Voor de 322 wandelaars wordt een vervroegd startsein gegeven om op deze winterse koude dag een tocht te verkennen in de bollenstreek vanuit Voorhout, een geheel nieuwe startplaats van WS 78. Met de verwachting dat de temperatuur niet of nauwelijks boven het vriespunt zal komen heeft menigeen zich voorzien van thermische kleding. Het startpunt is vanuit De Toog, een bruin café tegenover de RK kerk met daarnaast een in aanbouw zijde woonflat in carrévorm, gebouwd op de plek waar het voormalige bejaardencentrum “Huize Agnes” is gesloopt, en nu het uitzicht enigszins belemmert op het historische huis en tuin van Boerhave. We komen er langs op de laatste meters van deze tocht.
We gaan over de brug van de Leidsevaart richting Noordwijk. Op de hoek van dit punt hebben we zicht op de BNS, Broederhuis Nieuw Schoonoord, waar vroeger het internaat van de Bisschoppelijke Nijverheid School was gehuisvest. Het geheel is gesplitst in een Technische school de KTS en de BNS voor huisvesting van religieuze en is daar nu ook een sociale en medische voorziening aan verbonden. Langs de Leidsevaart met zicht op een ruime polder met diverse molens om het polder- en boezemwater op hoogte te houden. Als we Noordwijk binnenkomen hebben we zicht op twee opvallende flats maar gaan al snel naar de oude woonkern met de mooie en gerestaureerde en antieke gevels, op een gevel staat het jaartal ca 1450. Lindebomen die door snoeien uitzonderlijke vormen hebben gekregen sieren het straatbeeld, bomen soms geheel hol en verstevigd met ijzerwerk. Dat de humor op straat ligt blijkt wel weer dat als een wandelaar wijst op een paar kunstzinnige giraffen met een sjaal om hun nek en vraagt terloops aan zijn maat “Waarom heeft een giraffe zo’n lange nek”, zegt de ander “Dat komt omdat ze hoofd zover weg zit, en daarom heeft deze ook een sjaal om”. In het straatbeeld enkele mooie kapitale kerken, en een levensgroot beeld van Koningin Wilhelmina op de boulevard met zicht op de Oranjerie.
De duinenrij langs de boulevard is beplant met helmgras en afgezet met een hekwerk van in vieren gekloofde kastanje takken. We komen terecht op het strand, het is eb en het zand nog enigszins bevroren, de aflandse wind zorgt voor een rustige branding. Terloops worden wat skeletten van inktvissen opgeraapt, het ons bekende zeeschuim, en wordt nog wel eens gebruikt voor schoonmaken en oppoetsen van bepaalde soorten natuursteen.
Na ca 1.5 km verlaten we het strand en daar op de “
blanke top der duinen” hebben we zicht op de zee, Noordwijk en een groot duingebied waar de vele kale bomen door hun grillige vormen op gekweekte bonsai boompjes lijken. Ook plasbomen genoeg, een hele geruststelling. Een passerende routebegeleider heeft voornemens om zijn fiets om te ruilen voor een paard, het lijkt hem handiger dan telkens je fiets op je rug te moeten nemen. De soeppost treffen we aan in een opstal midden in het duingebied en waar een lekkere beker soep een goed opwarmertje geeft.
Ook verrast de crew ons weer net als voorgaande jaren op een kleine attentie, het is dit jaar een drop-smile met een tekstkaarje
“
Goede Kerstdagen, en kijk met een smile uit naar de wandelingen in 2009.”
(Getekend) De aanhangwagen rijder.
En laten we eerlijk zijn, de gehele crew heeft ons in 2008 weer uitstekend verzorgd op de verzorgingsposten, en hebben zeer zeker onze dank verdiend. Zij zijn het toch die in weer en wind en kou zich hebben ingezet om de wandelaars van dienst te zijn, bedankt.
Geleidelijk aan verlaten we de duinen en komen terecht in het gebied van de bollenvelden. Geen kleur te bekennen maar wel alvast de bollenvelden die gemarkeerd zijn met afgedekt stro.
Na de duinen en het oversteken van de Randweg passeren we “Langs Berg en Dal” waar het voorwoord van Monique en Klaas over gaat.
Langs Keukenhof, een mooi kasteel waarvan de torenramen zijn voorzien van gebogen glas. Voor de komende kerstdagen zijn reeds tenten opgezet voor een Kerstmarkt. Een slingerend, klimmend en dalend bospad brengt ons naar het centrum van Lisse voor de grote rust in “De Voorhof” met een goed georganiseerde uitserveertafel en waar de bediening prima geregeld is.
Verwarmd door de warme consumptie op weg voor het tweede deel, het kon niet uitblijven, een echt WS graspad met de nodige hekken en overstapjes. Ook hier kwam de voorzichtige wandelaar zonder modderschoenen te krijgen weer glansrijk door heen. We betreden weer een open gebied langs wat boerderijen, een molen, manege en langs het water met een aantal prachtige jachten en vinden onze koffiepost in een opstal van een boerderij.
We naderen Sassenheim, en gaan door de kern met een winkelend publiek, wat marktkramen waar de oliebollen alweer te ruiken zijn om vervolgens het park Rustthoff in en door te gaan. Diverse beelden en ook de bekende driehoek van Escher sieren dit park. Na Sassenheim komt Warmond, via een smalle bascule ophaalbrug komen we al snel terecht op de fruitpost waar een banaan onze traktatie is.
Een leuk dorp, door een park waar de ruïne van een kerk als herinnering is bewaard en alleen de kerktoren inclusief de klok nog in oude staat zijn hersteld. Hier krijgen we te maken met een kleine omleiding om te voorkomen dat onze schoenen voor het laatste deel nog vuil worden. Een mooi aangelegd fietspad voert onze langs de achterzijde van een “staatshotel” en via een spoorviaduct, bedrijventerrein richting Oostwoud terug naar Voorhout. Zoals genoemd langs het huis en tuin van Boerhave en het grote nieuwbouwproject terug naar de startlocatie De Toog en wij ons kunnen afmelden. De kersttol wordt aangesneden, met boter besmeerd en aan de liefhebber aangeboden, en voor iedereen alvast hele fijne feestdagen en een gezond en voorspoedig 2009 toegewenst.
We kunnen terug kijken op een
winterfrisse wandeltocht die de boeken in kan gaan als een WS wintertocht waarbij de schoenen schoon zijn gebleven. Heel veel wandelaars hebben dit als fijn en plezierig ervaren.
Met dank aan Monique die er wat moois van gemaakt heeft.
De Oude Maas/Develtocht, startplaats Zwijndrecht, datum 17 januari 2009, verslag.
De WS “De Oude Maas en Develtocht”, 17-01-2009 vanuit Zwijndrecht.
Wat vooraf ging.
De parkoersbouwer Quirinus heeft met hulp van Hans en hun huisgenoten de organisatie laten zien van een wandeltocht waar WS 78 blij mee kan zijn. Een subsidie van de gemeente Zwijndrecht, gratis fruit voor de fruitpost, een veerboot die voor deze gelegenheid speciaal in de vaart is gebracht en die minimaal 6 keer heeft moeten varen om de 334 wandelaars in groepen van 60 personen over te zetten naar Puttershoek in De Hoekse waard. Een prima startlocatie in het Develstein College met een uitgifte buffet voor een drankje en een hapje, verwarmde verzorgingsposten voor de crew, voorzien van toiletten voor de wandelaars en waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. Heel wat beter dan de met de billen bloot moeten gaan in het natte kreupelhout.
Ook de burgemeester was aanwezig om de wandelaars te verwelkomen, en met een warm hart zijn gemeente en de route te promoten om daarna het startsein te geven voor vertrek.
Al vrij snel lopen we door het Develpark om terecht te komen in het Arboretum, een prachtig aangelegd park wat in alle jaargetijden haar bekoring heeft en gaan op weg naar Munnikendeel. Hier gaat er wat mis, of een verkeerd geplaatste of een omgekeerde routepijl brengt ons via een graspad het Develbos in, een gebied van modderige graspaden, langs waterpartijen, geelbruine rietpluimen en groene spruitkool. De winter is vermoedelijk nog niet voorbij, want het riet is nog niet gemaaid en de spruitjes zijn nog niet geoogst. Langs de prachtige en goed onderhouden kerk van Kijfhoek vervolgen wij onze route om terug te keren op het punt waar de verkeerde pijl ons de route opstuurde die eigenlijk voor het laatste deel van de route was bedoeld.
Op weg naar de pont, een oversteek van de Oude Maas naar Puttershoek, langs het café van voormalig schaatsvedette “Keesie”, een kleine haven, een mooi dorpsgezicht, een opvallende kerktoren, en een plaquette met een herinneringstekst op de dijk waarop wij onze route voortzetten. Langs kleine boerderijtjes, een grote suikerfabriek, een weg tussen reeds geploegd akkerland. Enigszins verlaat door de gemaakte omweg komen we op onze soeppost, traditiegetrouw een beker erwtensoep voorzien van een lepel om de worst op te kunnen lepelen. Voor de eerste maal in de aanbieding, tegen onkostenprijs, roggebrood met spek.
