Parken en landgoederentocht, startplaats Arnhem, datum 31 januari 2009, verslag.
Zaterdag 31 januari
Parken- en landgoederentocht
Arnhem-Presikhaaf
Vandaag alweer de 7de W.S ’78 wandeling van dit seizoen. Gelukkig kunnen we er vandaag weer bij zijn. Volgens de info, die elke wandelaar bij inschrijving krijgt, hebben we van de vorige W.S niets te missen gehad. Het was geen mooi weer, de route was erg modderig en als klap op de vuurpijl is zowat iedereen meerdere kilometers verkeerd gelopen. Tja, wat zou ik daar nou op zeggen. Wij zijn er een keer niet bij en de hele wandeling loopt in de soep (grapje).
In de info van vandaag staat een beschrijving van de wandeling. Zo ook het volgende zinnetje; ‘Arnhem wordt niet voor niets “parkstad” genoemd. Nou ik kan je wel vertellen dat parkstad in Zuid Limburg ligt en de gemeentes Heerlen en Kerkrade hiertoe behoren! Maar het klopt uiteraard wel een beetje want wij zullen vandaag meerdere parken bewandelen.
Na een overvloedige koffie en thee gaan we rond 9 uur op pad. We zijn nog geen kilometer op weg of we gaan het 1ste park/landgoed al in. Hier in het park liggen grote pagina’s rond de vijver verspreid. Hierna gaan we klimmen (molshoopjes geen Alpen) waarna we boven gekomen een fraai uitzicht hebben. Menig fotootje word geschoten voordat de wandelaars door lopen. Later gaat het nogmaals bergop langs een houten monnik uit 1572. Trapjes op en af, ze weten weer niet wat ze willen en dan naar de steenentafel. Volgens mij was het toch echt een gebouw en geen tafel maar ja……
We vervolgen onze weg als rijk (zo heet hij, is niet rijk heeft nog niet eens geld voor haren!) al mopperend voorbij komt. Niet omdat de tocht niet mooi is maar zo is onze bunnikse blauwe nu eenmaal. Bij de soep post gekomen is het een drukte van jewelste. Er zijn vandaag maar liefst 541 wandelaars gestart dus dat verklaart de drukte wel!
Na een uiensoepje gaan we met rendier en Roland weer verder. Dat we niet ver van onze startlocatie zijn wordt weer eens duidelijk omdat de plaats waar we doorheen lopen Arnhem blijkt te zijn. Hier heeft iemand wel een heel goede mest ontwikkeld als er zo’n grote champions kunnen groeien. We gaan het Geldersch Landschap in. Ook nu weer een fraai stukje natuur. Het volgende landgoed is Warnsborn waar niet veel meer recht staat van het hotel. Sommigen suggereerden dat er een wild feestje was geweest maar er werd gewoon gerenoveerd. Bij de vijver moest rendier zijn geluk beproeven om op één nachtje ijs te gaan staan. Zonder schade vervolgt hij en wij onze weg langs de zinnevruchten. Dit waren verschillende bronse beelden, geïnspireerd door dieren. Deze waren in opdracht van het prins bernard fonds geschonken aan het Geldersch Landschap.
We passeren een monument van het 1ste slachtoffer van de luchtvaart in Nederlandse geschiedenis. Jans is inmiddels bij ons komen lopen. We babbelen over onze zieke wandelvrienden als we de heide met jeneverbesstruiken oversteken. We komen ongemerkt bij de rust aan. Het is er erg druk, zowel aan de bar als in de rest van de ruimte. We proberen eerst een plaatsje te vinden voor we bij de bar aansluiten. Het blijkt zo vol te zijn dat zelfs mensen op de grond zitten. Theo en ik besluiten om verder te lopen, op de grond zitten vind ik geen optie. Achterlangs het golfterrein komen we uit bij Vitesse. Ik moest ff denken maar, dat zijn 11 mensen achter een bal en hebben ze hem eindelijk dan trappen ze hem weer weg!
We gaan het bos weer in en na een poosje lopen komen we bij een Maria kapel waar wij met een eerdere W.S al eens zijn geweest. Annemieke komt bij ons lopen, wat weer een babbel betekent. Een kleine km verder maken wij een stop bij een tankstation. Op een muurtje in de zon met uitzicht op de wandelaars is het echt genieten met een warm bakkie koffie/thee. Hierna komen om een bevroren vijver te lopen wat weer mooie plaatjes oplevert. Door het bos waar we Ralf Lentz met zoon tegen het lijf lopen. Ralf maakt ook altijd veel foto’s onderweg wat voor zijn zoon vaak oponthoudt betekent.
Ongemerkt naderen we de koffiepost waar ook nu weer een rij staat. Dat hebben wij al lang niet meer meegemaakt! Hier hoorde wij dat de koffie op de grote rust maar liefst € 2.10 koste en bij meerdere mensen ook nog lauw tot zelfs koud was! geen slechte keuze geweest om door te lopen! ! Ook kwamen Rudolf en Roland aan en jawel hoor, het rendier had zijn geluk weer beproefd en was onderweg op het ijs gaan staan. Helaas voor hem liep hij nu met een natte voet omdat hij er doorheen gegaan was! Na deze stop gaat het weer richting een landgoed. We lopen op een kasteel af. Het blijkt kasteel Zuipendaal oeps ik bedoel kasteel Zypendaal te zijn. Over een plank steken we het water over. Wij wijken even af om ook de waterval te fotograferen. Door het park lopen we verder langs een brug versiert met zwanen.
Hierna volgt een klimmetje d.m.v. trapjes in de steile tuin (hoe komen ze er toch op!). even cultuur snuiven want op de muren was nog wat te lezen. Emmy met wandelmaatjes komen nu ook achter ons aan (dat krijg je van al dat oponthoudt). Langs de dichte uitkijktoren, wat wij wel jammer vinden, gaat het naar de fruitpost. Wij krijgen vandaag ons mandarijntje uit handen van de voorzitter. Het mandarijntje zit behoorlijk strak in zijn jasje. Men moet met een mesje een begin maken en millimeter voor millimeter ontdoen wij hem van zijn schilletje. Theo maakt de opmerking dat we nu zeker een half uur later mogen binnenkomen vanwege het ontkleden van de mandarijn. Die was overigens heerlijk, waarna wij voor de laatste kilometers op weg gaan. Het zijn nog een dikke 4 km die met veel geklets zo voorbij zijn gegaan. Het laatste stukje komen we via de heenweg terug (waar die grote pagina’s lagen) wat bijna niet opviel. Rond 17u melden wij ons af. Even nog wat nuttigen en omkleden en dan op bezoek bij Theo Gijzen die ziek thuis zit.
12 bomentocht, startplaats Nijkerk, datum 14 februari 2009, verslag.
Zaterdag 14 februari
“Twaalf Bomentocht”
Nijkerk W.S ‘78
Alweer de 8e wandeltocht van deze serie. Vele bekenden konden wij weer begroeten. De meeste praatjes die wij met verschillende mensen maakten gingen over hetzelfde. Niet leuk maar echt waar we moeten afscheid nemen van een goede wandelvriend, Ad(je) Mollen. Als een schaduw dragen wij dat vandaag met ons mee maar het doet goed om te horen hoeveel mensen hem gekend en gemogen hebben.
Een stuk door de bebouwing en park waarna we gauw Nijkerk verlaten. Ook lopen we dan een andere gemeente in n.l. Putten. Een landgoedje dat Deuverden heet zullen wij later op de dag nog eens aandoen. Dit weten we omdat Theo een pijl zag hangen. We crossen nog een stukje door het bos en komen dan al gauw bij ons tomatensoepje aan. Na deze rust gaat het verder het landelijk gebied in. Langs een schuur bij boerderij met ijspegeltjes(!) gaan we landgoed Gerven in. Dit verlaten we al gauw en komen bij de verse landlucht aan. Dat is een boer met strontkar voor als je dat nog niet door had. We hebben nu al meer dan 12 bomen bij elkaar gezien maar waar het om draait zijn we nog niet geweest.
Na wat verharde wegen gaan we het Geldersch landschap in. Bij een zandheuvel waar wij langs liepen hadden ze een alternatief gevonden op sleetje rijden. Een loopauto werd in dit geval als sleetje gebruikt. Daarna mogen ook wij omhoog om over het heuvelruggetje tussen de boompjes door te slingeren. En ja hoor de 12 bomen! Ze noemen het de apostelboom, vernoemt naar de 12 apostelen. Alleen was deze boom niet meer zo goed als hij van voren leek. Na een klein schaatspartijtje op de parkeerplaats, er lag hier en daar ijs op het asfalt, gaat het stilaan richting rust. We zijn nu in Voorthuizen (gem. Barneveld) aangekomen. Op de rust is het druk maar we vinden toch een plaatsje.
Na rust komen we een bekende tegen het is Wil van de douane met zijn wandelmaatje. Even worden er wat oude koeien uit de sloot getrokken en dan stappen zij weer vrolijk verder. We lopen dan een fietspad op met een verwarrend bord. Hier staat militair verkeer maar is het geen verbodsbord? Het is duidelijk dat met vrieskou de paddenstoelen niet voor het oprapen liggen maar ik wist niet dat ook betonnen anwb paddo’s daar last van hadden. In ieder geval voor Amersfoort moest je nu de lucht in. En voor Voorthuizen moest je mol zijn geworden. Rechts van ons wordt een ven zichtbaar en aan de overkant 2 bekende jasjes. Het zijn Wil en zijn maatje van de douane, we weten meteen waar we zo meteen komen te lopen. Om het ven lopend komen we bij nog wat vennetjes uit. Hierna verlaten wij het gebied en komen op de woudweg, een asfaltweg. In de verte komen ons wandelaars tegemoet die op zo’n 50m bij ons vandaan afslaan. Ook daar komen we nog te lopen.
We gaan landgoed Appel in en passeren een boerderij waar de was buiten hangt. Op zich niets bijzonders maar er was toch iemand zeer verkouden hier, het waren alleen zakdoeken. Hier lopen we een stukje met Annemieke die hier ook de humor van inzag. We lopen een veldweg op als we rechts weer die bekende groene jasjes zien. We lopen dus een blokje om de boerderij. We komen nog door een strook bos te lopen waar ons weer wandelaars tegemoet komen gelopen. Deze mensen hadden een pijltje gemist en kwamen nu weer terug op de route. Slingerend door het bos moeten we over 3 plankjes lopen. Aan het einde is een plank over een greppel gelegd. Hierop liggen een paar deurmatten dus heb ik maar netjes mijn voeten afgeveegd. De wandelaars achter me vonden het wel grappig en volgende zelfs mijn voorbeeld!
