Van Diek tot Diektocht, startplaats Duiven, datum 12 februari 2011, informatie route vooraf:
Duiven behoorde tot het ambt Liemers, een deel van het hertogdom Kleef. Later werd het Pruisisch gebied. In de Franse tijd werd het onder Westervoort gebracht, maar in 1813 kwam het weer aan Pruisen. Pas in 1815 werd het Nederlands gebied. Duiven had in de 15e eeuw een eigen schepenbank, die in 1487 echter bij Zevenaar werd gevoegd. In 1923 besloot de raad van de gemeente een eigen wapen aan te vragen, naar aanleiding van de bouw van de Statenzaal in het Gelderse provinciehuis, waar de wapens van de gemeenten zouden moeten komen.
Vanuit de start verlaten we via het Horsterpark Duiven en lopen naar Westervoort waar de eerste 'Diek' (= dijk) voor vandaag ligt. De Schans zoals dit dijkstuk heet gaat over in de Rijndijk bij 't Loo waar we de veerpont over het Pannerdensch Kanaal nemen.
Het Pannerdensch Kanaal, zoals de Rijn hier officieel heet, werd in het begin van 1700 gegraven als een 6 km lange verdedigingslinie tussen de Waal en Nederrijn. Het Pannerdensch Kanaal voert circa 1/3 van het water van de 'Duitse Rijn' af, via de Waal wordt 2/3 van het Rijnwater afgevoerd. Vandaag lopen we aan beide zijden van het Pannerdensch Kanaal in het gebied tussen de veerponten van Loo-Huissen, en Doornenburg-Pannerden. Vanaf het begin van de wandeling totdat het schemerig wordt kunnen er grote groepen Kolganzen overvliegen.
Zij laven hun dorst bij de waterpartijen en vullen hun magen op de graslanden. Het komt voor dat de Kolganzen op de weides zichtbaar zijn in groepen van enkele 1000-tallen. Het wil nog weleens voorkomen dat er Rietganzen met de Kolganzen meevliegen. De Rietgans foerageert echter, in tegenstelling tot de Kolgans, veelal op akkerlanden.
Na een uurtje lopen aan de Huissense kant van het Pannerdensch Kanaal komen we langs een moderne steenfabriek.
In een nog niet zo lang verleden stonden er veel meer steenfabrieken hier langs de ′Rien′ en verdienden hele generaties er een karige boterham. Tot ver in de 19e eeuw was de baksteenproductie een ambachtelijk proces waar hele families druk mee waren. De klei werd in de zomermaanden door de mannen in de uiterwaarden afgegraven en op een bult ′In de Rot′ gestort. Na de winter werd de kleibult afgegraven, de klei werd gemengd en met water gekneed. De hieruit ontstane soepele klei werd door Handvormers "ingeslagen" in gezande vormen. Het uitslaan van de klei uit de vormen en het wegleggen op de droogvelden werd door de kinderen gedaan. Volgende stap in het baksteenproces werd door de vrouwen verricht, zij tasten de gedroogde stenen op in haaghhekken, dit waren
lange rijen houten stellages met een pannendakje er bovenop. Na enkele weken werden de stenen in een veld- of waaloven geplaatst waarin ze in 2 tot 3 weken werden afgebakken. Tegenwoordig is het baksteenproces een volcontinue 24/7 productieproces.
Na de steenfabriek steken we de dijk over en zien na een paar honderd meter lopen links de contouren van kasteel Doornenburg verschijnen.
In de uiterste uithoek van de Over-Betuwe splitst de "Duitse Rijn" zich in Rijn en Waal. Vlakbij deze plek staat De Doornenburg. Dit robuuste middeleeuws kasteel bestaat uit een hoofd- en voorburcht die met elkaar verbonden zijn door een houten brug. De hoofdburcht is een blokvormig gebouw omgeven door een gracht. In 1936 kwam het toen vervallen kasteel in bezit van textielbaron Van Heek die het kasteel liet renoveren. Na 4 jaar werken was in 1941 het kasteel gerenoveerd, echter in het laatste oorlogsjaar hebben de Engelsen tweemaal het kasteel gebombardeerd wat resulteerde in één grote ruïne. Opnieuw liet Van Heek het kasteel restaureren, wat resulteerde in het prachtige bouwwerk wat er nu staat. Velen onder ons zullen zich het kasteel wellicht herinneren als het kasteel van Floris, de jeugdserie begin jaren 70 die opgenomen is rondom Kasteel Doornenburg.