We volgen nog een grasdijk met wat hekken langs een bosrand waarvan heel veel bomen met wortel en al zijn omgewaaid en sluiten we aan op een wandelroute op weg naar de tunnel. Tussentijds krijgen we van de aftredende penningmeester van RS 80 nog een keuze om te kiezen tussen een modderig of een asfaltpad. De keuze is gauw gemaakt, een asfaltpad loopt wel wat sneller. WS 78 gaat even ondergronds via de Heinenoordtunnel. Een “sterk staaltje” van techniek. Na de tunnel worden we weer voor de keuze gezet, modder of asfalt. Opvallend is wel dat er weinig wandelaars de modder in gaan. Velen zullen gedacht hebben om door de stijgende energieprijzen de wasbeurten maar zo klein mogelijk te houden. Een mooi pad door een aangelegd bos, met hier en daar zicht op de rivier en de vele vrachtschepen. Een miniatuur spoorweg met stations, wissels, bruggen en overweg kruisingen heeft een eigen route door dit recreatiegebied. Barendrecht, de thuisplaats van ons erelid Albert komt in zicht, we gaan er doorheen op weg naar de rustlocaties in Heerjansdam. De voetbalkantine is onze keuze, een vlotte bediening en een uitbater die met sportstempel alle wandelboekjes wel wilt voorzien van een afdruk.
Een lange slingerende weg brengt ons naar het Develbos waar wij vlak na de start door de route pijlen ingegaan zijn. We slaan dit over, twee maal een modderig graspad is voor vele te veel, op afstand lonkt wel het kerkje van Kijfhoek. Gewoon rechtdoor zegt onze parkoersbewaker en via een aantal krijtpalen komen uit bij een trapopgang van een viaduct. In verwarring gebracht door een bijgeschreven tekst zijn er twee mogelijkheden, de trap op voor de watjes of eerst onder het viaduct door, de keuze is aan u en de discussie maar gesloten. De koffie en theepost vinden we in een ruime verwarmde kantine, voldoende zitplaatsen en toiletten. We gaan over een viaduct waar we zicht hebben op een enorm groot rangeerterrein van goederentreinen. Verder door Hendrik Ido Ambacht richting Zwijndrecht en gaan door een park voorzien van kunstwerken uitgevoerd in diverse materialen, hout, steen, natuursteen, metselwerk, metaal en een hoop schroot, allemaal met een eigen uitstraling en voorstelling en komen uit langs de Oude Maas waar we zicht hebben op Dordrecht met de mooie gevels en de bijzondere kerktoren met een klokkenkroon.
Nog even een bezoek aan de fruitpost om verderop de rivier te verlaten en ons via de bebouwde kom van Zwijndrecht onze weg te vinden naar de startlocatie. Hier is intussen een muzikale groep neergestreken om met bekende Hollandse liedjes de sfeer te verhogen en menige wandelaar tot een dansje te bewegen, ook dit behoorde bij de organisatie van deze wandeltocht onder supervisie van Quirinus, bedankt !!
We kunnen terug kijken op een wandeltocht die inherent aan het gebied weer veel nieuwe gezichtpunten van ons land heeft laten zien, en neer kijkend op onze schoenen hebben deze ook en poetsbeurt nodig, maar het was de moeite waard.
Parken en landgoederentocht, startplaats Arnhem, datum 31 januari 2009, verslag.
De WS “Parken en Landgoederentocht”, 31-01-2009 vanuit Arnhem.
De verwachtingen zijn hoog gespannen, maar liefst 541 wandelaars schrijven in voor deze wandeltocht. Een uitgezet parkoers die haar naam eer aan doet. In fris en prachtig wandelweer hebben de wandelaars kunnen genieten van het mooie en heuvelland-achtige landschap. De parkoersbouwer en het WS bestuur hebben heel veel positieve reacties ontvangen en zijn unaniem van mening dat het een geslaagde wandeltocht was. Dat de koffiepost enigszins wat tegen viel was onvoorzien, in de garage was een auto gestald die door pech niet naar buiten gezet kon worden en er zodoende een beperkte ruimte overbleef voor de opstelling van de uitgifte. Helaas het kan gebeuren.
De route begint vanaf een prima startlocatie in de hogeschool en binnen 100 meter bereiken we het eerste park. Prachtige oer-oude platanen aan de rand van een vijver zijn de eerste blikvangers. Langs de paden zijn diverse natuurstenen platen opgesteld waarop teksten van brieven zijn in gebeiteld. (De betekenis en achtergrond hiervan is de redactie ontgaan). In het volgend park met kleine waterstroompjes en watervalletjes die kunstmatig zijn aangelegd bepalen de inrichting van het park. Op pad naar het hoogste punt van Arnhem passeren we een kerk met een ovale plattegrond en een bijzondere toren uitgevoerd in robuust metselwerk, we kijken neer op een woonwijk uitgevoerd in betonsteen en veel glas om uit te komen op de heuvel met een zitplek en een ronde plaat waarop met een pijlrichting staat aangegeven van de plaatsen in de omgeving.
Gaan via Monnickenhuizen langs de zwart-gele vlag waar het onderkomen van de voetbalclub Vitesse is gehuisvest. Zo klimmend en dalend vervolgen we de route over onverharde paden, soms met opgaande en afdalende trappen, asfaltwegen tussen bomenrijen, langs herenhuizen en moderne bungalows, sommige met een gevelbekleding van roestvrij staal, volkstuintjes die op heuvelhellingen zijn aangelegd en waarbij het onderlinge hoogteverschil met een randkering is afgezet, en komen uit bij onze soeppost. Deze is ingericht in een koeienstal, waarbij de koeien de crew moeten verwarmen.
Bossen, heidevelden en landschapsparken wisselen elkaar af, hier en daar wat kunstwerken en herdenkingspunten van voorvallen uit het verleden. Door het Gelders landschap, ook herkenbaar aan het logo op diverse luiken van woningen die daar bij behoren, een gele ruit met daarin een rode cirkel. Het is stil in het bos, een specht timmert aan zijn territorium, plaatselijk het geluid van het autoverkeer van de snelweg die we hier en daar kunnen waarnemen. We gaan een bos in waar met grote letters staat “let op, loslopende koeien”. Geen koe gezien, wel een openstaand hek, zouden de koeien dat gevonden hebben? De grote rust staat gepland in de kantine van Papendaal. Reclame voor het NOC en NSF is hier heel duidelijk aangeven, zelfs het aantal dagen die ons nog resten tot de Olympische spelen in Londen. Met zoveel deelnemers is het even wachten op de lauwe koffie met een “sportprijs” die erg hoog is en niet in verhouding staat met een sportkantine. Niet zeuren, het was weer eens wat anders om op hoog niveau sportminnend Nederland te zien.
Weer naar buiten, eerst langs een aantal kunstzinnige naaktfiguren die stilstaand toch aan het hardlopen zijn, gaan tussen een aantal golfbanen door richting het terrein van de missionarissen van Mill Hill, niet langs het klooster maar wel langs het bekende Mariakapelletje op een middelpunt van paden. Een ander bosgebied biedt zich aan, langs beekjes en watervalletjes, boomrijke paden door een opengebied op weg naar de koffiepost in de buitenwijk van Arnhem.
De koffiepost is al eerder genoemd, dus we gaan weer door, volgen onze route door een aantal parken om terecht te komen in het bekende park “Sonsbeek”. Mooi aangelegd met waterpartijen en waar in de hoge bomen op een eiland reigers hun nesten hebben gebouwd. Een waterval waar je ook onderdoor kan lopen, een idyllische plek voor het maken van foto’s.
Langs het parkrestaurant en de “Steile tuin” beklimmen we de heuvel met de Belvedère, helaas gesloten. Dalen weer af naar een druk en onoverzichtelijk punt van een verkeersweg. De WS waarschuwingsborden hadden hier niet misstaan. Het lukt ons over te steken naar een smal pad langs wat paardenweiden, en dit mag ook vermeld worden dat een van onze leden wat achtergelaten plastiekzakken verwijderde om te voorkomen dat de dieren er aan zouden knagen met alle gevolgen van dien. We komen zo uit bij een van de kleinste kerkjes van ons land, voorzien van een kleine klokkentoren in het midden van het zadeldak. We hebben daar vandaan ook zicht op de toren van de KEMA. Kent u ze nog, de boeken van ca 60 jaar geleden over Pim Pandoer, die daar werkzaam was, en in zijn rode amfibievoertuig, en in jongenstaal te spreken, menige boef wist te ontmaskeren.
