De Tsaar Peter de Grote tocht, startplaats Bussum, datum 27 februari 2010, verslag.
door Alex Wijsman

Met veel belangstelling volg ik de gehele week de weersverwachtingen voor het komend weekend. Eigenlijk meer voor de zaterdag, want dan staat de Tsaar Peter de Grote tocht, een wandeling over 40 km op het wandelprogramma. Vrijdagavond kijk ik naar de rubriek het weer dat direct volgt op de nieuwsberichten. Altijd geniet ik van Erwin Krol, ten minste als hij het programma presenteert. Het maakt niet uit of de vooruitzichten prachtig of miserabel zijn, hij weet de kijker te boeien. Dit keer was het bagger dat hij voorspelde. Vijf minuten later vraag je je af of je morgen gaat lopen. Wel of niet? Nat laten regenen of valt het allemaal toch wel mee? Vervolgens ga ik zappen naar teletekst. Ook daar word je niet vrolijk van. Negentig procent neerslag. Klik, weg teletekst! M’n gezicht staat opeens bezorgd. Dan schakel ik naar teletekst van RTV-NH. Die jongens zijn altijd een stuk realistischer, maar het gebied waarover ze praten is dan ook beduidend kleiner dan het landelijk overzicht. Maar toch! Zestig procent klinkt opeens een stuk vriendelijker en ik heb wel vertrouwen in die cijfers. Toch? Oké, ik ga en heb de wekkerradio ingesteld. Morgenochtend zal die me met muziek doen ontwaken.

Zaterdagmorgen slenter ik met een rugzak, gevuld met schone kleding, een boterhammetje en een flesje frisdrank, over mijn schouders naar station Diemen. Het is nog droog, maar vanuit het westen komen donkere wolken aangedreven. Oef, dat ziet er niet best uit. Enfin, ik ga deelnemen aan een 40 km wandeltocht in Bussum-Zuid. De organisatie is in handen van wandelvereniging WS’78, een club die ik in 1978 met nog twee vrienden toentertijd heb opgericht. Onder andere heb ik twintig jaar lang, in het winterseizoen, het parcours van tien tochten, verdeeld over verschillende delen van ons land, gemarkeerd. Daarna ben ik gewoon deelnemer geworden en als enige medeoprichter nog regelmatig aanwezig. M’n andere twee vrienden zijn op een leeftijd gekomen dat het allemaal niet meer zo gaat. In al die jaren zijn we één keer in België gestart. De plaats Essen, even over de grens nabij het West Brabantse Wouwse Plantage. Tot vandaag heb ik 10.920 km bij deze club op de teller staan. De totaalteller aan wandelkilometers staat voor mij momenteel op 129.432 km en we zijn nog niet versleten.
Als ik het startbureau betreed zijn er al een boel wandelaars aanwezig. Het is er gezellig druk. Ik wacht op mijn wandelvrienden waarmee ik heb afgesproken. Dan maar eerst een kopje koffie. Na een slok kijk ik bedenkelijk. Er volgt een tweede slok. ‘Dat kan beter,’ denk ik bij mezelf. Ook het papieren bekertje maakt dat het bruine vocht er niet lekkerder op smaakt.

Om negen uur wordt het startsein gegeven. Het begint net te regenen. Dus, meteen de regenjas aan. Daarna verdwijnen we de hei op. De paden zijn modderig en de sporen zijn al gauw op onze broekspijpen zichtbaar. Via aardige paden van het Spanderswoud bereiken we de plaats ’s Graveland om direct verder naar Ankeveen te wandelen. Hier krijgen we van de organisatie een bekertje met soep aangereikt. Dat smaakt heerlijk, beter dan de koffie van vanmorgen. Daarna lopen we door het dorp om op een gegeven ogenblik naar rechts een mooi schelpenpad door de Ankeveense plassen te betreden. Aangezien we ons geheel vooraan bevinden is het heerlijk rustig op de paden. We genieten van de omgeving, maar ook van de vogels die uit volle borst een deuntje zingen. Uiteindelijk komen we in Nederhorst den Berg terecht. Eerst lopen we langs kasteel Nederhorst en daarna over prachtige onverharde paden bij de Spiegelplas om even later de inwendige mens te versterken in de kantine van voetbalvereniging Nederhorst. Ook hier is het geserveerde bakje koffie van een laag niveau. Misschien is de koffieautomaat niet goed afgesteld of met meer water kan je ook meer bekertjes vullen. Jammer! We hebben inmiddels 21½ km afgelegd.

Daarna gaan we op pad voor het tweede gedeelte van onze route. Meteen wandelen we over een onvervalst grasdijkje, kruisen even later een snelweg en wandelen door de Horstermeerpolder. Een smal koeienpad brengt ons uiteindelijk in ‘the middle of nowhere’. Er zijn geen paden meer. We lopen over een lap grond langs een sloot, een prutpad. Veiligheidshalve heb ik dit pad maar omgedoopt in het Hamstringpad. Heb je geen last van je hamstrings, dan krijg je het hier wel. Na verloop van tijd wandelen we weer in de bewoonde omgeving. Weer terug in Ankeveen wandelen we over het Bergse Pad in de richting van Kortenhoef. Ook hier is geen pad te vinden. We doorkruisen het moerasgebied en later de aangrenzende weilanden. De ondergrond is drijf en drijfnat. Gelukkig heb ik mijn gore-tex schoenen aan. Mijn voeten zijn vochtig in plaats van nat. Wat is het verschil? Nou, het verschil is dat ik nu niet in mijn schoenen loop te soppen. Het laatste gedeelte van de route is weer schitterend. Via bospaden van het Spanderswoud lopen we naar de Fransche Kamp. Twee en halve kilometer voor de finish krijgen we een appel van een medewerker toegestopt. Als we het stuk fruit hebben weggewerkt wandelen we het start/finishgebouw weer binnen. Een aardige wandeling is geschiedenis.