Bij de koffiepost wordt er weer met verschillende mensen gepraat. We lopen samen met Emmy weg. Al pratend komen we op de heide terecht wat in deze jaargetijde een beetje somber aandoet. Ook komen wij nu te lopen waar Theo vanmorgen de pijl heeft zien hangen. Als dat niet was geweest was het misschien niet eens opgevallen dat we vandaag hier al waren geweest. We bereiken niet veel later de fruitpost gelijk met Johan Hut en zijn maatje Jos. Vandaag staat appel op het menu wat wel bij de tocht past omdat we door het plaatsje (landgoed) Appel zijn gekomen. We krijgen nu voornamelijk nog asfalt onder onze voetjes te verwerken. Terwijl Emmy bij het station haar kaartje inlevert gaan wij de laatste 1200 met Roland en Rolf Craenen verder. Na een incidentje halen we Annemieke weer in en lopen de laatste meters met haar tot de finish. Hier melden we ons af en gaan er dan meteen vandoor. Niet omdat het niet gezellig is maar, wij kunnen vanavond nog persoonlijk afscheid nemen van Adje.
2e Kastelentocht, startplaats Maarn, datum 21 maart 2009, verslag.
Zaterdag 21 maart
2e kastelen-tocht
Maarn W.S ‘78
Vandaag alweer nummer 10 en tevens laatste wandeling van winterserie 2008/2009.
Ook vandaag treffen we vele bekenden die ons vriendelijk begroeten.
lleen onze Bunnikse blauwe, Rijk,
bromt een beetje maar dat is zijn natuurlijke aart dus daar hoef je niet bang van te zijn.
Vandaag is de wandeling weer uit gezet door Coos Verburg en Henri Floor.
Rond 9 vertrekt de hele bubs voor een ruime 40 km.
Langs het welbekende raadhuis (hier zijn we meerdere malen al langs gekomen) gaat het snel het bos in.
Theo probeert een paar zonnestralen met zijn fotocamera te vangen en ik moet zeggen dat is hem aardig gelukt!
Het is dan ook prachtig weer vandaag.
Het gaat een beetje heuveltje op wat ook weer een leuk plaatje oplevert.
We moeten vandaag maar liefst 13 km lopen voor ons bakkie soep dus we hebben nog ff te gaan.
Na het kruisen van een grote weg gaan we weer een mooi stukje bos in.
Over een paar plankenbruggetjes (met de nodige foto’s) komen we uiteindelijk bij kasteel Broekhuizen.
Ook nu worden de nodige foto’s gemaakt door de wandelaars.
We bereiken dan de soeppost waar we een tomatensoepje naar binnen mogen werken.
Het blijkt dat er 592 wandelaars vandaag op de been zijn, wat bij deze rust ook goed te merken is.
Corné, Inge, Cees, Roland en Rudolf lopen met Theo en mij mee.
Wat alleen stomme praat tot gevolg heeft.
Soms wordt Rudolf door mensen herkend die ook in China zijn geweest.
Ik zeg daar dan stee vast op “Als ze jou 1 maal gezien hebben vergeten ze jou nooit meer”.
Laat ik toch nu van die persoon gelijk krijgen!
We moeten nu 10 km lopen tot de volgende rust maar komen al vrij snel in Wijk Duurstede terecht.
We lopen op de kerk en de molen af.
Deze molen kan bezichtigd worden, wat wij bij een eerdere W.S (18-3-06) die hier toen langs kwam ook hebben gedaan.
In het centrum moeten we goed opletten want we moeten een steegje/voetpad in.
Op de routebeschrijving staat extra vermeld dat je moest bukken, wat ook voor Theo gold,
maar ik heb daar geen last van gehad!
We krijgen nog een korte blik op de Lek en de Betuwe.
Langs de sportvelden waar dameshockey aan de gang was.
Rechts 20 dames in korte rok en Rudolf ziet op links 3 werkmannen met een thermoskan!
Nu weten we waarom hij nog steeds niet aan de vrouw is.
Hij kijkt de verkeerde kant op!
Het gaat richting de sluis waar een blik van opvangen.
Hier is een wijziging in de route waardoor we iets sneller bij de rust aankomen.
50 meter voor de rust gaan Theo en ik op een bankje bij Piet en Co zitten.
Het is zeer mooi weer en de rust is bovendien overvol.
De rest hoopt wel op een zitplaatsje bij de rust want Miranda komt met de fiets tot aan de rust.
Zij is nog steeds uit de running met haar hielspoor ellende.
We lopen later met zijn tweetjes verder. Brug over en een kronkelpad langs het water volgen.
Na een poosje blijkt dat we weer te maken krijgen met een routewijziging.
Omdat de W.S altijd goed gepijld is weet ik niet precies waar we nu eigenlijk waren
en of we al lang over die wijziging liepen.
Ik wilde n.l. naar het puntnummer kijken om te zien hoever het tot de koffiepost was.
Bij de koffiepost aangekomen komt net Miranda aangefietst.
We horen dat nog een bekende wandelaar door hielspoor is getroffen, Hans Vissers.
Nu nog een dikke 10 km tot de finish en nog een fruitpost te gaan.
De wijziging gaat ook nu nog verder maar na een tijdje
is het W-tje door gestreept dus komen we op de originele route uit.
We komen onder een poortgebouw door, op de verharde weg uit, en richting de fruitpost.
Alleen op de plaats waar de fruitpost moest staan was geen appeltje te vinden.
Na een 10 min. lopen hoor ik toevallig dat de fruitpost is verplaats
en dat op de plaats waar hij eigenlijk zou staan een klein briefje had gehangen.
Ik had mijn loep niet bij dus daarom zal ik hem niet gezien hebben.
2 km voor het eind krijgen we ons appeltje voor de dorst.
We besluiten meteen door te lopen. Nog een stukje bos en bebouwde kom.
Langs het welbekende raadhuis en
langs de donateur die iedereen altijd feliciteert met het behalen van deze tocht/serie.
Verschillende wandelaars zullen wij vermoedelijk pas weer in oktober bij de volgende W.S serie terug zien.
Maar tot die tijd valt er nog genoeg te wandelen.
Leidens Ontzet-tocht, startplaats Leiden, datum 3 oktober 2009, verslag.
Zaterdag 3 oktober 2009
Leidens Ontzet Tocht
WS78 te Leiden
Vandaag weer de 1ste W.S winterserie wandeltocht van het seizoen 2009/2010.
Na wat omrijden omdat de A2 een gedeelte afgesloten is komen wij toch ruim voor tijd in Leiden aan.
We lopen aan de achterzijde van de school (waar de start is) weg.
We volgen het fietspad en gaan het spoor over.
Al gauw gaat het een park in maar menig wandelaar even aan de kant stapt om een foto te maken van de molen.
Zo ook ik zegt de gek.
Theo loopt ondertussen gezellig verder met Sjaak.
We komen weer op de verharde weg uit waar we het water over gaan.
We lopen weer een park in met de naam; De Bult.
Ja zowaar moeten we wat heuveltjes trotseren!
We cirkelen heen en weer en komen weer op de asfaltweg uit.
Als we weer langs het water lopen zien we opnieuw een molen.
Ik vraag nog aan Theo is het niet dezelfde?
Nee, zegt Theo want die andere was wit.
Als we wat beter zicht op de molen krijgen blijkt het weldegelijk dezelfde molen te zijn!
Ook zien we de laatste wandelaars lopen.
Het zijn Piet en Co de Jong die ons straks wel voorbij geschoten komen.
Na een dik half uur lopen zijn we dus niet ver van de start af.
We komen de vriendin van Eric Dikken tegen.
Ik vraag haar waarom ze niet gewoon Truus heet omdat dat wat makkelijker te onthouden is dan Isis.
We babbelen gezellig tot we bij de soep aankomen.
Deze zit vandaag erg vroeg n.l. al op 7,5 km.
Na de rust gaat het al gauw een graspad op.
De wind gaat flink tekeer wat het lopen af en toe zwaar maakt.
Over kiezelpaden gaat het verder tot wel zelfs bij een strandje komen.
Hier lopen langs af en volgen weer een kiezelpad.
Na geruime tijd moeten we over een bruggetje gevolgd door een overstapje.
Het gaat een grasdijk op.
Bij de observatiehut die afgesloten is, nogmaals 2 overstapjes en grasdijk vervolgen.
Nu begint het wat te regenen.
Het is niet veel maar door de harde wind lijkt het een stortbui.
We gaan het viaduct van de snelweg over.
We gaan nu recht op ons doel af, de rust.
Niet dat we er al snel zijn maar de rust is bij SnowWorld en het gebouw hiervan steekt boven alles uit.
We treffen Roland die bij een bruggetje bezig is met een geocash (schat zoeken d.m.v. gps) te zoeken.
De aanloop naar SnowWorld deed ons denken aan de steenberg bij ons thuis waar ook een SnowWorld staat.
Na de rust lopen we met Henk Gorter en wandelmaat samen een stukje op.
We komen bij de Zoetermeerse plas waar volop wordt genoten van de aanwezige wind.
Menig surfer heeft wel moeite om eerst op de plank te komen.
Een paar boomstronken die als afscheiding dienst doen zijn gesierd met mooie grote paddo’s.
We verlaten Zoetermeer en gaan over het naaktstrand.
Theo past zich meteen aan en zet zijn pet af!
Nog een blik op het water waar net de zon opschijnt en dan draaien wij het groen weer in.
We gaan over een vlonderpad dat niet op pootjes stond.
Dat betekent; met hoogwater staat de boel dus onder water.
Aangezien de regen vandaag niets heeft uitgehaald heb ik nog steeds droge voeten in mijn sandalen.
Nu wordt het echter kritiek of dat zo blijft want het water stroomt over de vlonders.
Met langzame pasjes ga ik te werk en ja hoor ik hou ze droog!
Een paar paden vandaag zeiden mij vandaag al iets maar als we de koffiepost naderen weet ik het zeker.