De fruitpost wordt niet vergeten, een sappige mandarijn is onze beloning voor al het klimwerk wat wij hebben moet doen. Het echtpaar die de garage ter beschikking had gesteld geniet zichtbaar van alle wandelaars die hier aankomen en zal menige keer gedag hebben gezwaaid. Helaas, het eerste deel na de fruitpost is het volgen, net als Klein Duimpje met zijn steentjes, nu de mandarijnen schillen. Ze zullen wel verteren, ze zijn organisch.
Door wat groengebieden, villa- en woonwijken komen we terecht in de parken die we direct na de start zijn ingegaan op weg terug naar onze startlocatie en wij ons daar kunnen afmelden.
Een compliment aan Tom Verlaan die dit parkoers heeft uitgezet en dank aan alle medewerkers die ook aan deze tocht hebben bijgedragen.
Een genoten wandelaar.
12 bomentocht, startplaats Nijkerk, datum 14 februari 2009, verslag.
De WS “12 bomentocht”, 14-02-2009 vanuit Nijkerk.
Een verslag maken voor een WS wandeltocht wordt door iedereen anders weergegeven, een ieder heeft zo een eigen manier van schrijven over de bezienswaardigheden die op hun zelf indruk hebben gemaakt.
Er wordt gestart door 494 deelnemers vanuit een ruime sporthal in Nijkerk. Het mooie winterweer met de verwachting dat een al warmtegevend zonnetje de dag zal opvrolijken klinkt heel verlokkelijk en ook nog dat de grond lichtelijk bevroren is en dus ook geen modderpartijen zou een reden kunnen zijn dat er zoveel deelnemers op deze WS tocht af komen. Of was het misschien de vraag wat de betekenis en de gedachte is van deze 12 bomentocht. Stel je voor dat er een boom gekapt zou zijn dan zou er iets mis kunnen gaan met de route. Gelukkig blijkt dat niet zo te zijn. De 12 bomen komen we in ons parkoers tegen, deze van af de stam tegen elkaar aangroeiende bomen wordt in de volksmond de 12 apostelen genoemd. Het heeft niets te maken met “Het laatste avondmaal” en zijn er ook geen apostelnamen aangegeven, het is alleen maar een natuur fenomeen. Deskundige veronderstellen dat deze bomen takken kunnen zijn van oerbomen die diep onder de grond geworteld zijn.
De wandelroute gaat door verschillende gebieden die zo hun bekoring hebben. Agrarische gebieden, hoog- en liggende delen, met de vele mooie bijzondere oude boerderijen waarvan de daken deels van riet en dakpannen zijn voorzien. Houten schuren en opstallen, meestel voorzien van dikke zwarte verflagen die het geheel bij elkaar moeten houden, schuren die dienst hebben gedaan voor de tabaksplanten die in het verleden hier werden verbouwd. We gaan door gebieden voorzien met aangelegde klompenpaden, langs schone waterbeekjes met oude knotwilgen die bij schemering er spookachtig uit kunnen zien. Langs de vele bomensingels voor afbakening en windbescherming van de vroegere tabaksvelden. Ook de crew zorgt weer voor de inwendige mens, deze keer is de soeppost op een boerderij waar blauwe ballonnen de geboorte aangeven van een nieuwe wereldburger. Het komt zelden voor dat er zoveel wandelaars op één dag op kraamvisite komen, en hebben met elkaar daarom ook nog een bloemetje laten bezorgen.
De route gaat ook door bossen. De loofhout bomen zijn nog kaal, alleen de beukenbomen bewaren op de onderste takken nog wat bruine bladeren tot de nadere lente. De groen blijvende naaldbomen met de enkele en dubbele naald. Even een ezelsbruggetje, de D van DEN is ook de D van Duo naald, en de S van SPAR is ook de S van Single, dus enkel. En de winterkale L van Lariks is de L van Legio, een gebundeld bosje naalden. De natuur is altijd mooi en het hele jaar door wisselend. Ook woonwijken worden aangedaan, door plantsoenen, langs waterpartijen waar het laatste ijs aan het smelten is, diverse kunstwerken, mooie beelden met of zonder een betekenis. We gaan door een gebied wat in de toekomst een ecologische gebied moet worden en waar de flora en de fauna hun eigen weg kunnen zoeken en ongehinderd zich naar verschillende gebieden kunnen verplaatsen. Er is genoeg te zien, landhuizen, gerestaureerde schaapskooien, campings ten overvloede, en dit alles in een heerlijk zonnetje, het is dubbel genieten.
De koffiepost is in een varkensboerderij, even wennen en niet meer dan een neus vol ruiken want anders kan men een dief genoemd worden. We gaan terug richting het mooie kerkje van Nijkerk maar doen dit tussentijds met het verorberen van een appel uit de fruitpost. De eerste lichte bewolking blokkeren de laatste zonnestralen maar het weer en de route waren zeer tot genoegen van de wandelaars die in alle opzichten hebben genoten van deze WS-tocht.
De route komt nog even langs het station waarbij de treinreizigers hun startkaart kunnen inleveren en zodoende de extra route van ca 3 km kunnen besparen.
Bedankt Margreet, het was de moeite waard.
Meerwijk- en Molenplastocht, startplaats Overveen, datum 28 februari 2009, verslag.
De WS “Meerwijk en Molenplastocht”, 28-02-2009.
Diegenen die voor vertrek niet de info hebben ingezien zouden gedacht hebben dat de wandeltocht met een startlocatie zo kort bij de kust een duintocht zou kunnen worden. Niks is minder waar, de route gaat naar het polderlandschap buiten Haarlem. Vanuit sporthal Tetterode genoemd naar het vroegere Overveen vertrekken 407 wandelaars met een voorspelling van prima wandelweer. Al vrij snel zijn we in de woonwijken van Bloemendaal. De wijk Middenduinen en Kennemerduinen met kapitale villas meestal op een verhoogde duin gebouwd met daarom heen ruim aangelegde tuinen met bosbeplanting. Een bijzondere mooie afgewerkte villa trekt onze aandacht met heel veel sierlijke houten aftimmeringen van daklijsten, goten en buitenspanten, raampartijen en ook gebeeldhouwde kolommen voor het dragen van een aangebouwde overkapping. Het geheel keurig afgewerkt en onderhouden. Ook rijtjes woningen uit de jaren 30 met kleine voortuintjes die vaak, niet fraai maar wel noodzakelijk, voorzien zijn van overkappingen voor het stallen van de fietsen.
We gaan richting de Randweg en komen langs de ijsbaan waar veel schaatsliefhebbers jong en oud nog even hun schaatstalent willen verhogen. Een mooi kunstwerk voorstellende een schaatser markeert de ingang van het ijsstadion. Even ondergronds om de Randweg te passeren en komen terecht in de bomenwijk van Haarlem-Noord. Een stratenparkoers met een verscheidenheid van woningen maar ook kerken, openbare gebouwen en parken en plantsoenen heeft ook een bekoring. Na een aantal verkeerslichten die wij als wandelaar niet altijd waarderen bereiken we het Spaarne met aangemeerde boten en arken. Een voormalig marinevaartuig is zeer toepasselijk het onderkomen van de zeeverkenners. Een nieuwe brug in aanleg met daarom heen wat aansluitende infrastructuur illustreert een levendig stukje Haarlem.
We vervolgen onze route langs het Spaarne naar het buitengebied waar veel vissers nog proberen om wat vis te verschalken. Op de vraag “waarom niet aan de overkant gaan zitten dan heb je aan een korte hengel genoeg” wordt geen antwoord op gegeven. Door een poldergebied met een beschermd vogel broedgebied voor de weidevogels op weg naar Spaarndam, geheel omgeven door oorlogsbunkers die grotendeels in het weiland zijn verzonken. Spaardam met een kleine oude woonkern rondom de haven en waar in een garage de soeppost is ondergebracht. Via wat bruggetjes met leuke doorkijkjes op grachten en mooie gevels verlaten we dit rustieke dorp aan het Spaarne, maar eerst nog even een blik op het beeld dat opgedragen is aan de jeugd voor de bescherming van ons land tegen het water.
Een slingerend fietspad door een poldergebied wat leeft met een ooienvaar langs de slootkant op zoek naar zijn lunch. Veel reigers en watervogels en niet te missen meerkoeten die nu al hardlopend op het water en jagend op elkaar een span proberen te vormen. Hazen die al een voorjaarsgevoel krijgen en haasje-over spelen. We vervolgen het pad langs de “Mooie Nel” uitkomend bij een scheepswerf waar een jacht met kiel en opbouw staat uitgestald wat geheel in beton is uitgevoerd. Bij Penningsveer met een mooie molen zoeken we het pad weer op langs het water om uiteindelijk de groene heuvels van een voormalige vuilnisbelt op te gaan. Er hangt nog wel een luchtje aan en de vele krijsende meeuwen denken er daar nog iets weg te kunnen halen. Op de hoogste top is een uitkijkpunt met richting verwijzingen naar de omliggende omgeving.
