wandelaar is dit heilig, de rust van de natuur en de frisse boslucht. We gaan langs een camping waar diverse caravans en tenten de winter moeten overleven en waarbij sommige als een kameleon een schutkleur hebben aangenomen waarbij zij met deze camouflage zo toegevoegd kunnen worden in een militair legerkamp. We lopen zacht op een dikke laag van afgevallen bladeren als een roodkleurige tapijt van de beukenbomen en de goudkleurige bladeren van de vele eikenbomen. De everzwijnen zijn hier goed op zoek geweest naar de eetbare noten en eikels. Hele velden zijn flink met hun neuzen omgeploegd.
Onze parkoersbouwer schrikt niet terug van wat klim en klauterwerk op gladde, stijgende en afdalende smalle bospaden. Menigeen zal hier wel een uitglijder hebben gehad. We komen langs een zwerfkei met de tekst “Het middelpunt van Nederland”. Als je de plaats bekijkt waar deze steen is gelegd dat kan je de vraag stellen hoe is deze daar terechtgekomen als je als wandelaar over een smal klimpad daar moet komen.
We gaan over onverharde bospaden, door heidevelden, loof en naaldhoutbossen en gaan af op de soeppost. Vele van ons zullen het wel weten. De eerste wandeltocht van het nieuwe jaar is het erwtensoep met worst, en voor een klein bedrag kan je dit aanvullen met roggebrood met spek. Als je er twee van op hebt kan je de lunch wel vergeten. We lezen hier op het krijtbord dat er 394 wandelaars zich hebben ingeschreven op deze wandeltocht.
Voldaan gaan we weer op stap en komen terecht op een gecultiveerd bospad langs gereedliggende akkers voor de komende zomerteelt van graan en maïs. Hier en daar zijn er al velden waar de wintertarwe alweer te voorschijn is gekomen en als een groene deken de akkers kleuren. We komen langs weidevelden waar een aantal pinken hun domein hebben. Opvallend is de dikke vacht, vermoedelijk zijn deze koebeesten de gehele winter al buiten en is hun vacht aangepast aan de winterse temperaturen. Voor ons uit zien we een begroeide heuvel, in onze wandelinfo is dit een voormalige vuilnisbelt die volledig op de natuurlijke omgeving is aangepast. Wij als mensen kunnen toch heel wat afval produceren maar we gaan wel steeds meer sorteren. Zelfs onze crew heeft al gescheiden afvalzakken voor plastic en overige restanten.
Op de top van deze heuvel staan grote waterplassen, het is wel even opletten dat de sokken droog blijven, het lijkt wel of de berg van een waterdichte kap is voorzien. Vanaf het topje van onze afvalberg hebben we ruim uitzicht op de omgeving, zo te zien staan ons nog heel veel bospaden en bomen te wachten.
De grote rust is in de Waldhoorn in Otterlo. Een ruime zaal is tot onze beschikking met een snelle buffetbediening met schappelijke prijzen.
Bij het verlaten van deze horecarust passeren we een bruidswinkel die door diverse wandelaars nog even worden bekeken, om dan een zandweg met een geasfalteerd fietspad in te gaan en een galopperende ruiter ons het vermoeden geeft dat men hier de teugels kan laten vieren, dit pad voert ons naar een heidegebied.
In onze info staat vermeld dat hier sporen te vinden zijn van diverse gehuisveste dieren. Maar helaas ontdekken we alleen maar menselijke sporen van voetstappen. De dieren zijn door deze mensenmassa vermoedelijk verdrongen of verhuisd. We hebben juist deze week in de media kunnen vernemen dat enkele dassen een fors bedrag hebben gekregen om te verdwijnen, het waarom is niet helemaal duidelijk, in ieder geval zijn de verhuiskosten in de begroting opgenomen.
Slingerend door een uitgebloeid heideveld volgt weer een bosgebied met zand- en asfaltpaden om terecht te komen in de bewoonde wereld in een buitenwijk van Ede waar we de koffie en theepost vinden bij vogelminnende bewoners, want tuin en tafel zijn voorzien van vogelvoer.