We zijn met een andere wandeling van hier uit de buurt al eens geweest.
De koffiepost is bij kinderboerderij ’t Geertje.
Je koffie of thee moest je goed bewaken als hij dan al niet wegwaaide moest je goed opletten dat er geen ongewenste dingen inwaaide zoals bv. stro.
Een kip met een flink piepend kuiken liep onrustig tussen de wandelaars door.
We verlaten het terrein aan de achterzijde en gaan een grasdijk op.
Met de grootste moeite trotseer ik deze dijk en ben zeer blij dat ik hem mag verlaten.
Een fietspad en wat asfaltwegen en we bereiken de fruitpost waar we vandaag een appeltje krijgen.
Lammie die zojuist op een stoel wilde gaan zitten zakt zo voor onze ogen door de stoel heen.
Gelukkig heeft ze zich niet bezeert en kan ze erom lachen.
De stoel in kwestie bleek last te hebben van kunststof moeheid.
Na de rust lopen we met een boog om de rust heen.
Afsnijden was niet mogelijk omdat hier een sloot tussen lag.
Over een grasdijk waar we Cees Mol zien klimmen.
We moeten over een hekje om weer op de asfaltweg uit te komen.
Hier zien we Roland weer die opnieuw een schat heeft gelokaliseerd.
Hij gaat rechtsaf om te kijken of hij hem vind.
We lopen nu een stuk langs de N11 waar we in de verte een molen zien staan.
Henri Floor komt ons voorbij die even stilstaat om een plaatje te schieten.
We steken bij de verkeerslichten de weg over waar een auto toeterend de bocht om komt.
Het is Willem Ruis maar dus dan kunnen we ook een paar rare gebaren toewerpen.
Onder een tunneltje door waar graffiti spuiten is toegestaan.
Een paar mooie kunstige plaatjes staan er wel tussen.
Het spoor over en parallel aan het spoor en de N11 gaat het naar Leiden.
Helaas hebben we hier weer de wind vol van voren.
Het worstelen tegen de wind in doet mijn rug geen goed en ik moet het tempo wat laten zakken wil ik niet helemaal erdoor gaan.
Onder de viaduct van de snelweg door en een park in.
Over een bruggetje gaan we het orchideeënbos in.
Uiteraard geen orchidee te bekennen maar wel Roland.
Opnieuw heeft hij een schat op de gps staan en gaat hij even gauw kijken.
Volgens de routebeschrijving moeten we nu een onduidelijk graspad nemen.
Maar buiten de ruimschoots aanwezige pijlen hadden wij het pad toch wel gevonden.
Dat is dan weer een voordeel als je wat achterin wandelt, want dan is er een mooi looppad gecreëerd.
Denken we nu dat we alles hebben gehad moeten we nog een paar hekjes over.
Cees die hier veel moeite mee heeft zoekt zijn eigen route naar de finish terug.
Met veel moeite gaat het over de hekjes maar de finish is in zicht.
We kruisen de heen route van vanmorgen en bereiken dan rond de klok van half 6 de finish.
Ik plof meteen op de 1ste beste stoel om mijn rug wat rust te gunnen.
De 1ste van de 10 zit er weer op.
Naar ons idee veel verharde weg in deze W.S tocht want we zijn nog helemaal schoon.
Montferlandtocht, startplaats Wehl, datum 17 oktober 2009, verslag.
Zaterdag 17 oktober 2009
Montferlandtocht
Wehl
Vandaag alweer de 2de W.S wandeling van het seizoen 2009/2010.
Vandaag is de wandeling uitgezet door Annemarie en Ger van Hattum.
Om 8.45u worden de wandelaars al losgelaten.
Omdat wij even terug zijn gelopen naar onze auto weten we niet of Roland al is gestart.
We zullen hem later op de dag wel zien.
We lopen samen op met Isis en Rinda.
Het gesprek is van serieuze aard aangezien het met Rinda nu even wat slechter gaat.
Ze ziet er uit als een zeerover met haar oogkapje.
Voor de mensen die het nog niet hebben meegekregen wat er is gebeurt;
Rinda heeft last gekregen van aangezichtsverlamming wat (waarschijnlijk) het gevolg is van een tekenbeet die zij in haar rug heeft gehad.
Het oogkapje moet zij dragen i.v.m. het uitdrogen (omdat je niet of onvoldoende met het oog kunt knipperen) van het oog.
Aan de rand van de bebouwing staat een zogenaamd hagelkruis.
Uiteraard worden hier weer de nodige foto’s geschoten.
We raken hier Rinda en Isis kwijt maar komen dan weer aan de praat met een wandelaar uit Groningen.
Ja zo zie je maar weer de W.S brengt provincies samen.
Door het Stille Wald wat met de wandelaars uiteraard niet stil is.
Onze de Bunnikse blauwe komt ons Rijk snotterend voorbij.
We lopen langs de natuurcamping Dassenboom.
Nu komt van links een groep nordic walkers erbij.
Zij gaan echter iets verder rechtdoor en slaan wij af.
Sommige wandelaars werden hierdoor ff op het verkeerd been gezet maar dat kwam vanzelf goed.
We lopen het gehucht Loerbeek binnen.
Niet veel later kruisen we een grote weg en gaan weer het bos in.
Links van mij zie ik opeens een grote sponszwam die ik op de gevoelige plaat vastleg want die is tenslotte zeer zeldzaam.
Slechts een paar 100 m verder weer een sponszwam.
Als je beter kijkt zie je echter dat het een ander soort sponszwam is.
Volgens mijn paddo boek is het een jonge stinkende franjezwam die ook zeldzaam is en bovendien op de rode lijst staat.
Als deze paddenstoel ouder wordt, verkleurd hij naar donker grijs of lila-bruin maar de toppen blijven wittig.
Zo weer wat geleerd!
Een controleur komt op de fiets aan en dat is niemand minder dan Willem Ruis!
Normaal fiets Ger van Hattum maar aangezien hij deze wandeling heeft uitgezet heeft hij vandaag andere taken.
Toch wel onwennig om Willem op de fiets te zien.
We gaan op en neer soms klimmend door het Bergherbos verder.
Tot we uiteindelijk de plaats Zeddam bereiken waar de soeppost is bij onze uitzetters Annemarie en Ger thuis!
We treffen Roland en Corné en verlaten de soeppost met hen samen.
We lopen op het fietspad terwijl aan de kant van de weg een Duitse auto stopt.
Het is niemand minder dan onze sokkenkerel die samen met zijn vrouw op weg is naar een wandeling in de buurt.
Eventjes wordt er gebabbeld en gaan we weer ieders eigen weg.
Bij de rotonde worden we over geholpen door de voorzitter.
Wat een eer vandaag.
We gaan het bos weer in waar we wel paddo’s zien maar niet zo’n bijzondere als vanmorgen.
Soms wordt er gelachen om stomme praat maar ook is het soms stil vanwege de zware kost waarover gesproken wordt.
Maar bovenal is het rustig want het rendier is er vandaag opnieuw niet bij.
7 km na de soeppost moeten we ergens grenspalen met Duitsland passeren maar aangezien wij als kippen zonder kop lopen missen we die ergens.
We komen stiekem Stokkum binnengelopen.
Bij de Maria kapel (1999) wordt even gestopt voor een foto. Nu gaat het vlug naar de caférust.
Bij deze rust stond een paddenstoel (zo een van beton) met plaatsnamen wat allemaal op Stokkum lijken incl. de afstand naar die plaats toe.
Na rust gaat het gauw de bebouwing uit.
We lopen op een mooi kasteel af dat kasteel huis Bergh blijkt te heten.
Hier blijven de wandelaars even hangen voor het fotomoment van de dag.
Willem komt weer op zijn fiets voorbij en ook de Bunnikse blauwe met een rijkelijk rode neus.
We lopen om het kasteel heen en door het dorp waar Rijk even de weg kwijtraakt omdat de pijlen wat minder duidelijk zijn.
De plaats uit en het bos weer in.
Ja, ja weg gaan het Bergherbos weer in en passeren de nodige paddo’s weer.
We verlaten het bos uiteindelijk om het plaatsje ’s Heerenberg binnen te lopen.
Dit is echter niet van lange duur.
We lopen de plaats uit en de volgende weer in.
Het is het plaatsje Lengel.
Van beide plaatsen hebben wij nooit eerder gehoord en nu zijn we er al doorheen gelopen!
Het gaat nu al snel op de koffiepost aan die weer bij Annemarie en Ger thuis is.
Nu treffen we Ger en bedanken hem voor de mooie route maar ook dat ik het maar niks vind dat Willem nu voor hem op de fiets zit.
Dit maakt hij weer goed omdat hij vanaf nu weer een stukje met de wandelaars meefietst.
We lopen weer naar de rotonde van vanmorgen die we nu zelfstandig over moeten zien te komen.
We lopen Zeddam in uit en weer in.
Langs een grafelijke korenmolen.
De 1ste gegevens van deze molen dateren al uit het jaar 1441, maar dankzij een heer J.H. van Heek in 1929 van de sloop gered.
In 1991 heeft een gehele restauratie de molen weer bedrijfsvaardig gemaakt.
We verlaten Zeddam weer en kunnen opnieuw op de sokkenkerel zwaaien die met zijn auto voorbij komt gereden.
We lopen een stukje samen met Ina tot we bij de fruitpost in loerbeek aankomen.
Vandaag krijgen we een peertje.
We lopen rustig aan verder en raken aan de praat met een Surinaams vrouwtje.
Het is echt grappig om te horen hoe mensen over de hobby wandelen denken. maar haar collega’s sloegen echt alles.
Zij had aangegeven van het weekend 40 km te gaan wandelen en wat kreeg ze voor een reactie?!
Wat wandelen?
Meid je bent een allochtoon die lopen niet!
Dan valt je toch niets meer in!
Wij kunnen er gelukkig met z’n alle om lachen maar als je donker bent wordt je geacht lui te zijn of zo?
De verhalen over en weer doet het laatste stukje route vergeten dat grotendeels uit verharde weg bestaat.
Wat overigens niet anders mogelijk is want we moeten toch weer aan de finish uitkomen.
De Gijsbrecht van Aemsteltocht, startplaats Amsterdam-Zuidoost, datum 14 november 2009, verslag.