Een stukje industriegebied ligt voor ons, gaan langs de hoge radiomast om het Spaarnewoud in te gaan, een mooi stuk natuurgebied met loopbruggen om de waterpartijen over te steken.
De grote rust in “De Zoete Inval” een eigen zaal met vast tapijt vraagt om een schone schoen, een verzoek van de parkoersbouwer in zijn info. Maar waar waren de WS schoenborstels, verstopt, vergeten of zijn we aan nieuwe toe. ?? Hopelijk geen klachten, de wandelaars in ieder geval niet. We blijven de natuurpaden volgen, nu op weg naar Meerwijk en de Molenplas, een gebied tussen Haarlem en Vijfhuizen met daartussen de Ringvaart van De Haarlemmermeer. Op de verhoogde dijk kijken we neer op een met heesters aangelegde doolhof, om daar met 400 wandelaars door heen te gaan is misschien te veel gevraagd. In de Ringvaart zijn veel arken te bewonderen, nieuw, oud, hoog, laag en al of niet met een drijvend terras. Na de molen zien we verder op nog even het watergemaal de Cruquius, en verlaten we de Ringvaart om de koffiepost aan te doen.
We gaan verder op het Jaagpad en komen we weer terecht in het stadsdeel Heemstede en Haarlem langs woningen die met de achtertuin aan het water grenzen. Aanlegsteigers, leuke tuinen met terrassen en diverse boomhutten waar de jeugd zich in kunnen vermaken. De fruitpost met een mandarijn wordt ook nog even aangedaan. Ook deze tocht heeft nog een stukje bos, dus iedereen komt aan zijn of haar trekken. We naderen Overveen waar enkele jaren terug de wandelorganisatie van Jan Pastoors floreerde en bij veel wandelaars bekend stond voor de speciale medailles. In het laatste deel komen we langs een beeld van Nic Jonk een bekende Noord-Hollandse beeldhouwer. Ook hier weer een ontwerp van Moeder met kind, het kan niet missen, een vrouwenfiguur met robuuste rondingen zowel aan de voor - en achterzijde.
Nog wat klim en daalwerk door een stukje duingebied om de Tetterodeweg op te gaan en om ons te kunnen afmelden in de sporthal.
Voor mensen met hoge nood waren er maar weinig mogelijkheden, het was ophouden tot aan de grote rust of tot de startlocatie.
Wandelsport is niet alleen lopen van A naar B maar het is ook het willen zien van al het moois wat ons land te bieden heeft, vaak zijn het hele kleine dingen van natuur, kunst en cultuur en de sociale samenleving die de aandacht trekken.
WS heeft nog een tocht te gaan om de 31e serie af te sluiten en dat doen we in het vertrouwde Maarn. De bestelde beloningen zijn geteld en kunnen weer voor uitlevering gereed gemaakt worden.
Met dank aan de parkoersbouwer Gert Hozee die een verrassend parkoers heeft uitgezet.
W.A.N. de Laar
2e Kastelentocht, startplaats Maarn, datum 21 maart 2009, verslag.
Verslag van de laatste WS wandeltocht 31e serie 2008-2009
Vanuit Maarn de “2de Kastelentocht” op zaterdag 21 maart 2009.
Het is vroeg druk in de startlocatie “De Twee Marken”, de parkeerplaatsen zijn vol en er wordt met man en macht gewerkt om de toestroom van de 592 wandelaars in te schrijven. Het gemiddelde aantal deelnemers is weer in stijgende lijn. Over de 10 wandeltochten hebben er gemiddeld 415 wandelaars aan deelgenomen, een stijging van ca 25 deelnemers per tocht meer dan in 2008.
We gaan richting het station en via het viaduct onder de A12 en spoorlijn door en hebben direct zicht op het voormalige gemeentehuis van Maarn, een pittoreske gebouwtje wat zo zou passen in het tekenwerk van Anton Pieck. Vanaf het bordestrap hebben we zicht op een oorlogsmonument in het aangrenzende plantsoen. We vervolgen de route door De Kaapse Bossen, een mooi natuurgebied met slingerende, dalende en klimmende onverharde paden. Menigeen denkt nog even terug aan de 6de lustrumtocht in 2008 waar dit soort paden wandelwasstraten waren. Met de voeten door de diepe plassen, in de flanken gewassen door de zijwaartse takken en aan de bovenzijde de afdruipende bovengroei. Dit was toen, maar nu hebben we op de eerste volle lentedag prachtig weer, een helderen blauwe lucht met wat witte vliegtuigstrepen en een zon die op een aantal plaatsen de lichtstralen door het lover laat stralen.
We passeren een kasteelboerderij, een gemetselde duiventil met ontelbare aanvlieggaten, een kasteel in een ruime kasteeltuin waarin de voormalige houten bruggetjes zijn vervangen door moderne en voorzien zijn van een geasfalteerde afwerking, en door landgoederen met knoestige beukenbomen. Zo gaat het door tot aan de soeppost waar de crew de uitserveertafel buiten in het zonnetje heeft gezet. De crew heeft net als voorgaande jaren voor alle deelnemers weer een paasei als afsluiting van dit seizoen en alvast een blik naar het komende paasfeest. Menige wandelaar zoekt een zitplaats in de zon, korte broeken en opgestroopte mouwen komen weer te voorschijn.
Nog een klein stukje bos om uit te komen in een open gebied waar we zicht krijgen op Wijk bij Duurstede, opvallend op afstand te zien is de molen met de draaiende wieken en twee kerktorens waarvan een is uitgevoerd in een geknikte spitse vorm en bij de andere lijkt het of op de toren nog een zelfstandig gebouwtje is aangebracht. Bij het passeren zullen we later zien en merken dat daar een klokkenstoel is in ondergebracht wat op de hele uren zorgt voor wat muzikale onderbreking.
Daar zijn we nog niet, passeren eerst nog een hobbytuin waar een tiental hoge coniferen in een meetkundige kegelvorm zijn geknipt. Iets verdop passeren we een bijenstal waar het druk is op de aanvliegplank. Zwaar beladen bijen met stuifmeelpollen aan hun poten duikelen op de plank neer, worden nog even gecontroleerd daar de waakbijen of ze de goede kast hebben om hun vracht aan de werkbijen te kunnen afgeven. In alle opzichten is de natuur verwonderlijk en fascinerend.
In de woonkern is opvallend de integratie tussen oud – en nieuwbouw woningen wat heel goed op elkaar aansluit. Oude panden met mooie trapgevels, sommige witgeschilderd, historische monumenten uit een ver verleden en poortwoningen nog afgestemd op de lengte van toen. Wij moeten bukkend hier doorheen. Langs verdedigingswerken, een ruïne met een gerestaureerde gevechtstoren met daarom heen een slotgracht. De van veraf geziene molen met een poort voor het doorgaande verkeer langs de rivier is te bezichtigen. Menige wandelaar geniet daar nog even van het vernuftige maalsysteem en ook voor een weids gezicht over de omgeving.
De promenade langs de kademuur geeft een mooi uitzicht op de bedrijvigheid op en langs de Lek, wat later volgen we het fietspad langs de uiterwaarden, passeren een pont voor het overzetten naar de Betuwe. We dalen weer af en gaan via een groot sportcomplex naar de buitenwijk, langs mooie vrijstaande woningen en gaan dan de dijk weer op langs de schutsluis in het Amsterdam-Rijnkanaal om vervolgens uit te komen op de grote rust. Het terras is goed gevuld met zongenietende wandelaars om in alle rust de lunch te nuttigen.
Regelmatig gaan we door plantsoenen die voorzien zijn van hoogstam fruitbomen die bewaard zijn gebleven van de boomgaarden die deels moesten verdwijnen door de oprukkende nieuwbouw. We verlaten de bebouwde kom, volgen stroomafwaarts De Kromme Rijn en krijgen het ruime zicht op het polderlandschap, afgewisseld met boomgaarden van hoog – en laagstam fruitbomen, boerderijen met bedrijvigheid, en pasgeboren geitjes huppelen door de wei. Een paardrijdster loopt stapvoets mee met enkele wandelaars en ontstaat er een gesprek over de wandeltocht. De daar achter lopende wandelaars hebben een discussie over welke voeten een paard gelijktijdig neerzet als deze stapvoets gaat, het antwoord was onduidelijk.
Even verwarrend als we routepijlen zien met een W, hier gaat de route omschrijving om zeep, vervolg de W-pijlen en dan komt het wel weer goed. Of de route hierdoor nu korter of langer is kan niet direct bepaald worden, maakt niet uit want we komen toch terecht op de koffiepost maar nu vanaf de andere zijde. Het zal wel te maken hebben gehad met modderige toestanden of iets dergelijks.