Na de 2e oversteek van het Pannerdensch Kanaal lopen we via de Lobberdense Waard naar de grote rust in Pannerden. Voordat we daar zijn doorkruisen we, over een grasdijk, het woongebied van twee kolonies Aalscholvers.
De Aalscholver is lange tijd met uitsterven bedreigd doordat de beroepsvissers deze vogel als concurrent zagen. Omdat het nu een beschermde vogel is, groeit de landelijke populatie weer snel. In tegenstelling tot wat de naam zegt, eten de Aalscholvers alle soorten witvis die zij kunnen bemachtigen. In de Lobberdense Waard en de Loowaard waar we straks doorheen komen zijn de laatste jaren weer bevers actief die vanuit de Ooijpolder deze kant zijn uitgekomen.
Van Diek tot Diektocht, startplaats Duiven, datum 12 februari 2011, verslag Willem Ruis:
Vandaag schreef WS78 weer geschiedenis, want niet eerder zijn wij vanuit Duiven gestart. Wij voegen deze startplaats dan ook toe aan de inmiddels indrukwekkende lijst van startplaatsen die WS78 al eerder bezocht.
Ook de parkoersbouwer, Martien van Diek was voor WS78 nieuw en daar hebben wij zeker geen vervelende gevoelens aan overgehouden. Wat een werk heeft deze man er van gemaakt, één en al positieve reacties vielen hem ten deel. Hij gaf de wandeltocht de naam “van Diek tot Diek tocht” mee. Een verwijzing naar zijn eigen naam en een leuke woordspeling over het waterrijke gebied met zijn vele dijken waar wij deze dag wandelden.
De startlocatie was in ’t Muziekhuus waar wij allerhartelijkst en gastvrij zijn ontvangen. ’t Muziekhuus is de thuisbasis van de Liemers Harmonie, die deze dag met zijn slagwerkgroep het Nederlands Kampioenschap behaalde.
Deze wandeltocht begon regenachtig, maar in de loop van de ochtend werd het gelukkig droog en dat was wel nodig ook. Het gebied waar wij wandelden kon niet zoveel water meer aan. De wandeling ging door grote delen van het overloopgebied van het Pannerdensch Kanaal, waar de afgelopen periode erg veel smelt- en regenwater heeft gestaan. Om die reden moesten er helaas wel enkele parkoerswijzigingen aangebracht worden. Het is een mooie wandeldag geworden die door de meeste wandelaars best gewaardeerd werd. Enkele nieuwe wandelaars keken er van op dat wij blijmoedig de bagger trotseerden, maar de bekende WS78 wandelaars vonden het weer “ouderwets”.
Van Diek tot Diektocht, startplaats Duiven, datum 12 februari 2011, verslag Monique van der Slot:
Als we bij Utrecht rijden horen we op de radio iets over mushroomhunters, wat niet met een dubbelloopjachtgeweer gebeurt. Zij gaan dat bij Arnhem doen, vlak bij waar wij vandaag wandelen, en het regent er!
ALLEMAAL BIKKELS
En dat doet het ook nog als we in Duiven uit de auto stappen. We zijn niet zo vroeg dus na het inschrijven kunnen we ons al snel richting buiten begeven nadat Kea even uitlegt hoe het met de salmiakballen zit, zie 9 januari, die heeft ze in haar binnenzak zitten. Dus we moeten hard achter haar aan blijven lopen…
Rond vijf voor negen pakken we een routebeschrijving aan, en buiten een plaatselijke opklaring in een tunneltje, trotseren we de regen maar op weg naar WESTERVOORT. We passeren een keien-betongaas-kunstwerk dat ons bekend voorkomt. Hebben we die niet gezien vanuit Kilder op 30 oktober? Hemelsbreed is dat niet zo ver weg.
Nazoeken thuis leert dat het hemelsbreed toch iets te ver weg is dus kennelijk kun je ze gewoon kopen bij de Makro of Xenos.