Zaterdag 14 november
Gijsbrecht van aemsteltocht
Amsterdam Suid-oost
Vandaag alweer de 3de W.S ’78 wandeling van het seizoen.
Vanuit Amsterdam is zelfs de W.S nooit eerder gestart.
Vanaf een golfclub aan de rand van Amsterdam en Abcoude is de start.
Omdat wij nog even bij de auto zijn geweest starten wij heel toevallig als eerste wandelaars.
Het gaat al gauw het groen in en een smal pad op met onregelmatige knuppelbruggetjes.
Dan een stukje over het fietspad en weer een onverhard pad evenwijdig aan het fietspad en het spoor.
Hier komt Willy en Riannne ons voorbij.
Even gauw een foto schieten wat niet makkelijk is met de snelheid van Willy.
We lopen onder het metrostation van Amsterdam Holendrecht door.
Door de wijk heen en onder een viaduct door.
Hier waren er een paar creatief bezig geweest met hun graffitispuit.
We verlaten de bebouwing en gaan het park in.
Hier draaien we de nodige rondjes en zien wat verderop waar we later zullen lopen.
Het is zeker eens wat anders door de parken te lopen.
Als we het park verlaten en een brug over moeten om het buitengebied te bereiken komt ons Helma voorbij.
Gehuld in regenpak en onder haar plu verstopt was ze bijna onherkenbaar.
Na de brug trapjes af en het schelpenpad vervolgen.
We volgen nog wat fietspaden tot we aan de rand van de bebouwing van Diemen uitkomen.
Even een verharde weg oversteken en opnieuw het groen in.
We bereiken nu de soeppost waar we vandaag een 2de kopje soep mogen halen met ons eerste bekertje.
We vervolgen de route die door het buitengebied verder gaat.
Soms over verharde wegen dan weer eens een modderpaadje.
We gaan onder een snelweg door en later onder spoorbruggen.
We naderen de bewoonde wereld weer en lopen een stukje samen met Mia.
We komen in de plaats Driemond (gem. Amsterdam) aan waar bij de voetbal de rust is.
We vinden het echter nog wat vroeg om te rusten want we hebben nu pas 18 km afgelegd.
We lopen verder en zullen later wel zien waar we terecht komen.
We lopen kort door Driemond heen om dan al gauw weer het buitengebied in te gaan.
We komen bij een grote plas water aan waar wat bankjes heerlijk in het zonnetje staan.
We willen ons net neerplanten als Roland belt.
Hij is wat ziek en durfde het vandaag niet aan om 40 km te lopen.
Hij mist hierdoor wel een leuke wandeling maar gezondheid gaat altijd voor.
We zitten heerlijk van het zonnetje te genieten terwijl de wandelaars aan ons voorbij trekken.
Sommigen blijven even staan voor een praatje.
En dan komen Co en Piet!
Ze moeten lachen om de vraag of ze langzamer zijn geworden want nog nooit zijn ze ons pas na de grote rust gepasseerd.
Ze geven ons groot gelijk want we hebben een mooi plekje uitgezocht
en de grote rust voor de helft van de wandeling vinden hun ook eigenlijk niks.
We gaan weer verder wat ons makkelijker wordt gemaakt doordat het zonnetje ons in de steek begint te laten.
Wat fietspaden en schelpenpaadjes en dan de verharde weg op.
We komen nu de gemeente Abcoude in.
Hier wil ik een foto maken van een reiger die vlakbij staat maar het wordt een totaal ander plaatje dan ik gedacht had.
De reiger stijgt op en ik kan hem in vogelvlucht vastleggen.
Langs de Broekzijdse molen tot aan een bruggetje waar we overheen moeten.
Nu gaan we maar liefst 2,7 km de weg vervolgen.
Het is dat deze weg flink heen en weer slingert dat dit niet opvalt.
Langs de 2de molen die we al een tijdje zagen liggen.
We lopen samen met Arie (maatje van Emmy) en wandelmaat Abcoude binnen.
Hij kan ons veel vertellen van de omgeving.
Zo ook dat we langs het oude station komen waar al 2 fietsen van hem gestolen zijn.
Het mogen duidelijk zijn dat hij dus uit de buurt komt.
Kleine routewijziging omdat de weg openligt en terug op de route.
Wij mogen dan niet uit de buurt komen maar een goed oriëntatie vermogen hebben wij nog wel.
We komen op een kleine 100m van de finish voorbij.
Sterker nog we lopen achter de golfbaan langs!
We moeten echter nog 2 rusten en ongeveer 10 km afleggen.
We volgen nu relatief lange wegen al pratend met Arie over de omgeving.
We bereiken ongemerkt de koffiepost die weer in Ouderkerk a/d Amstel ligt.
Het is hier drukker dan normaal.
Wat niet zo gek is omdat tussen de vorige rust maar liefst 14 km zat!
Als we weg lopen komen onze Belgische vrinden, Patrick en Linda aangelopen.
Allebeide waren ze aardig kapot want zij zijn deze afstanden tussen de rusten helemaal niet gewend.
Vanaf dat we achterlangs de golfbaan zijn doorgegaan is de route want minder mooi geweest
maar dit wordt weer goed gemaakt door het parkstuk want we nu kregen.
Ger van Hattum komt ons op de fiets voorbij.
We lopen over een vlonder dat dwars door het water loopt.
Heel leuk gemaakt alleen de wind erbij is wat minder.
Gelukkig is de vlonder breed genoeg en is de kans dat je ervan af geblazen wordt nihil.
We komen nu bij de fruitpost aan in de Elisabeth Hoeve die beheert word door Theo.
Hier krijgen we een lekkere banaan.
Er word nog wat gekkigheid gescheerd en dan gaan we aan onze laatste 2,4 km beginnen.
We lopen bijna hetzelfde als we met de auto gereden hebben
alleen doen wij nog een stukje privé terrein van het ziekenhuis aan.
We zijn lekker vroeg aan de finish mede door dat het vandaag maar 37 km was.
We melden ons af en gaan meteen op huis aan dan komen wij vanavond niet zo laat aan….
De Forten- en Landgoederentocht, startplaats Bergen op Zoom, datum 28 november 2009, verslag.
Zaterdag 28 november
Forten- en Landgoederentocht
Bergen op Zoom
Vandaag de volgende tocht van W.S 78.
Vandaag is de route uitgezet door Willem Ruis.
We zullen eens kijken wat hij er van bakt.
Het weer vandaag is niet zo mooi en de voorspellingen zijn helemaal vreselijk.
We vertrekken om 9u net achter de massa aan die om half 9 al erg onrustig rond de deur stond te draaien.
Het eerste wordt de binnenstad van Bergen op Zoom onveilig gemaakt.
Wij zijn hier in juni met de jubileum van de bond ook al geweest dus we weten wat voor een mooie gebouwen deze stad heeft.
We stevenen op de stadspoort af maar zien net op het laatste moment dat we rechts af een steegje in moeten.
Div. wandelaars hadden dit niet gezien en zijn onder de poort doorgelopen.
Zij komen er al echter gauw achter dat ze verkeerd liepen en komen dan van links weer bij ons erbij.
Uitgerekend Patrick en Martin lopen voorop dus krijgt onze Belg de schuld van alles.
Na het verlaten van het centrum gaat het door een park.
We gaan hierna naar Landgoed Buitenlust waar div. verdedigingswerken liggen.
Soms loopt het hier wat moeizamer omdat het er wat modderig is geworden
maar het meest lastige voor de wandelaars zijn de trapjes die genomen moeten worden.
We lopen half rond een waterplas en blijven door het landgoed struinen.
We pakken nog wat draaipoortjes en vlondertjes mee en verlaten dan langzaamaan dit gebied.
Over het ecoduct van de A4 genaamd De Waterlinie komen we bij de soeppost aan.
Hier zijn ze al druk bezig met opruimen.
Ze moeten natuurlijk de boel weer gaan verplaatsen.
Door de modderpaadjes en mijn slechte conditie (weekje ziek geweest kan gebeuren) zijn wij aan de late kant
maar zolang de pijlophalers niet achter ons zitten is er niets aan de hand.
Na deze soeppost die overigens in Bergen op Zoom was gaat het verder het bos in.
En wat een verrassing we krijgen nog een zandvlakte!
Hier wordt weer wat fotootjes geschoten en verder gelopen.
Hierna gaat het weer het bos in.
Vlak voor de grote rust op ruim 22 km zien we nog een wit konijn rondhuppelen.
Goh, zegt Mia deze is zeker ontsnapt uit een tuin die overleeft de winter misschien niet.
Theo probeert hem te lokken voor een foto maar laten we eerlijk zijn met de woorden;
Kom maar ik heb een mooie ketel met deksel daar blijf je lekker warm in en krijg je ook nog wat groente erbij.
Klinkt in de kersttijd niet aanlokkelijk voor een tam konijn!
Maar goed hij/zij laat zich fotograferen en duikt dan weer de struiken in.
Wij lopen wat verder dan de rust want het is best lekker weer, en zoeken wij een mooi bankje op.
We zitten beschut tussen de rododendrons.
Eerst komt Henri Floor die ons vastlegt niet veel later gevolgd door Patrick die ook zijn camera tevoorschijn tovert.
We gaan verder door dit Landgoed Lievensberg en passeren een boom waar je niet in mag klimmen.
De boom of liever gezegd een tak is wel op een heel bijzondere manier verder gegroeid.
Dan weer het bos in en een stukje heide.
Hierna weer over een zandvlakte.
Het gaat nu gauw naar de koffiepost waar we Isis en Rinda treffen.
We lopen een stuk met hen samen.
Er wordt over koetjes en kalfjes gepraat.
Voor we het weten komen we bij de fruitpost waar we vandaag een mandarijn krijgen.
We hoeven ook niet bang te zijn dat het fruit vandaag op zal zijn want er zijn slechts 255 deelnemers.
Uiteraard komt het verhaal van de “naakte” mandarijn weer ter sprake.
Samen met de dames lopen we verder.
Het begint eventjes hard te regenen natuurlijk net op het moment dat wij in het open veld lopen.
Het is echter niet van lange duur.
We komen bij een uitkijktoren die Theo en ik niet kunnen weerstaan.
Rinda en Isis lopen verder terwijl wij omhoog klimmen.
Ook Roland die niet ver achter ons liep met Rudolf komt omhoog.