Via met gaas afgewerkte loopplanken over greppels en slootjes volgen we het Trekvogelpad en gaan vervolgens weer een bosdeel in, langs een aantal opstallen die de moeite waard zijn om te bekijken bereiken we de fruitpost. Via het Gouden Laantje komen we weer uit in de bebouwde kom van Maarn en waar een spandoek de WS-wandelaars proficiat wenst met het uitlopen van deze prachtige wandeltocht.
Terug in de startlocatie waar voor ca 90 wandelaars nog een beloning in de vorm van een beker klaar staat en door de voorzitter met een hartelijk woordje aan hen wordt uitgereikt. Nog even afmelden, gedag zeggen en iedereen een fijne vakantie toegewenst.
Met dank aan de parkoersbouwers Coos en Henri voor deze mooie wandeltocht waar wij als wandelaars van genoten hebben.
W.A.N. de Laar
De Gijsbrecht van Aemsteltocht, startplaats Amsterdam-Zuidoost, datum 14 november 2009, verslag.
De startlocatie van “De Gijsbrecht van Aemsteltocht”
(voor de eerste maal van het WS bestaan vanuit onze hoofdstad Amsterdam)
is in het golfresort achter het AMC in Zuid-Oost.
Een mooie locatie die we moeten delen met de vroeg aanwezige golfsporters.
In de reclame aanbevolen voor de wandelaars koffie met cake en appeltaart
en een ruime gratis parkeerplaats moet toch een lokkertje zijn om aan deze tocht deel te nemen.
Het vertrek is vroegtijdig omdat direct na de start via een smalle brug het natuurpark Klarenbeek wordt ingegaan.
Via een slingerend pad langs wuivende rietpluimen en wilgentakhutten
en over boomstambruggetjes komen we uit bij het nieuwe NS- station met een overdekte loopgalerij naar het AMC.
Op de betegelde wanden van een spoorviaduct staat met grote letters geschreven “Je bent mooi”.
Onder de wandelaars geeft dat nog al wat reacties en hier en daar komt er een glimlach te voorschijn.
We gaan door de buitenwijken met verzorgd uitziende flats en woningen,
ruime plantsoenen en daartussen in aangelegde tuintjes van de bewoners.
In beton uitgevoerde parabolische overkappingen markeren de ingang van diverse gebouwen.
We komen terecht in het gebied van de voormalige Floriade langs de Gaasperplas.
Mooie als leibomen gesnoeide afscheidingen tussen de wandelpaden en het groen geeft een verzorgde indruk.
Komen langs ornamenten die nog resteren van de tentoonstelling,
zoals waterpartijen met grote zwerfkeien en een aangelegd beekje zorgt voor wat kabbelend water.
Boomstam keringen tussen hoog en laag, hier en daar wat heuvels om het geheel speels te houden.
Speelattributen waar de jeugd zich kan uitleven en ook kunstwerken die symbolisch wat voorstellen.
Zoals door de weersvoorspellers is beloofd gaat het ook nog regenen,
plasticjassen en paraplu’s worden te voorschijn gehaald en gaan we ongestoord verder.
We komen terecht in een gebied waar de nieuwe WS-routepijlen nog al wat aantrekkingskracht hebben op vandaaltjes
die het nu eenmaal leuk vinden om wandelaars het verkeerde pad op te sturen, en dat is gelukt.
Er waren wandelaars die daar vandaan maar direct door zijn gegaan naar de grote rust in een sportkantine Driemond
en de soeppost maar voor gezien zagen.
De soeppost in een overdekte ruimte waar tijdens het voorlopen door de bewoners koffie met boterkoek werd aangeboden,
zo zie je, er zijn heel veel niet wandelaars die toch de wandelsport een warm hart toedragen.
Na de aspergesoep en verkeersvrije wegen komen we terecht in het Penbos,
een mooi aangelegd natuurpark met wandelpaden en sluiten aan op het Amsterdam-Rijnkanaal nabij een brug in aanbouw.
We vinden onze graspaden in het Diemerbos,
Onze parkoersbouwers H en H hebben heel goed door dat de WS gek is op onverharde- en graspaden
en schromen niet om een ommetje te maken om van zo’n pad te kunnen genieten.
Na verzadiging van onze lunch nog even door de woonwijk van Driemond, met wat oud en nieuw door elkaar.
Via de Gaasperplas, maar nu aan de overzijde, komen we terecht langs het Gein,
een kronkelend riviertje maar met daar langs mooie boerderijen waar gevel- en gedenkstenen een stukje geschiedenis aangeven.
Langs een molen in renovatie in opdracht van het Noord-Hollands landschap.
Over een smalle wandelbrug gaan we aan de andere zijde verder langs het water en om uit te komen in Abcoude,
een dorp met een sterk verleden met Amsterdam van uit de Gouden Eeuw.
Passeren nog even een spoorbaan die ondergronds gaat er ergens anders wel weer boven zal komen.
Een oude kern met twee grote kerken in de oude woonkern geeft een gezellige indruk van het winkelende publiek.
Een dorpsbewoner, geschat op middelbare leeftijd,
vraagt aan een groepje wandelaars wat er gaande is met zoveel wandelaars bij elkaar.
Na uitleg zegt hij “
dus al deze oude mensen doen hier aan mee !! “
De reactie laat zich raden.
Langs de Angstel en het Abcoudermeer genieten we nog even van de vrije natuur.
Veel watervogels die hier foerageren in de weilanden die in de wintertijd grotendeels onderwater worden gezet.
Je ziet hier echt Berg-eenden in de polder.
Onze koffiepost vinden we in een ruime opstal van een tot woonboerderij verbouwde agrarisch bedrijf.
De zon is ondertussen weer te voorschijn gekomen.
Nat geworden wandelaars zijn weer opgedroogd en genieten hier van de zonnewarmte op de vele windvrije zithoekjes.
Het AMC komt in zicht met nog ca 6 km te gaan.
Nog wat onverharde paden langs de Ouderkerkerplas en de houten loopvlonders door het schuimende water komen we uit
bij onze fruitpost aan de rand van de Bullenwijk.
Nog zoveel mogelijk verkeersvrije wegen en paden bereiken we het gebied langs de het AMC
en hebben zicht op onze startlocatie.
Nog even afmelden en hier en daar nog een praatje kunnen wij terugkijken op een zeer geslaagde wandeltocht
waarvan je kan zeggen dat vanuit Amsterdam heel veel groen, kunst, cultuur en natuur is te bewonderen.
Nog even een anekdote.
Onze Belgische WS-wandelvriend had bij vertrek van uit de startlocatie zijn rugtas vergeten mee te nemen
en kwam daar pas achter toen hij klein uurtje gelopen had.
Geen geld, telefoon, autopapieren, sleutels, helemaal niks.
Via een geleende telefoon heeft hij het voor elkaar gekregen om via een parkoersbewaker zijn rugtas terug te krijgen
en was zijn probleem toch weer opgelost.
Dit doet ons denken aan een tocht vanuit Bussum dat hij eerst zonder geld op zak met de trein naar huis moest
om daags daarna zijn auto op te kunnen halen.
Hij heeft dit verhaal in zijn eigen verslag al eerder beschreven en hebben wij dit als kennisgeving aangenomen.
Dit is misschien een mooie gelegenheid voor het WS bestuur om hem een herinnerings trofee uit te reiken
zodat dit hem niet overkomt.
Onze dank aan Henny en Hans die weer wat moois voor de WS hebben uitgezet.
W.A.N. de Laar
De Amerongseberg-tocht, startplaats Veenendaal, datum 12 december 2009, verslag.
Alweer de laatste WS tocht in 2009, nog 5 te gaan om de winterserie 2009-2010 af te kunnen sluiten. We zijn te gast op een WS tocht uitgezet door Casper Seijn vanuit Veenendaal met een startlocatie in sportcafé “De Duck” gelegen in de sporthal met zwembad “De Vallei”
Onze route gaat over de Utrechtse Heuvelrug,
grotendeels tussen de plaatsen Veenendaal,
Amerongen en Leersum.
Een bosrijk heuvelachtig gebied afgewisseld met
heidevelden met hier en daar een jeneverbes.
We gaan langs bosranden met zicht op
open velden en wat verdwaalde boerderijen.
Voor onze rustpunten komen we terecht in de
woongebieden met gastvrije bewoners die ons
als wandelaars verwelkomen.
Gewapend met een grote dosis voorkennis krijgen we een vroegtijdig vertrek en via een overvolle parkeerplaats, veroorzaakt door de deelnemers en de vele badgasten, die in het vroege uur hun conditie in het zwembad gaan verhogen, gaan we via een wegtunnel langs de sportvelden waar de jeugd een goaltje proberen te maken en waarbij veel aanwezige ouders hun pupillen de goede kant op wijzen. De shirt kleuren zijn oranje en blauw, het zou de jeugdteams van Holland en Italië kunnen zijn.