De omgeving is prachtig met leuke huizen en oude knotwilgen langs de dijken en in de uiterwaarden die redelijk droog zijn. En tot groot genoegen van onze eigen mushroomhunter Adriaan zien we ook nog een enkele paddenstoel. We passeren dijkhuisjes en boerderijen op terpen en gaan richting het veer waar op het eerste bord dat we zien staat ´Veerdienst gestremd’. Maar het schrikhek is weggedraaid dus we varen met het Looveer, de Christoffel II over naar HUISSEN. Tenminste, we moeten even wachten tot hij terug gevaren is. We krijgen de overvaart E 0,45 en de meters van WS kado. Langs een scheepswerf en steenfabriek en over een boerenerf, even oppassen bij een laag over de grond hangend prikkeldraadje waar ook enkelen echt over gevallen zijn, komen we op de soeppost waar ik met 349 andere bikkels van de soep geniet.
NAGEZWAAID DOOR DE ACHTERBLIJVERS
Met de man waar ik dat stuk mee op loop hebben we het over dromen over wandeltochten en dat we dan uiteindelijk altijd NIET aan de finish komen. We vervolgen de route over drabbige paden, door mooi gebied, om uiteindelijk via een bruggetje over de hier heel smalle Linge te gaan. Dan stappen we DOORNENBURG in waarna al snel HET kasteel opdoemt. We gaan er met een omtrekkende beweging omheen, ook langs een speelkasteel, zodat we het kolossale bouwwerk, duidelijk in verschillende eeuwen steeds groter gebouwd, aan alle kanten kunnen bekijken. Daarbij zien we ook de laatste eik van het eikenbos dat hier ooit stond. De uitgeholde stam wordt door een ijzeren hekwerk beschermd en het zal mij benieuwen hoe lang deze boom hier nog staat.
Als we zien dat de toegangspoort open is nemen we een kijkje op de binnenplaats waar Floris werd opgenomen. Je waant je even in een andere wereld met het schandblok en de katapult.
We gaan de polderwegen weer af, waaronder enkele lange stukken, maar er is genoeg te zien, en zetten er het laatste stuk de pas in want het pontje komt juist onze kant op. Het is dan inmiddels wel droog geworden, maar nog steeds somber en van wachten wordt je koud.
We kunnen nog net mee naar richting Pannerden, (hier E 0,50) uitgezwaaid door Quirinus die de boot gemist heeft. De boot moet wel weg varen want er komt juist een groot vrachtschip over dit Pannerdensch Kanaal aan.
DIE HADDEN WE DONDERDAG AL MOETEN BESTELLEN
We mogen weer ´kleien´ langs de Rijn door de Geldersche poort, maar kiezen het tweede deel toch voor de verharde weg. Langzaam komt de kolossale kerk van PANNERDEN in zicht. Ik ken die naam eigenlijk alleen van het kanaal. En zo komen we op de café-rust in zaal ´De Dijk´ waar de bediening lekker vlot is. Onze bestelling: bier en appeltaart met slagroom en warme choco met een broodje kroket. Als we door gaan moet ik even warm worden. Omdat het gister veel warmer was heb ik niet te veel aan gedaan en mijn dunne regenjas. Maar ook Kea zei al dat haar zomerjack aan de dunne kant is. Langs de kerk komen we bij het plaatselijke VVV-punt: een rekje met een 20-tal folders in café-zaal-slijterij ‘De Oude Waal’, ietwat gedateerd, maar het levert toch wat bruikbaars voor het wandelboekje op.
Een man met Duitse auto brengt TNT-pakketjes rond. We moeten volgens hem hemelsbreed slechts een km of 8 verwijderd zijn van de grens. Het vuil in de uiterwaarden geeft precies aan hoe hoog de waterstand is geweest en na gemaal Kandia en een beeld van een mammoet mogen we die uiterwaarden ook door. Na enkele overstapjes lopen we op een middeleeuws aandoende kasteel-boerderij af. We kijken onze ogen weer uit.
Langs een modern 3-hoekig huis, zwarte runderen in de uiterwaarden en de Waai van Boerboom, en met zicht op een kerk zonder toren gaan we het plaatsje LOO in. Naast de kerk staat een beeldje van de dorpsomroeper die dat werk tot in de 30er jaren van de 20e eeuw deed. Langs een tot huis verbouwde molenstomp komen we op de koffiepost waar we onszelf verwennen met een stuk speculaas.