Rudolf echter blijft beneden wachten.
Waarom is ons een raadsel want normaal gesproken vind hij dit ook leuk om te doen.
Misschien was hij bang dat er weinig te zien was omdat het langzaam begon te schemeren.
Boven had je een blik kunnen werpen op de havens van Antwerpen.
Roland maakte lukraak foto’s want in de schemer kan hij helemaal niets zien.
Ach dat is weer het voordeel van digitaal!
We gaan weer op pad want de tijd begint te dringen.
Toch zijn we nog niet helemaal de laatste.
We komen op bekend terrein hier waren we met de jubileumtocht ook geweest.
Het zal nu niet zo ver meer zijn.
Roland en Rudolf zien op de GPS nog een geo-cash (schat zoeken) en gaan dat nog even doen.
We komen om 17.25u binnen mooi op tijd dus.
Patrick heeft zoals gewoonlijk wat commentaar maar dat wuif ik zonder moeite weg.
Eventjes een babbeltje en om 17.40u gaan we weg. Bij het verlaten treffen we Henk Vink samen met zijn team pijlophalers.
Maar wat ons nog het meeste verbaast dat Roland en Rudolf nog niet binnen zijn?!
We zijn goed en wel op weg naar huis als we door de politie een parkeerplaats op worden gedelegeerd.
Ja, ja, een alcoholcontrole.
Ik blaas mijn beste deuntje en mag weer verder.
Ik rij van de parkeerplaats af net zoals een paar auto’s achter mij.
Ik zie echter in de spiegel als ik de agent passeer die ons net naar de parkeerplaats heeft verwezen
dat hij de auto achter ons opnieuw wil in wijzen!
De Brabantse Meierijtocht, startplaats Vught, datum 16 januari 2010, verslag.
Zaterdag 16 januari
Brabantse Meijerijtocht
Vught
Alweer de 6de wandeling van de serie 2009/2010.
We lopen wat door Vught en gaan al gauw het buitengebied in.
Over de Dommel en langs de Zuiderplas.
Hier komt Roel met Inneke bij ons lopen.
Veel slap gepraat is het gevolg.
We lopen het talud op en gaan het viaduct van de A2 over.
We komen op het landgoed Pettelaar.
Het gebied begint ons bekent voor te komen, hier zijn we nog niet zo lang geleden ook eens geweest.
Het blijkt inderdaad dat we hier al eens met een olat wandeling vanuit Sint Michelsgestel hebben gelopen.
We volgen meerdere dijkjes tot we bij de soeppost in Sint Michelsgestel komen.
Na de rust vervolgen we een stukje van zo’n eerder genoemd dijkje en komen bij de verharde weg uit waar een kapelletje staat.
Hier worden weer de nodige foto’s genomen en komt Henny bij ons lopen.
Ook hij was in september bij de Tocht om de Noord geweest wat het begin was van een gezellige babbel.
Henny die ook vaker lange tochten loopt komt met verhalen uit wat Theo ook aanspreekt.
Zo hebben ze het over de Euradax en Plombieres/Houfelize.
Zonder dat we het in de gaten hebben bereiken we de grote rust in Schijndel.
De route vandaag is niet altijd even mooi want soms moet je lange wegen afleggen om weer bij een mooier gebied te komen.
Dit is zeer duidelijk na de rust, waar we wat verharde wegen volgen tot we een slingerpad langs een akkerland volgen.
We komen Gemonde binnen gelopen.
In dit gehucht is ook de koffiepost ondergebracht.
Na een tijdje lopen komt het ons weer bekend voor en blijkt dat we hier ook zijn geweest met de wandeling van de olat.
Voor de molen slaan we af en lopen een stukje langs de Dommel
en dan gaan we over de stuw heen om aan de andere kant de Dommel weer te volgen.
We bereiken het volgende landgoed Zegenwerp en komen bij de golfbaan uit.
Door de restanten van de sneeuw wordt er niet gegolfd.
Weg oversteken en langs een vennetje, waarna we het bos ingaan.
We komen uit bij de fruitpost die weer in Sint Michelsgestel ligt.
We komen uiteindelijk op een fietspad uit dat richting Vught voert.
We gaan nog eerst langs kasteel Maurick.
We lopen de brug over om even een kijkje te nemen op het binnenplein van het kasteel.
Dit valt echter in het niet tegen de buitenkant.
We gaan verder en d.m.v. een voet/fietsbrug gaan we over de A2.
Via wat kleinere straatjes en langs een winkelcentrum bereiken we de finish waar o.a. Frans en Ger op ons zaten te wachten.
De Vinnige Veluwezoomtocht, startplaats Velp, datum 30 januari 2010, verslag.
Zaterdag 30 januari
Vinnige Veluwezoomtocht
Velp
Vandaag alweer nummer 6 van de 10. Na een roerige heenreis arriveren wij net als de 1ste wandelaars zijn vertrokken. Het belooft een mooie wandeling te worden met al die sneeuw wat hier gevallen is. We schrijven ons in en vertrekken meteen. Door een villapark, straat oversteken en dan gaat het al bergop d.m.v. trapjes. Een snelle jongen die ons onderaan voorbij kwam ging bijna boven gekomen flink onderuit, dus wij waren gewaarschuwd. Over een mooi laagje sneeuw is normaal gezien goed te lopen maar hier was dat niet het geval. Onder de sneeuw lag puur ijs dus het was uitkijken geblazen. Als we het pad vervolgen en omlaag moeten zien we voor ons al een paar mensen stunten dat belooft niet veel goeds. We gaan langs de struikenrand om nog enige houvast te hebben. Desondanks glijd ik toch onderuit. En ik niet alleen! We vervolgen onze weg al glibberend.
We lopen nu door het nationaal park Veluwezoom en komen langs de Emmapiramide. Deze piramide werd ook de broodbult genoemd, nee geen brood te zien maar is een werkverschaffingsproject uit 1891. Nu staat er een uitkijktoren op die we toch maar even beklimmen. We zijn dan wel laat maar dan korten wel later de pauze wel wat in. Boven gekomen is het niet mogelijk om het infobord te lezen want daar ligt een paar cm sneeuw op. Weer onder gekomen zien we een monument staan. We gaan verder en komen op een breder pad terecht. Voor ik het in de gaten heb schuift mijn rechtervoet weg en schopt ik ook mijn linkervoet onder mij uit en ga ik onderuit. Theo wilde net zeggen dat het glad was. Ik heb wat last van mijn heup en elleboog maar loop rustig aan verder.
We passeren een brandtoren waar een paar voetsporen naar toe leiden. Het bleken achteraf die van Roland te zijn geweest. Een smal pad over de heide veroorzaakt weer wat vertraging maar als je een beetje door de struikjes loopt is het goed te doen. Dus bij deze; SORRY, heidestruikjes. Na verloop van tijd komen we bij de soeppost waar iedereen verlangend naar uit heeft gekeken. Maar we komen van een koude kermis thuis. Want alleen Willem Ruis is ter plaatse aangekomen. De verzorgingsploeg kregen de wagen maar niet uitgegraven. Willem vraagt hoe het gaat en ziet dat ik niet zo soepel loop. Hij bied mij een plaatsje in de auto aan, erg verleidelijk maar dat sla ik af ik wil nog wat van de mooie wandeling genieten.
We lopen verder en draaien weer terug waar we eerder vandaan zijn gekomen. Dat zien we aan de brandtoren die we in de verte weer zien staan. Het is even weer een beetje normaal lopen maar dat duurt niet lang. We moeten bergop maar bij een paar treetjes glijd iedereen weg. Theo roept nog; je moet je aan de brem optrekken. Dat doe ik maar glijd toch weg maak een halve draai en kom op de brem terecht. En ik moet zeggen met de slappe lach kom je dan ook niet verder. Boven gekomen treffen we Nel Ruis, de dochters en Iris. Zij waren over een binnendoor pad gekomen wat iets korter was maar minder glad.
We komen bij de schaapskooi uit en niet veel verder bereiken we de rust bij het bezoekerscentrum van natuurmonumenten. Een leuk opgezet bezoekerscentrum met diverse activiteiten voor kinderen. Zo is er ook een zwijnenkuil (kuil met zachte kussens) waar ze in kunnen spelen. Theo zegt tegen Rijk die net bij ons stond “hè lelijkerd moet je niet in die kuil zitten?” Onze Bunnikze Blauwe grijns wat maar weet er niet veel op te zeggen, wat zeer zeldzaam is. Bij deze rust zitten verschillende uitvallers die met Monique terug zullen rijden. Ger van Hattum komt aan wat meestal betekent dat de tijd om is.
We vertrekken rond kwart voor 2 wat zeer laat is. We komen vlak na de rust op het fietspad van Rheden terecht en we weten niet wat ons overkomt. We kunnen maar liefst 1 km lekker door lopen. Rijk loopt net bij ons, ook hij weet niet wat aan hem is. We gaan weer een sneeuwpad op en het bos weer in. We moeten door een hekje wat op zich al een karwei is omdat het rondom glad is. Dan komt er een trap omhoog die niet te nemen is. Hij is spek en spek glad tot aan de helft. De bovenste tredes zijn goed te doen. Boven gekomen gaan we langs koepel De Kaap. Door het geklauter krijg ik steeds meer last van mijn heup dus ik heb voor mijzelf al besloten om te kijken of het aanbod van Willem nog staat. Het is een geweldige route mede door de sneeuw en na verloop van tijd komen we op bekend terrein. We komen langs de Carolinahoeve waar we in het verleden al eens zijn langs gelopen. Nu nemen we diverse wildroosters en komen dan bij het spoor uit. Oversteken en naar de grote weg waar net Willem met zijn auto staat. Theo loopt verder en ik stap in want het is goed geweest.
Blij dat ik zit praat met nog een uitvaller die ook vandaag meerdere malen onderuit is gegaan. Willem had een telefoontje gekregen dat een paar wandelaars zich hadden verlopen dus die gingen we eerst zoeken. Onder het zoeken vertelde hij dat er toch wel hele brutale mensen rondliepen. Hij was gebeld geworden door Theo van de fruitpost dat er iemand dringend opgehaald moest worden. De man in kwestie vertelde dat zijn oom plotseling was overleden en hij graag naar huis wilde. Dat begrijp je wel dus Willem brengt hem naar de finish. Hij vraagt de man zich even af te melden. Willem parkeert de auto en ziet de man al weg lopen en vraagt binnen na of zich iemand zojuist heeft afgemeld. Wat blijkt? Nee dus! Hij erachteraan en vraagt om zijn naam voor het verslag en wat denk je? Een ZWART loper! Het is toch triest dat je voor zo iemand de moeite doet!