Na het spoor volgt een nieuwbouw wijk waar tussen de ééngezinswoningen enkele terrasflats zij gebouwd en waarbij op de grote balkons daktuinen zijn aangelegd. Al spoedig komen we terecht in het buitengebied, opvallend is al direct een verlaten agrarische boerderij die bijna op instorten staat maar vermoedelijk nog niet weet welke kant het op wil gaan vallen. Het landgoed Prattenburg met een goed onderhouden kasteel en kasteeltuin. Van een naastgelegen boerderij zijn alleen nog de beide topgevels door stutwerk overeind gebleven, met de plannen om deze boerderij weer in de oorspronkelijke staat te herbouwen. Al slingerend over verharde en onverharde bospaden door bosdelen met loof- en naaldbomen is het zacht en ritselend lopen op een tapijt van de afgevallen bladeren en naalden en soms bijna rollend over de vele afgevallen boomvruchten van de tamme kastanje, beukennoten en eikels. Opvallend is ook dat vele jonge aanplant van haagbeuken nog geheel in het bruine blad zitten en dit pas verliezen zodra het nieuwe blad te voorschijn komt. Onze routepijlen zijn volgens de normen van de zorgzame boswachter niet geniet maar op een natuurvriendelijke manier met het bekende schilders plakband bevestigt en is ook weer makkelijk te verwijderen zonder de boomstammen en of bast te beschadigen. Let wel, harde op de grond gevallen bevestigingmiddelen en onverteerbare delen kunnen ook letsel veroorzaken bij het grazende wild.
Langs een klein stukje openbare weg om dan afdalend via een wildsluis terecht te komen in een mooie vallei met waterpartijen en waar ook runderen voor hun zelf moeten zorgen. Daar is die weer !!, die heuveltrap met ruim 160 uitgesleten en glibberige treden. Al klimmend en aanhorend het steunen en zuchten van wandelaars om boven te komen om daar dan te kunnen genieten van een prachtig vergezicht. We vervolgen onze route langs open gebieden waar vroeger tabaksplantages waren van het bekende rokersmerk Willen III.
De soeppost is van afstand al te zien. De geurende soeplucht komt ons tegemoet. We lezen op het schoolbord van Gerard dat er 407 wandelaars zijn ingeschreven voor deze mooie bostocht met prachtig wandelweer, fris maar met een zonnetje. Gezien de vorige tochten een record, zou het zo kunnen zijn dat er erg snel de buienradar wordt geraadpleegd en bij een bui verwachting en het maar voor gezien houden, alleen de wandelaar kan hier antwoord op geven. Het is op de soeppost al een kerstsfeer, zelfs de kerstman staat in de soep te roeren en Gerard als de aanhangwagenrijder heeft zijn kerstgroet verpakt in een zoethouder en wenst ons
F I J N E F E E S T D A G E N E N E E N G E L U K K I G N I E U W J A A R
We gaan verder door het bosgebied richting Amerongen. In deze omgeving had in het begin van de 19e eeuw het leger van Napoleon haar bivak ingericht. Voor de officieren waren speciale woningen beschikbaar die nog te bewonderen zijn als we straks een rondje rondom de grote kerk maken. Boven de voordeur is een icoon aangebracht die een verwijzing geeft naar Napoleon. Enkele natuurvorsers zijn bezig om bij het oversteken van een drukke verkeersweg de versperringen en opvang emmers voor de paddentrek te controleren. Een klein ommetje voert ons naar de voormalige galgplaats en langs een begraafplaats waar de begraven veroordeelden alleen met een genummerd paaltje zijn aangegeven.
In de kern van Amerongen is het kerstmarkt met veel aanbiedingen van creatieve huisvlijt. Langs een mooi verbouwde tabaksschuur gaan we natuur weer in. Wat smalle en glibberige paadjes brengen ons weer op het asfalt op weg naar de grote rust in Leersum. Een modern sportgebouw voor diverse faciliteiten, uitgevoerd in een metselverband van grote en kleine gevelstenen, gekleurde glaspanelen in de hoge entreepuien en in een opvallende kleur paars geschilderde constructieonderdelen. Na een klein stukje bebouwde kom volgt weer het bosdeel en passeren een gedenksteen en een graftombe. De weledele hebben binnen een rustplaats en de bediende hebben een grafplek binnen het afgerasterde buitengebied.
De koffiepost vinden we in een kleine woonwijk aan de rand van Amerongen, maar eerst passeren we nog even het huis met de Secret Garden, wat daar geheim is valt niet direct te ontdekken, of het moeten de tuinbeelden of de vele vogelkastjes zijn.
In ieder geval is het daar snuffelen waard.
Het wordt klimmen en dalen op de onverharde bospaden naar en op de Amerongseberg waar deze tocht haar naam aan ontleent. Enkele wandelaars komen tot de conclusie dat heuvels eigenlijk onnodig zijn, Eerst omhoog en later weer naar beneden heeft geen zin. Rechtdoor en vlak zou toch wat makkelijker zijn. We verlaten het bos en duiken een woonwijk in waar de fruitpost ons trakteert op een mandarijn. We kunnen weer even het spoor van de mandarijnenschillen volgen om in de bebouwde kom van Veenendaal uit te komen. De route blijkt wat ingekort te zijn wegens te verwachten vroeg invallende duisternis, de donkere dagen voor de kerst komen er aan.
Bij het afmelden wordt ons nog een met boter besmeerde plak kerstbrood aangeboden met daarbij namens het WS bestuur en de crew hele fijne feestdagen en een voorspoedig 2010 toegewenst.
Terug kijkend was het een tocht om te genieten door en van de Utrechtse heuvelrug, een prachtig stuk natuur met vele kleine opvallende details met daarvoor onze dank aan de parkoersbouwer.
Voor een ieder hele fijne kerstdagen en een voorspoedig 2010 toegewenst.
W.A.N. de Laar.
De Brabantse Meierijtocht, startplaats Vught, datum 16 januari 2010, verslag.
Wat vooraf ging.
De WS site moest uitsluitsel geven of de tocht wel of niet door zou gaan. Sneeuw en vorst hadden het parkoers dusdanig beïnvloed dat er door het bestuur besloten werd om de route wat aan te passen en het geheel wel door te laten gaan, met daarbij de waarschuwing dat er toch nog op een aantal plaatsen rekening gehouden moest worden met gladde en glibberige paden en wegen.
Een ieder die de info gelezen heeft kon het
weten dat deze tocht vanuit Vught het
Noord-Brabantse land in zou gaan en
waarbij de route is uitgezet in de Meierij,
een Agrarisch gebied gelegen tussen de
rivieren De Bergse Maas, De Dommel en
De Aa.
Direct vanaf de start loodsen krijtpijlen ons over straatjes en steegjes uitgevoerd in sierlijk straatwerk en waarbij de “kinderhoofdjes” niet ontbreken, door de oude kern van Vught. Een ieder met een oog voor het kleine detail kon genieten van de fraaie trap- en topgevels uit de 15de eeuw, uitgevoerd in sierlijk metselwerk. Opvallend is ook dat veel gevels wit zijn geschilderd en houtwerk in het Amsterdamse Groen zijn afgewerkt. De monumentale St. Petruskerk en de St. Lambertustoren sieren ook de oude kern van Vught. Alvorens we De Dommel over gaan komen we langs een grote grijze nieuwbouw flat met uitzicht op een speelveld omzoomd door eeuwenoude platanen.
We gaan het gebied in wat uitzicht geeft op de buitenrand van Den Bosch met de daarboven de opvallende kerktorens van de St. Jan en het Provinciehuis van Noord-Brabant. We bevinden ons nu in Het Bossche Broek, het Oeverpad, een natuurgebied wat in het verleden een moeras vormde als een natuurlijke verdedigingsgordel van de stad. We steken de A2 over, maar om bij het viaduct te komen moeten we eerst nog even zand happen over een nog niet afgewerkt talud. Na het zicht op het drukke verkeer volgen we een glibberige beukenlaan waarbij het lijkt of de stammen als een soort tors in elkaar zijn gedraaid, alsof meerdere bomen draaiend in elkaar zijn gegroeid. Na het verlaten van het landgoed Pettelaar volgt nu een aaneen schakeling van rustige asfaltwegen en fietspaden op een verhoogde dijk, langs boerderijen, boomgaarden, boomkwekerijen, aardbeien tenten en waterpartijen. Een grote buizerd zit op paalhek op zoek naar zijn prooi.
De soeppost is opgesteld in een open schuur van een boerderij. Traditiegetrouw erwtensoep met worst en daarbij roggebrood met spek. Gerard meldt op zijn krijtbord dat er 327 wandelaars op deze tocht zijn gestart en wenst alle deelnemers een fijn wandeljaar.
Ook hier bij WS 78 krijgen we te maken met het milieu, gescheiden afval en waarbij al het plastic apart gehouden moet worden want dat wordt niet meer als huisvuil geaccepteerd. Even opletten en dan hoeft de crew het niet meer handmatig uit te splitsen. Namens crew en Gerard, BEDANKT.