We volgen de stenen muur van de Betuwelijn en ook de omgeving heeft zich aangepast: er zijn steeds meer fruitgaarden langs de route te zien en op één van die kwekerijen ‘De Stokhorst’ te GROESSEN is de fruitpost waar we dit keer zelf een stukje fruit uit mogen zoeken als een appel of een peer. En er twijfelt zelfs iemand of hij voor een groen of rood kooltje zal gaan…. De appeltaart klinkt ook heel lekker, maar die hadden we dan helaas donderdag dan al moeten bestellen.
CHARMANT….
Via een kerkpad komen we bij de kolossale R.K. Heilige Andreaskerk van Groessen die volgens een ‘local’ van binnen helemaal prachtig moet zijn, maar helaas nu gesloten. Bij de kerk staan prachtige beelden en naast de kerk liggen mooie grafstenen.
We gaan het spoor over bij een bordje Wil je blijven leven wacht dan even en komen langs een ingelaste Droppost (zelfbediening). Het dropje smaakt goed, ook volgens een medewandelaar enkele honderden meters verderop – zullen we even terug lopen? –. Er volgen nog enkele parken, waar onder één met de naam Gemunden am Mainpark (zustergemeente D.) en dan staan we plotseling weer voor ’t Muziekhuus. Altijd de leukste manier om te finishen. En rond half vijf precies op tijd ook want het gaat weer regenen.
We zijn niet vroeg terug voor ons doen, maar wat wil je met al die klei en foto-waardige punten! Ik heb er 173 gemaakt! Op weg naar de auto zien we vier heren die heel ‘charmant’ hun broekspijpen oprollen met de vieze kant naar binnen.
Van Diek tot Diektocht, startplaats Duiven, datum 12 februari 2011, verslag Hennie:
Zaterdag 12 februari
Van Diek tot Diek tocht
Duiven
De W.S wandeling is gemaakt door Martien van Diek. Als je verder leest dan kom je erachter dat niet alleen zijn naam met de tocht te maken heeft. Helaas is het weer en de weersvoorspelling van vandaag niet al te best. Ook ben ik na vorige week zaterdag nog niet in orde. Mijn maag is van slag en het eten gaat nog niet zo als het moet dus we zullen kijken hoe ver ik kom. Met wat krachtvoer zal het wel gaan! Omdat de startlocatie aan de kleine kant is mogen we eerder weg.
Via een fietspad gaat het al gauw onder een (spoor)tunnel door. Voor de plaats Westervoort gaat het linksaf onverhard verder door een park. Alle wandelaars lopen spontaan verkeerd. Er zullen niet veel wandelaars op de hoogte zijn dat ze dit hebben gedaan. We moesten n.l. pad naar links en direct rechtsaf en parallel aan het pad waar we eerder op liepen. Het is een natte bedoeling hier niet alleen van wat uit de lucht valt maar ook staat er water op het wandelpad. We lopen samen met Corné wat in dit jaargetijde heel wat stomme praat oplevert. Roland echter moet vandaag verstek laten gaan vanwege zijn blessure. Na verloop van tijd komt dan de 1ste dijk (oftewel diek) inzicht. We gaan de diek op en lopen over de verharde weg tot de 1ste zijweg. We slaan af en lopen op de veerpont af. Een paar weken geleden had je hier niet kunnen lopen i.v.m. de hoge waterstanden die er toen waren. Aan de hekwerken (wat er nog van recht was blijven staan) was goed te zien hoe het water hier had gestroomd. We lopen de pont op die meteen hierna afvaart. Na de pont lopen we een stuk langs het water en over akkerland. We bereiken nu de soeppost, met het bord dat er vandaag 350 bikkels onderweg zijn. Theo heeft het probleem dat hij handen te kort komt. In één hand zijn paraplu in de andere de soep dus hoe moet hij nu zijn wafel eten. Heel eenvoudig opgelost, hij wordt gevoerd. Mia vindt dat wel een plaatje waard.