Als we de 2 verloren schaapjes eindelijk hebben gevonden stappen zij ook in. Het zijn Jenny (die van allochtonen wandelen toch niet?) en Joop. Jenny had het helemaal gehad en Joop wilde eigenlijk wel afgezet worden bij de fruitpost. Hij wordt overgehaald om toch mee terug te gaan naar de finish. We stappen uit bij de finish, wat overigens niet zo soepel gaat en melden ons af. Ik praat wat met Erik Dikken en ga dan bij Joop en Jenny zitten. Om iets voor 18u komt Theo ook binnen. Iedereen is vandaag later dan gepland. Verschillende uitvallers zijn er vandaag te betreuren met of zonder letsel. Maar desondanks was het vandaag een prachtige wandeling en dag.
Graaf Reinaldtocht , startplaats Wezep, datum 13 februari 2010, verslag.
Zaterdag 13 februari
Graaf Reinaldtocht
Wezep
Vandaag alweer een winterse tocht van W.S ’78.
We vertrekken daarom extra op tijd van huis.
En als we Wezep in komen gereden hebben we nog meer dan 1,5 uur de tijd voor de wandeling van start gaat.
We komen bij de spoorweg overgang die dicht is.
We zijn nu nog ongeveer 500m van de start af maar de spoorbomen gaan maar niet open.
We besluiten om te gaan keren en om te rijden omdat na 10 min. wachten er nog geen beweging inzit.
We bereiken de andere kant na ongeveer 20 min. omrijden maar de spoorbomen zijn nog steeds dicht!
Aan de start werd al aan een noodscenario gewerkt want de wandelroute ging ook over het spoor.
Na 2 maanden afwezig te zijn geweest wegens verhuizing is Corné er vandaag ook weer bij.
Miranda die nog steeds door hielspoor wordt geteisterd zwaait ons uit.
Zij gaat inkopen doen en we zullen haar later weer aan de finish terug zien.
Als de wandeling van start gaat word er al extra gewaarschuwd dat het mogelijk is dat er ijs onder de sneeuw ligt.
Nu is het wel zo dat er meer sneeuw is gevallen dan 2 weken geleden dus het loopt wel wat beter.
We kunnen veilig het spoor over want de bomen functioneren weer.
We gaan al gauw het 1ste natuurgebied, een waterwingebied, in.
Uiteraard wordt er flink bijgeklets met Corné die van Brabander, Zuid Hollander is geworden.
Na een viaduct gaan we het landgoed Molencaten in.
We passeren op een afstandje het “kleine huisje” maar dat trok toch niet de aandacht van de wandelaars en paparazzi.
Nee alle ogen waren nu gericht op de watermolen waar de ijspegels langs af hingen.
Een prachtig gezicht!
We lopen om de watermolen heen, wij nemen nog even een kijkje aan de andere zijde
(wat we ons hadden kunnen sparen was niet spectaculair) en vervolgen de route verder.
We passeren een omwalling wat Spaanse graven zijn.
Af en toe is het toch fijn dat bordjes verwijzen naar zoiets.
We lopen langs een huisje een zogenoemde spijker.
Heel, heel, lang geleden was dit een opslagplaats voor graan.
In 1961 is bij een restauratie een gedeelte aangebouwd om bewoning mogelijk te maken.
De originele “spijker” staat hier al sinds 1640.
Blijft leuk die wetenswaardigheden onderweg.
We bereiken nu de plaats Hattum.
Dit is echt een leuk oud stadje met mooie oude gebouwen.
Als we een smal straatje richting stadspoort inlopen staan een paar jongens oliebollen te verkopen.
Wij kijken daar allemaal een beetje raar van op.
Het is dan wel carnaval maar dan eet je toch een poefel of nonnevot?
Even vertalen voor de Hollanders onder ons; een poefel is zoiets als een berlinerbol en een nonnevot is van hetzelfde deeg gemaakt als een berlinerbol maar is gevouwen in de vorm van een strik.
We bereiken al slingerend de grote straat die we onder toeziend oog van Willem Ruis oversteken.
We hebben nu de soeppost bereikt.
Vandaag mochten de wandelaars een 2de kopje soep komen halen met hun bekertje.
Iets op de 200 wandelaar waren er vandaag gestart.
Na de soep gaat het over de ophaalbrug en over een gravelpad verder.
We volgen dit pad zo’n 1200m gaan een brug en even later een sluis over en komen in het gebied van het Gelders landschap terecht.
We lopen nu over een groot veld met jeneverbessen.
Dit is voor ons verrassend want we weten wel van een paar velden in België maar dat Nederland ook zo’n groot gebied had met jeneverbessen was voor ons nieuw.
We gaan opnieuw over een brug en sluis heen.
Hier langs het Apeldoorns kanaal liggen meerdere sluisjes.
We moeten nu opnieuw een stuk van 1200m volgen.
Halverwege deze weg zien we schaatsers op het ijs.
Maar dat niet alleen want ook staat er een kraampje op het ijs.
Als we dichterbij komen zien we dat het een stempelpost van een schaatstocht is.
Theo zegt ik heb ook een kaartje en ga een stempeltje halen.
Dus gaan we het ijs op en maken we er even een plaatje van.
De mensen achter de kraam konden de humor er wel van inzien en stempelde Theo’s kaartje.
We slaan af en duiken nog even het bos in.
Als we de verharde weg weer bereiken gaat het snel richting rust.
Maar eerst worden we nog gewaarschuwd voor overstekende schaatsers.
We ploffen neer bij de rust doen een bakkie en gaan weer fris op pad.
Was de 1ste helft nog redelijk goed begaanbaar de 2de helft bleek toch wel glad te zijn.
We gaan het bos in waar je aan de kant nog redelijk kon lopen.
Al babbelend met Corné komen we gestaag vooruit.
Opeens maakt Corné een schuiver.
Hij valt en veert bijna meteen weer omhoog alsof hij een gummipop was.
Het wordt nu steeds gladder en ons tempo gaat wat omlaag.
We gaan de heide op waar het ook niet altijd even makkelijk gaat.
Maar laten we eerlijk zijn het is er wel mooi.
Ger van Hattum komt op zijn fiets voorbij en ik vind het een wonder dat hij erop blijft zitten.
Ondanks Corné af en toe staat te dansen onder het lopen bereiken we zonder kleerscheuren de koffiepost.
Na een heerlijk bakkie gaat het over het strand en langs het water.
Euh, dat klopt niet helemaal want er was op dit moment helemaal geen verschil te zien tussen strand en water.
Zo merkte wij dat we over het ijs liepen omdat het onder onze voeten begon te kraken.
We gaan verder en moeten bij de Ossenberg trapjes af.
We blijven glijdend door het bos gaan.
We zien opeens wandelaars terug komen?
Wat bleek zij waren een smal paadje voorbij gelopen maar Ger bracht ze weer op de goede weg.
We komen bij de fruitpost aan waar we al snel doorlopen.
Als we opnieuw het bos uitkomen zien we een gestrooid fietspad en ik kan mijn geluk niet op; eindelijk even normaal lopen.
Maar ik had te vroeg gejuicht net voor ik het fietspad bereik ga ik vol onderuit.
En dat ondanks dat ik mijn wandelstok bij me heb.
Corné en Theo helpen me omhoog wat ik ben niet zo flexibel als Corné.
35 km heb ik me op de been weten te houden maar nu gaat het echt niet meer soepel.
Ik heb me toch wel pijn gedaan dus het tempo gaat nog wat omlaag.
In het bos komen we op een stukje route van vanmorgen uit en de finish lijkt inzicht.
Bij het spoor had ik nog de pech dat de heren net over zijn en bij mij de spoorbomen dicht gingen.
Na wat een eeuwigheid lijkt komen we op de finish aan.
Ger bleek dan toch ook met de fiets te zijn gevallen.
Na even te zijn bijgekomen gaat het weer huiswaarts, moe maar voldaan want laten we eerlijk zijn Rinda had een mooie wandeling uitgezet
Tsaar Peter de Grotetocht , startplaats Bussum, datum 27 februari 2010, verslag.
Zaterdag 27 februari
“Tsaar Peter de Grote-tocht”
Bussum
Vandaag staat de “staatsgreep” centraal.
Nu zul je misschien denken waar heeft zij het nu weer over.
Nou daar komt ie dan; Vandaag lopen we door de Horstermeerpolder die gisteren in het nieuws is geweest omdat zij zichzelf tot een republiek hebben uitgeroepen.
De pijlers hebben nog moeten praten als brugman om het gebied in te mogen.
Bij het inschrijfbureau lagen folders met de tekst; “Een staatsgreep in de polder”.
Het hele verhaal draait erom dat men niet wil dat het gebied onderwater wordt gezet.
Voor meer info verwijs ik naar www.republiekhorstermeerpolder.nl.
Meteen na de start zijn we al midden in de natuur.
Over een gravelpad gaat het al snel een bospad in.
Vandaag is Corné weer van de partij en hij loopt weer met ons mee.
We blijven niet lang in het bos maar lopen een heideveldje op waar we een mooie blik kunnen werpen op de oude, nieuwe (gerestaureerde) watertoren.
We steken een drukke weg over en gaan het Fransche kamp in.
Dit is een seizoenkampeerterrein dat we nu doorkruisen.
Als we een bocht omslaan zie ik wat verderop ook pijlen hangen dus hier zullen we op de terugweg wel langs komen.
Even babbel ik wat met Mia en haar wandelmaatje omdat de heren een sanitaire stop ingelast hebben.
Als we het landgoed Bantam verlaten herkennen wij de omgeving van de 4 daagse van ’t Gooi.
We lopen ’s-Gravenland (gem. Wijdemeren) in en ook weer uit.
Verschillende automobilisten kijken wat raar op van al die wandelaars.
We lopen de volgende plaats n.l. Ankeveen (gem. Wijdemeren) in en komen bij de soeppost aan die vandaag al op 8 km is.