We vervolgen onze route waarna bij het passeren van de spoorlijn de Doesburgermolen in zicht komt. Dan de verrassing op de fruitpost. Wie denkt dat oliebollen alleen bij oud op nieuw zullen smaken komt hier wel bedrogen uit. Onze Hermien, die ook op laatste tocht in december zorgt voor het kerstbrood, heeft nu als traktatie een lekkere warme oliebol in de aanbieding. Dit geeft direct aanleiding om een verzorgingsgroep in het leven te roepen om dit meer te doen. Met nog een lekkere appel voor de laatste 6 kilometers op weg naar de finish. Even door een open agrarisch gebied en bosplantsoen staat ons nog een beklimming te wachten naar een toren als herinnering aan de stichter van dit aangelegd natuurgebied. Afdalend bereiken we weer de buitenwijken van Lunteren en door de oude dorpskern zijn we weer terug in Zaal Floor.
We vernemen dat Erik afgelopen week is getrouwd en trakteert ons op een stukje bruidstaart, Bruidspaar van Harte onze felicitatie.
Met dank aan de parkoersbouwer, WS bestuur en crew.
Gerard schreef het al op krijtbord;
Lunteren is /was Glunderen.
De Wekeromse Zand tocht, startplaats Lunteren, datum 15 januari 2011, verslag Monique van der Slot.
Rond kwart over acht rijden we Lunteren in, de pijlen van WS78 volgend…
tot we opeens geen pijlen meer zien.
De auto voor ons gaat twijfelend links af, wij kiezen voor rechts maar komen al snel tot de conclusie dat dat niet de goede richting zal zijn.
Keren. En dan zien we dat we er eigenlijk recht tegenaan waren gereden….en we kunnen nog vlak bij parkeren ook!
ERWTENSOEP NAAST DE ALPAKA’S
Om tien voor negen starten we langs de auto, kunnen we gelijk de infofolders er in leggen,
en dan langs het station, aan het kippenlijntje gelegen.
Dit kippenlijntje wordt zo genoemd vanwege het vele transport van de kakelende kippen en de eieren van de pluimveeteelt.
Het is één van de weinige nog bestaande lokaalspoorwegen.
We starten door open gebied dat langzaam over gaat in bos met paden waarop geregeld grote plassen staan.
Er is geen spatje sneeuw meer te bekennen.
We zien een uitzichtbank op een schitterend plekje, geplaatst door een notaris (heb ik dat goed onthouden) op 6-6-1993.
Hij kwam hier vast graag mijmeren we.
Er zit een enkele flinke afdalingen (glad) en klimmen in de route.
We houden een beetje de randen van de bossen aan en zien ook geregeld glooiend bouwland.
Ontstaan als stuwwallen uit de laatste ijstijd.
Op het Wekeromse Zand zien we sporen van zwijnen.
En waar ze de grond hebben omgewoeld komt ook grind boven.
Als je goed oplet zie je nog veel paddenstoelen,
alleen niet het exemplaar van het wandelboekplaatje, de kastanjeboleet.
We gaan ook geregeld over stukken heide,
o.a. begraasd door zwart/roodbonte koeien.
We kunnen vast een blik werpen op de vuilnisbelt/berg als de parkoersbouwer langs fietst:
“over een uur lopen jullie hier weer!” We gaan weer het bos door
terwijl de ganzen luid gakkend V-formaties vormen.
Bij een prachtige villa (gem. Wekerom) is naast een veld alpaca’s
(soort lama’s) de erwtensoeppost ondergebracht.
HIJ ZET DE ZEILEN BIJ…
We gaan geregeld over klompenpaden:
aangegeven door groene en paarse bordjes en langs oude boerderijen.
En dan komt de vuilnisbelt weer in zicht, afgedekt met een laag zand
en inmiddels redelijk begroeid, die als een solitaire berg uit het landschap omhoog rijst.