Direct na de soeppost passeren we een groot informatiebord over het gehele gebied. Een nieuwbouw woning in de vorm van een boerderij trekt onze aandacht, aan de voorzijde is een grote glazen serre aangebouwd en waarbij het zadeldak ook in glas is uitgevoerd en het woonhuisdeel voorzien is van riet. Of het geheel past in de natuurlijke omgeving dat zal de schoonheidscommissie wel bepaald hebben.
Moeilijk te oriënteren waar we nu zijn, een kerktoren komt in het zicht en dat zal vermoedelijk onze pleisterplaats in Schijndel zijn. Een café met een grote zaal naast de kerk waar we, door het gespannen sneeuw en ijs lopen, onze stijve spieren kunnen ontspannen. Er werd gezocht naar de schoenborstels maar zijn vermoedelijk nog steeds bij de schoenmaker. Het is donker in de zaal dus smerige schoenen vallen niet op. Wat wel opvalt is een spiegelwand en menige wandelaar denkt daar zijn of haar dubbelganger te ontdekken.
Voldaan en uitgerust volgt het tweede deel wat qua natuur en omgeving een ander beeld geeft dan het eerste deel. Een klein stukje bebouwde kom langs het voormalige imposante St. Ludwina ziekenhuis wat omgebouwd is tot een appartementen complex. Al vrij snel na de bebouwde kom duiken we de polder in met modderige paden met karrensporen en bevroren sneeuwresten. Er worden bomen gesnoeid en is het uitkijken voor de vele takken en boomresten. Het ommetje van Jo, een smal graspad, aan de ene kant prikkeldraad en aan de andere kant een sloot, het heeft zijn bekoring.
Op menige boerderij zijn veel paarden te bewonderen die in de wei lentekriebels vertonen door rennend en springend elkaar te achtervolgen. Ook ontelbaar zijn de verse molshopen die door de sneeuw omhoog worden gewerkt. Zou het toch zo kunnen zijn dat er in de faunawereld betere weerprofeten zijn dan onze weerprofeten. ? Na een korte rust op de theepost vervolgen we onze route en gaan richting het Dommeldal door een bosdeel en langs een golfbaan. Theo, onze fruitman, zorgt hier voor een afgepelde mandarijn en voorkomt hierdoor dat er op de route geen spoor van mandarijnen schillen meer te vinden is.
We volgen een verhoogde dijk langs
De Essche Stroom en komen uit bij het
voormalige kasteel Maurick, gebouwd
in de 13de eeuw. Er is nog kerstsfeer,
tuinverlichting en verlichte kerstbomen.
Nog even de loopbrug over om uit te komen
in Vught en met nog een paar
binnenstraatjes te gaan kunnen we ons
gaan afmelden
en onze Jo bedanken voor het uitzetten van deze echte mooie Brabantse wandeltocht.We hebben een gebied doorkruist wat voor vele wandelaars een nieuwe ervaring is geweest.
W.A.N. de Laar.
De Tsaar Peter de Grotetocht, startplaats Bussum, datum 27 februari 2010, verslag.
Een persoonlijk verslag van een deelnemer die de WS een warm hart toedraagt en daarbij de parkoersbouwers H en H van deze “Tsaar Peter de Grote tocht” even in het zonnetje wil zetten voor het uitzetten van deze afwisselende wandeltocht in een gebied tussen Het Gooi en het Groene Hart, met een bosrijk en een open poldergebied.
We bezoeken ook de ludieke Republiek Horstermeerpolder, die zich deze week heeft afgescheiden van de gemeente Weidemeren, de provincie Noord-Holland en Nederland wegens een jarenlange strijd tegen de moerasplannen en hebben daarvoor een DrogeGrondWet uitgeroepen met het motto; Duidelijk, Droog, Duurzaam en Draagvlak.
Bij het betreden van de startlocatie zal menige wandelaar gedacht kunnen hebben dat de WS in hogere sferen gaat vertoeven. Een makkelijke en duidelijke aanrij route met een ruime gratis parkeerplaats en een modern en nieuw sportcomplex waarbij een lieftallige receptioniste de elektronische draaihekjes ontsloten heeft en met een welgemeende “Goeden Morgen” ons verwijst naar het zaalgedeelte waar de inschrijftafel is geplaatst. Een plek vlak bij een grote vlammende warmte afgevende gashaard met daarnaast aan de wand een geschilderd “naakt” in een moderne weergave van de “Venus van Milo.”
Een inschrijftafel met enkele nieuwe gezichten die de 401 deelnemers inschrijven en daarbij een uitnodiging afgeven voor de Algemene Ledenvergadering in de komende Septembermaand. Er is ook in vermeld dat het huidige WS bestuur met spoed op zoek is naar een aanvullend bestuurslid en een lid om de voorzittershamer en de taken op te nemen van de plotseling afgetreden voorzitter.
(Bestuurssleden behouden wel het deelnemen aan de WS winterwandeling)
Als we de zaal rondkijken, zien we dat de zithoek nabij een moderne bar is samengeteld uit steigerdelen die robuust afsteken in dit modern uitgevoerd complex met veel roestvrij staal, witte wanden en waar ingebouwde glazen vitrines diverse sport- en luxe artikelen aanprijzen. Achter glazen scheidingswanden zijn de Squashers bezig om zich in het zweet te werken.
Tijd om te vertrekken en voordat de route omschrijving leesbaar is opgevouwen hebben we de eerste stappen al gezet in het bos, voor veel wandelaars een waar genoegen, en volgen ons pad langs en over de heide en speelvelden en wat tevens een honden uitlaatplek is geworden. Op het speelveld een kunstzinnig speelobject, een in metselwerk uitgevoerde speelbal van ca 4 meter doorsnede. De bekende voormalige watertoren van Bussum is voorzien van een geheel glazen opbouw en nog even in raadsels is gehuld over de behuizing. We steken over naar het Spanderswoud, een bosgebied wisselend met naald- en loofhout bomen en veel rododendrons waar de bloemknoppen straks uitbundig in een paarse kleur zullen verschijnen.
Onwillekeurig denkt men even aan het liedje “Achter de rododendrons” van Tol Hanse want dit werd hier veelvuldig in praktijk gebracht om zich even af te zonderen om te voorkomen dat men als wildplasser een bon op zou lopen. Stel je eens voor, alleen voor deze tocht al met 400 deelnemers zou dat voor de huidige recessie een aardige opsteker zijn. Je kan er bijna een mobiele toiletwagen voor aanschaffen.
Na het verlaten van dit mooie bosdeel gaan we richting ’s-Gravenland, langs een historisch sluisje met daarnaast voor calamiteiten opgestapelde afsluitbalken en gaan richting Ankeveen. De eerste regendruppels geven aanleiding om de regenjas of paraplu op te zoeken en komen terecht op modderige graspaden langs de Ankeveense plassen waar de laatste resten ijs voor schaatsminnend Nederland aan het verdwijnen is. Vorige week werd hier nog geschaatst en waarbij de inschrijf- soep en zopie tent nog niet is afgebroken. We modderen nog even door en gaan er zelfs stemmen op dat dit een echte WS tocht genoemd mag worden. De soeppost in een ruime garage zorgt voor een lekkere neuswarmer en vervolgen we wat later een wandelpad dwars door dit waterrijke gebied om uit te komen bij enkele afgelegen woningen van palingvissers die deze, maar dan gerookt, te koop aanbieden. Een mooi asfaltpad van een toeristische fietsroute is ons deel, als het asfaltpad afbuigt rest voor ons een graspad wat door de vele voetstappen een grondkleur begint te krijgen. Achteraf gezien hadden we ook het asfaltpad kunnen volgen want het kwam op hetzelfde punt uit, je moet het maar weten. Op weg naar Nederhorst den Berg, even afbuigend om langs De Vecht te gaan om daarna via een graspad door de polder in de woonkern uit te komen.
Een dorp met een oud verleden, oude gevels, een mooie kerk, en een gerestaureerd kasteel waarvan de kasteeltuin speciaal voor onze wandeltocht is opengesteld. De geschiedenis van deze streek heeft u kunnen lezen in de uitgereikte info en uitgebreide omschrijving op de WS website. Het dorp wat zich nu als een republiek heeft afgescheiden met een eigen vlag en wimpel en de bewoners zich nu republikein noemen.
De maag begint te knorren, maar moeten eerst nog even door een natuurgebied met wild kreupelhout en rietkragen en een pad langs De Vecht, achter woningen langs met een blik op een mooie poldermolen en een ooievaarsnest waarop de vogels al hun eigendomsrechten hebben genomen.
De grote rust is in de kantine van de plaatselijke voetbalvereniging en waar we met een lekkere beker koffie ons boterhammen kunnen nuttigen om daarna over een dijkpad onze weg te vervolgen richting Ankeveen. We buigen even af om het gebied te beoordelen wat de reden is van deze politieke terugtreding. Afbakening, slagbomen en wachthuisjes zijn hier in een tijdelijke opslag te zien.