Na de soep lopen we over een lang fietspad langs het water.
Een mooi stukje om te lopen ondanks we dit 2 km moeten volgen.
Aan het einde gaan we over een bruggetje en zouden hier ook wel willen wonen.
Mooi rustig en midden in de natuur.
We lopen richting Nederhorst den Berg maar draaien er net voor af.
Corné merkt nog op dat in die plaatst de rust ligt.
Wij moeten echter nog ruim 9 km lopen voor we bij de rust zijn.
Nu weer 1,5 km de weg vervolg en langs een mooi optrekje.
Hierna krijgen we nogmaals een lange weg van 1 km waar we Sandra en Bertus treffen.
Uiteraard wordt de 80 km van vorige week nogmaals uitgebreid doorgenomen.
We gaan een grasdijk op en blijven nog wat samen lopen met hun.
We komen dan toch de plaats Nederhorst den Berg binnengelopen.
Gaan langs het kasteel en komen in het dorp uit.
Uiteraard is hier niets meer te merken van wat hier gisteren allemaal heeft plaats gevonden.
We hebben meerdere auto’s zien rijden met actie vlaggetjes dus als we langs een geparkeerde auto komen met vlaggetje wordt die op de foto gezet.
Op zich hebben deze mensen een leuke manier van actievoeren bedacht.
Het gaat verder langs de molen en we duiken een rietkraag in.
Hier neem ik afscheid van Sandra en Bertus omdat de heren in het riet verloren zijn gegaan.
We lopen Nederhorst den Berg opnieuw in waar we een pad achter de huizen en langs het water volgen.
Aan de overzijde nestelen 2 ooievaars wat een prachtig gezicht is.
Hier worden meerdere foto’s van geschoten (daar zal altijd wel 1 goede bij zitten) voor de website.
We bereiken de rust maar omdat het vandaag weer drukker is dan de afgelopen paar W.S tochten is het binnen helemaal vol.
We vinden buiten nog een plaatsje op de reserve bank en gaan daar met z’n drietjes zitten.
De deur naar de keuken staat open en als Corné een broodje kroket gaat bestellen besluiten we om mee te doen.
De bestellingen stromen nu van buiten binnen.
Emmy komt ook ondertussen aan en komt bij ons zitten.
Ook Coos vraagt of er nog een plaatsje voor haar bij ons is.
We schikken allemaal een beetje op en daar zitten we dan.
Na de rust gaan we over een grasdijk en zie we een bunker die op pootjes staat.
Goh, zelfs toen ze die bouwde hielden ze er al rekening mee dat hier de boel ooit onder water werd gezet zei Theo.
Onderweg komen we natuurlijk allemaal reclameborden tegen i.v.m. de komende gemeenteraadsverkiezingen.
Alleen waar het bij ons normaal op het droge staat hier stonden ze in het water vanwege hun protesten.
We gaan de polder weer in.
We moeten even later over een hekje klimmen wat niet zo echt gemakkelijk gaat.
Als wij er net over zijn komt een vrouw langs het hek gelopen, dus die moeite hadden we ons kunnen besparen.
Er wordt hartelijk gelachen en de vrouw in kwestie vond dat ze nog lang niet zo stom was geweest.
Als we bijna bij de koffiepost komen wordt het voor Theo en mij weer bekend.
Hier zijn we tijdens de 4 daagse van ’t Gooi ook geweest.
Op een kruising staan maar liefst 3 verschillende plaatsnaamborden, ’s Graveland, Ankeveen en Kortenhoef, allemaal van de gem. Wijdemeren.
De koffiepost is in een boerenstal en even zitten doet wel goed.
Na de koffie gaan we het bos weer in.
Langs een hek van natuurmonumenten en daarna een voetpad langs het water volgen.
Iris is bij ons komen lopen en we praten met haar over verschillende wandelingen.
We komen weer uit in het Fransche kamp waar we vanmorgen ook door gecrost hebben.
We blijven door het bos lopen en komen uit bij de kantine van het Fransche kamp waar de fruitpost is.
We lopen al etend langzaam verder.
We steken de grote weg over niet zo ver vandaan als waar we vanmorgen hebben gelopen.
Voor we het goed en wel in de gaten hebben bereiken we de finish via het gravelpad waar we vanmorgen over zijn weggelopen.
Nog even wat drinken en een babbel met diverse wandelaars en dan weer huiswaarts.
2e Utrechtse Heuvelrugtocht/ Utrechtse Klompenpadentocht, startplaats Maarn, datum 20 maart 2010, verslag.
Zaterdag 20 maart
2de utrechtse heuvelrugtocht
Maarn
Vandaag alweer de laatste W.S van het seizoen 2009/2010. Op de info die we kregen stond vermeld dat de naam van de tocht vandaag eigenlijk niet klopte. Maar zoals het eigenlijk altijd is bij wandelingen moet je de tocht een naam geven voor je hem hebt uitgezet. Zo is dat bij deze wandeling ook gebeurd. Deze wandeling is gemaakt door Henri Floor en Coos Verburg. Vanaf de startlocatie in Maarn zijn we nu al meerdere malen gestart en ikzelf heb er dan ook niet zo veel zin in.
Maar wat is het een verrassing dat we geheel de andere kant oplopen. Kort gaat het door de bebouwing en langs een golfterrein. We volgen wat fietspaden de een wat langer dan de andere maar we lopen eens een andere kant op dus dat is een verademing. We steken een N-weg over en vervolgen weer verschillende fietspaden richting Scherpenzeel. Als we naar geruime tijd de fietspaden verlaten gaan we door een hekje, Roland verlaat echter net voor het hekje de route om te gaan schat zoeken. We lopen langs een watertje, terwijl rechts een bunker een stukje boven de grond uitsteekt. We babbelen wat met een paar bekenden en voor we het weten zijn we bij de soeppost. Hier hangt een bord op met het deelnemers aantal van vandaag maar ook met de mededeling dat Lammie Dikken vandaag de laatste keer bij de verzorging is. Zij moet wegens omstandigheden helaas het bijltje erbij neer gooien.
Na de soep gaan we een stukje door een woonwijk en lopen daarna landgoed van Huis Scherpenzeel in. Voor dit huis stond een auto waar net een bruidspaar uitstapte. Helaas zit het weer vandaag niet zo mee. Wat wel weer heel leuk was dat op de motorkap 2 wuppie’s stonden. We vervolgen onze route door dit park en verlaten het langs een ijzeren toegangspoort. Als deze poort dicht was kon je het terrein nog gewoon oplopen want meer als de poort was er niet meer. Door een strookje bos en weer een fietspad volgen. We gaan nu richting Amerongen. We moeten een weg ruim 1,5 km volgen. Dan een stuk van 600m en daarna weer een weg van ruim 1 km langs het spoor. Hierna gaat het linksaf een smal modderpad dat we 3km volgen tot aan de rust. Ger van Hattum komt ons op de fiets voorbij maakt nog een babbeltje en gaat dan door tot de rust. Het is inmiddels wat beter weer geworden en het zonnetje begint door het wolkendek te breken. 200m voor de rust staat een monument voor slachtoffers van WO2. Wij gaan op een bankje zitten zodat we de wandelaars voorbij zien trekken. Er komt nog een wandelaar bij ons zitten want ook hij vind het een mooi plekje. Het is leuk om te zien hoeveel wandelaars voorbij het monument lopen, kijken en dan toch vaak een stap terug zetten om er even bij stil te staan. Als het zonnetje verdwijnt wordt het voor ons ook weer tijd om op te stappen.
We verlaten Renswoude (waar de rust was) en gaan over een dijkje wat de grebbelinie bleek te zijn. Wat door het bos en we passeren een vakantiepark dat gesitueerd is op landgoed Ruwinkel. voor we het weten komen we weer bij een fietspad. Dit volgen we weer ruime tijd. Hierna krijgen we weer wat onverharde stukjes route. Het is dan wel dat we eens een totaal andere kant op zijn gegaan maar de route is naar ons idee redelijk veel verhard. Nu is dat voor een keer niet erg en als ik moest kiezen tussen de routes van afgelopen jaren of deze is dit ook wel eens leuk. En bovendien kun je in dit gebied niet veel anders. We gaan door wat klaphekjes en als ik Theo vraag bij een hekje even terug te lopen omdat ik nog een foto wilde maken beginnen een paar wandelaars te lachen. Ze dachten dat Theo klem zat maar ze hadden niet gehoord dat ik tegen hem zei dat hij niet zo snel moest lopen. We komen opnieuw op een fietspad uit maar nu gaat het richting Woudenberg. We slaan snel af en moeten een paar overstapjes nemen. We lopen nu weer over een dijk waar je hier en daar weer wat stukjes bunker uit de grond zag steken. We lopen nog over landgoed De Boom waar we via het toegangshek het landgoed weer verlaten. Het gaat nu een stukje langs de N-weg die we in een bocht moeten oversteken. We worden hierbij geholpen door Ger van Hattum en Willem Ruis. Op de koffiepost valt mij het op dat het deelnemers aantal met 2 is gestegen dus grap ik van; O, er zijn 2 kindjes onderweg geboren want er zijn 2 wandelaars bij gekomen. We laten ons het bakkie en het chocolade eitje goed smaken en gaan dan weer op pad voor de laatste 7,3 km.
We vervolgen de weg die later een zandpad wordt. We volgen het water en gaan een brug over. Nog steeds volgen we het water tot we aan het einde van een graspad komen. We bereiken de bewoonde wereld van Woudenberg. 2 wandelaars voor ons vinden het zeer cru dat ze nu nog zeker 4 km moeten lopen tot de finish terwijl ze vlak bij hun huis zijn. Ze waren op de fiets naar de start gereden en waren aardig vermoeid. Ach zeg ik; troost je ook al ben je later als ons binnen, toch zullen jullie veel eerder thuis zijn dan ons. Ze kunnen er om lachen en samen bereiken we de fruitpost. We krijgen vandaag een banaan waar we net zin in hadden. Als we bij de fruitpost weglopen valt het me in dat we hier vanmorgen ook al zijn geweest maar dan anders om. Het viel me n.l. op omdat er een leuk boerderijtje stond met een niet zo een mooie aanbouw. We lopen via een voetgangerssluis het landgoed Anderstein in en volgen een smal wandelpad. Aan het einde worden we opgevangen door Henri Floor die zijn camera in de aanslag heeft. We zijn nu bijna bij de finish nog een paar straatjes en dan zijn we er. Deze serie zit er weer op!