Ik kijk nog even de tijd na op mijn fototoestel:
sinds de vorige ontmoeting zijn 55 minuten verstreken.
Uiteraard moeten we omhoog, en dat is nog een hele klim,
maar we worden wel beloond met een prachtig uitzicht.
Langs een aspergeboerderij, de naam is in reliëf op een heuveltje te lezen,
komen we uiteindelijk op de rust in Otterloo in ‘de Waldhoorn’
wat we nog herkennen van de lustrumtocht van WS vanuit Lunteren in 2003.
De bediening is razend snel dus we kunnen snel gaan zitten met onze consumpties.
De route voert ons nu meer door het bos van de Ginkelse Heide
met prachtige beuken(lanen) met knoestige boomstammen
waarin je van alles kunt zien zoals gezichten.
De ondergrond is bedekt met mos in allerlei frisse tinten groen tot en met mintgroen IJslands mos.
We steken bij een rotonde, even beschaafde wereld, de hoofdweg over
en komen dan al snel op de koffiepost in Ede.
Hoewel we die plaats (gemeente) vandaag niet veel uit zullen zijn geweest
want zelfs Lunteren, Wekerom en Otterloo vallen er onder.
Ergens onder een hek is een kruipgat, al eens dicht gemaakt, maar weer ondergraven.
Zou dat van een das zijn?
Die moeten hier voor komen.
Of toch gewoon van een vos. Want een dassenpad zal men niet versperren toch?
Dan volgt landgoed Kernhem waar we een fel oranje koraalzwammetje ontdekken
en vervolgens verlaten we het bos om een spoorwegovergang over te gaan.
Niet lang daarna staan we voor de Doesburgermolen.
De molenaar is juist bezig met de zeilen.
WAT LEKKERS VOOR ONDERWEG
Op de fruitpost is naast de appel ook voor iedereen nog een oliebol.
Door Hermien nog warm gemaakt ook!
We gaan weer terug de spoorweg over waar juist een blauwe trein passeert
en na zelfs een wijngaard te zijn gepasseerd gaan we het bos weer in
langs een prachtige toren: ‘De Koepel’.
Een klein hondje naast ons luistert prima naar zijn baas.
Als Adriaan daar een compliment over maakt zegt zijn baas:
“Soms heeft ‘ie zo’n dag.”
En zo bereiken we uiteindelijk langs leuke bosvilla’s en de kerk
´zaal Floor´weer.
Maar ik haal eerst iets lekkers voor onderweg in de auto bij AH.
De Wekeromse Zand tocht, startplaats Lunteren, datum 15 januari 2011, verslag Hennie.
Zaterdag 15 januari
Wekeromsezandtocht
Lunteren
Vandaag de 6de en tevens 1ste W.S van 2011. Bij de start begroeten wij het kersverse bruidspaar Erik en Isis die afgelopen maandag in het “beruchte” bootje zijn gestapt. De startzaal is wat aan de kleine kant dus worden de wandelaars wat eerder losgelaten. Over het spoor en dan al heel vlug het bos in. Het duurt niet lang of we moeten wat stijgend omhoog en zoals het meestal gaat die gepaard met zuchten, steunen en gekreun. Nee, grapje voor de Hollanders van boven de grote rivieren valt het misschien niet mee maar voor ons is het een eitje. We lopen samen met Corné en Roland. Meestal als Corné erbij is wordt er wat afgelachen en ik moet zeggen bergop valt dat niet mee! Als we boven komen bereiken we een dikke kei dat het middelpunt is van Nederland. Natuurlijk ga ik bij de steen staan en roep; Nu ben ik even het middelpunt!