Na de soep slingeren we tussen het boerenland door tot we in Doornenburg komen. We gaan op het kasteel aan en komen er ook langs te lopen. Uiteraard worden hier de nodige plaatjes geschoten. Zoals gewoonlijk wil Henk Vink niet in beeld komen maar soms blijkt hij er toch op te staan (lekker puh Henk!). We komen weer bij een dijk waar met krijt geschreven staat; Oversteken over de diek. Alleen waar we eigenlijk moeten lopen, loopt niemand want iedereen blijft op de dijk lopen i.p.v. onderlangs. Als we de 2de pont naderen komt Isis bij ons lopen. Even een wat serieuzere babbel (ja ook dat is met mij mogelijk niet te geloven hé?) en samen lopen we de pont op. Een stuk over de diek en dan een stukje door de uiterwaarden van de Rijn. We komen weer bij een dijk uit waar we nu weer onderlangs hadden moeten lopen, maar wat weer niemand deed. Het is dan wel inmiddels droog geworden. We komen in Pannerden waar de grote rust is. Corné had besloten om met ons op jacht te naar een bankje. Terwijl we ons het gemakkelijk maken op het bankje komen er nog een paar wandelaars bij. Ook Co en Piet doen een babbel en zoeken dan iets van de route een bankje op.
Als we weer gelaafd zijn gaat het weer verder. Met nog steeds heel veel stomme praat dat niet voor publicatie geschikt is zullen we maar zeggen. We lopen op de begraafplaats toe die net buiten de plaats ligt. Voor deze begraafplaats slaan we af langs een sloot en over een graspad. Hier zijn Theo en ik in het verleden ook al eens geweest want ik weet dat dit pad bij gemaal uitkomt. Bij de asfaltweg krijgen we een kleine route wijziging. Dit hadden we vanmorgen al gehoord. Dit was omdat we anders tot aan de enkels (in mijn geval misschien wel verder) in het water zouden lopen. We volgen de weg af en komen weer op de oorspronkelijke route uit. Weer een diek en dan doemt na het gemaal Kandia een mammoet op. Nee, ik ben niet gek maar iets verder op de weg staat een nagemaakte mammoet. Deze is daar geplaatst omdat hier ten tijde van de werkzaamheden van de jamlijn (Betuwelijn) botjes van het beesie zijn gevonden. Ik loop even om voor een foto maar volg dan Theo en Corné weer gauw die al het gebied van de Loowaard zijn ingelopen.
Het is een mooi stukje route maar als de overstapjes komen wordt het mij wat te veel. Bij de 1ste overstap blijf ik hangen in het prikkeldraad dat om de paal heen zit. De 2de overstap is zo hoog dat ik er niet opkom omdat ik wat slapjes ben. Ik krijg mezelf gewoonweg niet opgeduwd dus besluit ik om het pad ernaast te nemen waar het hekwerk open staat. Het loopt grotendeels parallel aan het pad waar de route eigenlijk loopt. Maar dan loopt het dood in een weiland. Ik zie wandelaars lopen en loop op de weg af. Natuurlijk komt er altijd wanneer je anders loopt dan anderen een bekende langs. In dit geval zelfs 2 n.l. Sandra en Henk Vink. Uiteraard leggen ze vast dat ik vals speel, maar dat maakt mij niet uit. Henk maakt voor mij het hek los zodat ik me daar ook niet over hoef te hijsen. Bovendien komen er achter mij ook nog wat wandelaars die problemen hadden met de overstapjes. Eentje had zelfs haar broek kapot getrokken aan het prikkeldraad waar ik ook in hing. We komen in de volgende plaats Loo. Hier komen we dan bij de koffiepost waar de heren vandaag naast de worst grijpen omdat die uitverkocht is.
Na een welverdiende rust gaat het weer op pad voor nog zo’n 9 km. We kunnen bijna de heenweg aanraken want we lopen door het dorp parallel aan de dijk terug naar de weg van de mammoet. Weer een dikke 2 km lange weg volgen tot we in Groessen komen. Bij fruitkwekerij De Stokhorst hebben we onze fruitpost. Deze keer is het fruit gesponsord door de kweker zelf. Wat heel apart was dat je tegen inlevering van het fruitbonnetje een stukje fruit mocht uitzoeken. Een peer, een appel of iets anders net waar je zin in had. Erg leuk!
We gaan door de boomgaard verder. Via een smal pad komen we uit bij de kerk van Groessen. Wat achteraf paadjes worden gevolgd tot aan het spoor. Een stukje langs het spoor en dan eroverheen. We zijn weer in Duiven aangekomen maar gaan niet rechtstreeks terug. Nee, we moeten eerst nog langs de droppost. Ja, de uitzetter Martien heeft als extraatje een droppost op zo’n 1,5 km voor het einde ingebouwd. Nog wat paadjes en door een park en we bereiken de finish. Een leuke afwisselende wandeling met een andere kiek op de diek.