Behoudens wat opstallen en boerderijen is het een gebied wat grotendeels onbebouwd en begroeid is met riet, een houten stal is het onderkomen van een kleine schaapskudde die de open plekken begrazen. Verschillende waterstanden bepalen enigszins de begroeiing. Even klunen om op grasdijk te komen en volgen we deze tot aan de bebouwde kom van Ankeveen en om daarna via grasvelden terecht te komen in ’s-Gravenland.
Even een kleine onderbreking om te beoordelen of de zwaan met zijn kop onder de vleugels slaapt of daar dood in het water drijft. Onze koffiepost vinden we in een koeienstal en waarbij de nieuwsgierige koeien aan je jas plukken en een beetje boerenparfum je neusgaten vullen.
We zijn weer terechtgekomen in het Spanderswoud en al zigzaggend het gebied doorkruizen en langs het Franse Kamp met een gekregen appel het gebied weer verlaten op weg voor de laatste kilometers om via het vertrekbospad weer de startlocatie te bereiken.
De terug gevonden schoenborstels doen hier goede zaken en zullen ook wel een waterstraal nodig hebben om bij de volgende tocht weer hun nut te kunnen bewijzen. Als we ook kijken naar onze vuil geworden broekspijpen met de vele modderspatten dan kunnen de energiebedrijven rekenen op een extra afname. Het is niet verwonderlijk dat er energiemaatschappijen zijn, elektra, water en zeep, die op de meerdaagse wandeltochten sponsors zijn want de wandelaar is toch de consument die dat weer vergoed.
Terug kijkend op een mooie wandeltocht die zeker past in een WS winterserie met daarvoor onze dank aan de parkoersbouwers Hennie en Hans.
De ingewijden weten wat voor de parkoersbouwers en hun familieleden de achtergrond is van hun 2 parkoersen in de 32ste serie vanuit Amsterdam en Bussum, en dat deze voor hun persoonlijk heel veel betekenis hebben en altijd een blijvende herinnering zal zijn.
W.A.N. de Laar.
2e Utrechtse Heuvelrugtocht/ Utrechtse Klompenpadentocht, startplaats Maarn, datum 20 maart 2010, verslag.
Een persoonlijk wandelverslag met een knipoog en een kwinkslag geschreven van de afsluitende 10de tocht van de 32e WS serie 2009-2010 waarbij we de naam van deze wandeltocht hebben veranderd in de “Utrechtse Klompentocht”. De start is vanuit de kantine van een grote sporthal in Maarn die door de vele mogelijkheden multifunctioneel is en waarbij de consumptieprijzen al enigszins op de komende inflatie zijn aangepast. Een expositie van huisvlijt en creatieve schilderkunst sieren de zaal.
Aan de inschrijftafel zijn weer enkele nieuwe gezichten te zien, nog wel niet voorgesteld, maar die in de toekomst misschien wel nieuwe bestuur- of crewleden kunnen zijn. In de wandelinfo en ook via de website van WS78 hebben we een ruime informatie verkregen over deze tocht en waarbij de route grotendeels haar weg vindt over de Utrechtse heuvelrug en de Gelderse Vallei, een gebied met veel landgoederen en met een open poldergebied en dorpen met een historisch verleden.
We gaan de andere kant op dan dat wij in voorgaande jaren gewend waren, geen spoortunnel en ook niet langs het Anton-Pieck-achtige gemeentehuis, maar direct via een bosdeel naar het buitengebied op weg naar de Klompenpaden.
Waarom ze zo genoemd worden is niet helemaal duidelijk want het blijkt dat deze met wandelschoenen ook heel goed te belopen zijn. Een open gebied met boerderijen, komen langs een opvallend nieuwbouw woonhuis uitgevoerd in een niet alledaags gekozen metselsteen. In de wei kleine zwartwollige schapen die nieuwsgierig de wandelaars aanstaren. Met hoorntjes op hun kop lijken ze wel op duiveltjes. In ieder geval wel leuker dan dat zwarte schaap van de reclamespot. We vervolgen onze route over verharde en onverharde paden en wegen. Wandelaars denken vaak dat zij de enige weggebruikers zijn maar moeten toch regelmatig ruimte maken voor het autoverkeer, soms links of rechts lopend op de smalle polderwegen. Onze soeppost vinden we aan de buitenrand van Scherpenzeel en waarbij de aspergesoep er gretig ingaat. Traditie getrouw heeft Geard met zijn crew weer voor een chocolade ei gezorgd als kleine voorbode op het komende Paasfeest en meldt ons dat er 420 wandelaars zijn ingeschreven
We zijn op de grens van de bebouwde kom van Scherpenzeel. Hier worden een aantal knotwilgen geknot door een werkgroepje van natuur liefhebbers die de natuur op deze nationale vrijwilligersdag wat helpt en verzorgt. Een mooie polderboom die door zijn structuur in het maanlicht in het ruwe najaarsweer spookachtige vormen kan aannemen.
Bloeiende elzen en hazenlaars signaleren de lente.
We passeren de grote NH-kerk, een kerk met een historisch verleden en waarvan tijdens de oorlog de toren werd weggeschoten, de kerk is weer geheel gerestaureerd en waarbij enkele bouwkundige veranderingen van de toren zijn toegepast. Ook is er veel aandacht voor de bijzondere gebrandschilderde ramen. In een later gebouwde moderne kerk is opvallend de overhoeks geplaatste betonnen ramen in de topgevels voor lichtinval direct onder de dakranden.
We passeren het voormalige Stadhuis, Huis Scherpenzeel, gelegen in een groot en goed onderhouden plantsoen met een geboorteboom van Prinses Amalia op 7 december 2003, een lindeboom die symboliseert dat ieder kind moet kunnen opgroeien in een gezonde en groene wereld.
We passeren en volgen enkele beken die het waterpeil van de Gelderse Vallei op niveau houden en het overtollige water afvoeren naar de Eem. De route gaat voor ons verder om aan te sluiten op een pad van Grebbelinie en bereiken de grote rust in Renswoude waar het op het terras goed toeven is. De schoenborstels doen goede zaken en moeten regelmatig even omgekeerd worden om het vastlopen van de borstels te voorkomen. Voldaan volgen we onze route via wat dijk – en klompenpaden naar een bosgebied waar menige wandelaar zich even gaat afzonderen voor een sanitaire stop. Onder een boom worden enkele braakballen van uilen opgeraapt die voor de schooljeugd in de biologieles ontleed kunnen worden om de muizentandjes te tellen.
Lange paden door landgoederen met mooie landhuizen en poldergebied volgen elkaar op om daarna uit te komen langs een drukke verkeersweg die we wat verderop over moeten steken naar de koffiepost. Gelukkig zijn er twee routebegeleiders op dit punt om het groepsgewijs oversteken van de wandelaars enigszins in goede banen te leiden. Onze eigen waarschuwingsborden hadden hier functioneel kunnen zijn als waarschuwing voor de vaak hard scheurende automobilisten. Een nieuwe Europese wet voor verkeersregelaars is in aantocht en dan gaan er weer dingen veranderen.
Even een rustpunt bij de verzorgingscrew voor koffie of thee en Gerard probeert de laatste versnaperingen van koek en frisdrank te verkopen om dan met een lege kar in de stalling op zomerreces te kunnen gaan.
Nog ca 8 km te gaan, we volgen een pad langs een afwateringskanaal, langs sportvelden en een villawijk en komen uit op Slappedel op weg naar de fruitpost. Een banaan geeft nog wat energie voor het laatste deel waarbij we na een polderweg en bospad een natuurgebied ingaan met veel waterpartijen. Na een stukje bosdeel waar diverse vogels te horen zijn komen we uit in de buitenwijk van Maarn om ons daarna af te melden in de vertrekkantine en waar menige wandelaar nog even van plan is om zich te gaan opfrissen, maar helaas de handdoek kan droog blijven omdat de douche ruimten afgesloten zijn. Ook de nog natafelende bestuur- en crewleden zijn getroffen door deze energiebesparende maatregel.
Met dank aan het bestuur en de crew voor de organisatie van deze 32e serie en waarbij wij ondanks de winterse dagen weer heel veel moois van ons land hebben
gezien. Veel wandelaars hebben enkele tochten moeten missen wegens de winterse dagen en de situatie van de wegen waren ook niet altijd optimaal. Ook de buienradar en weersvoorspelling waren niet altijd gunstig. Vandaag hadden we prima wandelweer, een klein beetje motregen bij vertrek maar verders droog met een doorbrekend zonnetje en lente perikelen.
Ook onze dank aan de parkoersbouwers Coos en Henri die deze mooie natuurtocht weer voor de WS wandelaars hebben uitgezet.
De WS “De Oranjetocht”, 22-11-2008 vanuit Baarn.