We gaan verder door het bos en babbelen er lustig op los. We moeten een smaller pad omlaag wat voor sommige mensen met wat meer moeite gepaard gaat. Langs de rand van een groot grasveld en dan weer omhoog. Dan vraag je, je echt af waarom gingen we naar beneden als we nu alweer omhoog moeten. Boven sluit zich Olfert bij ons aan. Hij had wat moeite om bij de start te komen omdat hij zich zowat klem had gereden in de eenrichtingsstraten van Lunteren. We gaan door een hek d.m.v. een draaihek. Theo vond deze zo mooi soepel draaien dat hij een ererondje draait. Weer gaat het verder door het bos. Voor we het echt in de gaten hebben komen we bij de verharde weg die ons langs een camping voert en uitkomt bij de soeppost.
Na de soep gaat het al snel naar de vuilnisbelt. Let wel, een oude die inmiddels toegankelijk is om te bewandelen. Het is een leuk gezicht al die wandelaars die in ganzenpas omhoog kruipen. Bertus komt voorbij zonder Sandra die wat later volgt met een wandelmaatje. We lopen bergop en voor mij komt het over alsof ik op een Belgische terril loop. Boven worden we ontvangen door Bertus die weer met zijn camera leedvermaak foto’s aan het maken is. We lopen maar kort over de top en dalen dan weer af omlaag. Bertus verteld steeds dat we over zijn heide gaan lopen. Maar eerst bereiken we de rust in Otterlo op ruim 21 km. We gaan bij de “goeie” buiten zitten en babbelen wat met Co en Piet. Helma komt aanlopen en neemt ook plaats bij ons.
We vertrekken gelijk met Olfert, Arie en Marco. Ook Mia loopt in de buurt waarbij wij al pratend blijven hangen. We lopen over de koeweg die later onverhard wordt maar erg lang is. Er lijkt geen einde aan te komen maar ja, we moeten hem 2,7 km volgen. We gaan wat door het bos en dan komen we op De Ginkelse heide of moet ik zeggen Bertus (van Ginkel) heide. Het is een militair terrein. We volgen een smal pad over de heide waar Marco me letterlijk op de hielen loopt. Heb ik al zo’n kleine voeten en nog weet hij ze te raken! We verlaten de heide om Ede binnen te lopen en een N-weg over te steken. We komen bij de koffiepost uit op ruim 31 km. Uiteraard kan ik het niet laten om Bertus te plagen. Olfert maakt nog de opmerking; “Hij komt wel erg dichtbij je staan” maar dat is alleen maar om me bang te maken wat natuurlijk niet lukt.
We gaan langs de bosrand verder waar we een tijdje blijven lopen. een paar paadjes en dan komen we langs een molen. De Doesburgermolen ligt aan, hoe kan het ook anders, de Molenweg. We lopen op een paar alleenstaande huizen af. Hier hebben we de fruitpost waar we verrast en getrakteerd worden op een vers gebakken oliebol. Het is maar goed dat Bertus net weg is want poedersuiker in combinatie met mijzelf geeft meestal een grote zooi. Willem komt aanrijden met het wandelmaatje van Sandra die bij de koffiepost heeft moeten opgeven. Willem wil mijn bol afpakken maar Theo zegt dat hij niet aan mijn fruit mocht komen. Dat is toch geen fruit zegt hij nog maar Theo heeft het antwoordt al klaar. Er zitten krenten en rozijnen in en dat valt onder fruit!
We volgen nu wat lange wegen in open gebied. We lopen weer eens samen met Arie, Marco en Olfert. Even is er een pijl weg en weten we niet of we goed gaan. Ook Mia die de route bij de hand heeft weet niet waar we zijn. Zo zie je maar weer dat we helemaal op de pijlen vertrouwen. We stoten weer op een pijl en komen bij een uitkijktoren. Hij is dicht tot april wat op zich jammer is. Mia troost ons door te zeggen dat ze hier al meerdere malen (door het jaar) langs de toren is gelopen en hem nog nooit open heeft gezien. We gaan het Lunterse buurtbos (lang, lang geleden geschonken door een makelaar) weer uit en bereiken veel sneller dan gedacht de finish. We nemen nog een drankje krijgen nog een warme oliebol en gaan daarna op huis aan.