Land van Ravenstein tocht, startplaats Ravenstein, datum 22 oktober 2010, verslag.
Zaterdag 2 oktober
“Land van Ravenstein-tocht”
Ravenstein
Alweer de 1ste W.S tocht van de serie 2010/11 en deze 1ste tocht is uitgezet door Frits Spanjers. We lopen kort door de plaats heen tot we aan de Maasdijk komen. Deze gaan we op en onder de A50 door. Hierbij verlaten we Ravenstein om dan na zo’n 2 km de plaats Neerloon (hier zijn we nog nooit eerder geweest) te bereiken. We doen een rondje langs de kerk en komen vervolgens opnieuw op de maasdijk uit. De dijk verlaten we na zo’n 600m weer om de plaats Overlangel in te gaan. Opnieuw een plaats waar we nog nooit eerder zijn geweest. We komen nogmaals op de maasdijk terecht die we niet veel later nu echt gaan verlaten. Een drukke weg oversteken waarna het gauw een zandpad opgaat. We lopen een smal pad op dat tussen watertjes ligt. Hier lopen we een stukje samen met Roland die door het foto’s maken een beetje achter zijn maatje is geraakt. Na diverse zandwegen bereiken we de bewoonde wereld weer waar in Schaijk de soeppost is. We hebben nu 10,7 km erop zitten. Het gaat nog vrij goed en onder genot van een bekertje soep wordt er wat bijgepraat met o.a. Sandra en Bertus.
Een stukje contra waar we nog kunnen zwaaien op de snelle jongens zoals Co, Piet en Ties die op weg zijn naar de soeppost. We passeren de A50 opnieuw maar, nu gaan we erover heen. We gaan het bos in waar de nodige paddo foto’s worden geschoten. Sandra en Bertus lopen bij ons en ook zij wijken af en toe even opzij om een paddotje te pakken. Rick (die ik al voor de zoveelste keer om zijn naam moest vragen omdat ik het alweer was vergeten) liep ook in onze buurt en maakte al grapjes dat hij al high wordt van het zien van al die paddenstoelen. Het wordt nog leuker als ik plotseling de rem aantrek voor een bijzondere paddo die bij nader inzien een geel gekleurd pingpong balletje blijkt te zijn. Ja, zegt Bertus nog, het is wel weer duidelijk dat je er weer bij bent. Later lopen we gelijk met Henny en Glenn die ook met het fototoestel in de aanslag rondlopen. En dan vertelt Henny dat hij eerder al bijna een balletje had gefotografeerd als paddo dus ben ik niet de enige die het voor een paddenstoel had aangezien! Om bij de grote rust te komen moeten we de rijksweg oversteken en een stuk langs de weg lopen. Hier zie ik een grote rups die op de foto wordt gezet en dan van zijn zelfmoord wordt afgebracht. Hij was n.l. de grote weg aan het op kruipen ik heb hem in de graskant neergezet in de hoop dat het ooit nog een mooie vlinder zal worden. De rust is bij Eetery ’t bomenpark in Heesch, dat ons bekend voorkomt. Hier zijn we in het verleden ook eens geweest met een rust. We lopen rustig verder want we willen nog wat genieten van het mooie weer en bovendien ben ik dan wat verder over de helft. We vinden een leuk bankje met tafel op de route. Diverse wandelaars komen nog even een praatje maken. Rick zegt; tot bij de koffiepost en ik zeg bluf. Ook Isis kletst even met ons bij om dan weer rustig aan verder te wandelen. Er worden weer wat fotootjes van ons genomen en dan gaan we goed uitgerust weer op pad.
We gaan weer door het bos op en neer. Hier blijven we in lopen tot vlak bij de koffiepost. Rick heeft inderdaad op de rust gewacht en zwaait als hij weer verder gaat. Helaas is het inmiddels al wat begonnen met regenen. We genieten van een bakkie en gaan dan samen met Sandra en Bertus weer verder. We komen op de heen route uit dat betekent dat we een stukje contra moeten lopen. Het is wel toevallig dat we nu met dezelfde wandelaars dit stukje route lopen zoals vanmorgen en bovendien komt ook Frits weer met zijn auto aangereden op hetzelfde punt als dat we hier, vanmorgen, op de heenweg liepen! We komen een stukje over de heide waar een paar runderen staan. Meteen begint Sandra te lachen en zegt; daar gaat Sandra weer och kom dan. Tja, dat gebeurde al eens eerder dat ze runderen aanzag voor lieve tamme schaapjes! Langzaamaan verliezen we Sandra en Bertus uit het oog omdat ik wat langzamer begin te gaan. Bij de fruitpost in Herpen zien we Isis, Erik en Willem. Ik heb nog een kleine 6 km voor de boeg en zit nog.
Deze laatste km lopen voornamelijk over de verharde weg. We komen het plaatsje Huisseling in waar een kapelletje staat. Bij de kerk staat een oorlogsmonument dat we even lezen. Erik komt met de fiets aan de hand met Isis voorbij. Hij wijst ons iets verder op een huis met watermeter waarop je kon zien hoe hoog het water hier ooit had gestaan. Ik begin nu moe te worden en begin wat nog langzamer te lopen. We gaan een kort stukje over een graspad heen dan bereiken de rand van Ravenstein. We kruisen de heenweg in het centrum en gaan richting molen. De vermoeidheid begint me nu toch op te spelen en met pijn en moeite bereik ik mooi op tijd de finish. Jack had niet verwacht dat het me vandaag zou lukken en neemt zijn petje voor me af. Willem echter vond het wel wat jammer want hij had stiekem gehoopt dat ik zou bellen om mee te rijden want dat was tenslotte ook wel gezellig. We gaan naar binnen waar Frans op ons zit te wachten. Hij komt wandelaars kijken en wij zetten hem later weer thuis af. De kop van de serie is er weer af.
Bollen- en Duinenroute, startplaats Hillegom, datum 16 oktober 2010, verslag.
Zaterdag 16 oktober
Bollen- en Duinenroute
Hillegom
Alweer de 2de W.S van dit najaar. Voor ons een speldje al is de omgeving voor ons niet onbekend. We zijn vaker door Hillegom gekomen met de wandeltocht van wijlen w.s.v. E.M.M. die dan vanuit Heemstede vertrok. Vol goede moed vertrekken we om iets voor 9u met de hele bende. We lopen wat door Hillegom heen langs de kerk en langs het water. We gaan al gauw de plaats uit om naar de volgende plaats te lopen. Het is De Zilk waar in april de bloemmozaïeken langs de deuren staan. We vertellen aan Roland dat het echt de moeite waard is om deze eens te bezoeken en we daardoor bij E.M.M vaker van de route zijn gegaan om de mozaïeken te bekijken. Als we wat verder met Ruud aan de praat komen zegt ook hij dat het jammer is van de wandeltocht rond de tijd van de bloemencorso. Hij bedoelt hetzelfde als ons want de bloemmozaïeken worden in hetzelfde weekeinde gehouden als de bloemencorso van Haarlem. Doordat we zo aan de praat zijn gaat het erg snel en voor we het in de gaten hebben zijn we Noordwijk al binnen gelopen. We lopen een vakantiepark op waar we Roland uit het oog raken. Ik omdat ik aan de praat ben geraakt met een wandelaarster en Theo omdat hij niet merkt dat Roland een geo-cash heeft ontdekt. We volgen wat schelpenpaadjes door een park en bereiken al gauw de soeppost. Theo krijgt het bonnetje van Emmy en smikkelt van zijn 2de soeppie.
We zijn in Noordwijkerhout aangeland en gaan na de soep naar het centrum van deze plaats om de kerk heen en door het centrum. Voor ons een mooie regenboog wat steeds een uitdaging is om op de foto te zetten. We gaan daarna een stuk het buiten gebied in langs een camping. Hierop volgt weer een stukje bos. Voor we richting het duingebied gaan krijgen we een overgangsgebied tussen bos en duin. Hier staan diverse houtsnijwerken gemaakt van dode bomen. We gaan uiteindelijk het strand op dat we 1,5 km volgen. Als we het strand verlaten komen we bij de rust. We besluiten om nog wat door te lopen en een bankje te zoeken. We gaan de duinen in blijven hier voorlopig ook. We volgen de schelpenpaadjes en komen zo’n 4 km verder bij een bankje met mooi uitzicht. Vele wandelaars vonden dat we wel een mooi plekje hadden uit gezocht en aangezien het weer het nog toe laat wij dit niet zo gek hadden bekeken.
We krijgen nog wat stevige duinpartijtjes voor de kiezen maar als we dat achter ons hebben gelaten wordt het wat fijner lopen. Door het mulle zand en tegen de wind in heeft mij aardig wat energie gekost en ik ben dan ook blij dat we wat vlakker lopen langs het “kanaal”. Deze kanaaltjes zijn aangelegd in het gebied van de Amsterdamse waterleidingduinen (waarvoor we vandaag 50c extra hebben betaald om hier te mogen wandelen). Als we bij de koffiepost komen vraag ik of Roel zijn plaats wilt afstaan aan mij omdat ik erg moe ben. Hij doet dit graag voor mij want hij ging er toch bijna weer vandoor met Ineke. We zijn nu in de plaats Vogelenzang. Na de rust gaat door Vogelenzang waarbij wij aan Sjaak en Nel denken die we vandaag ook nog niet gezien hebben. Via een weiland naar de kerk, met de toepasselijke naam kerkpad. Om de kerk heen en we verlaten de plaats alweer. Nu komen we op een weg uit waar we in het verleden ook al vaker zijn geweest. Langs het spoor zien we hoe ze bezig zijn met het planten van bloembollen. Kisten van 1 bij 1 meter waar de bollen recht worden gezet en dan de grond overheen gaat. Helemaal snappen we de bedoeling van de kisten niet maar ja daar komen we misschien nog wel achter. We komen bij een vaste plantenkweker waar de fruitpost is. We raken aan de praat met de kweker die ons voor een mini excursie uitnodigt en meeneemt in zijn loods. Hij laat ons daar oude materialen zien waarmee vroegen de bollen en planten werden verwerkt. Ook vertelde hij van de rolschoffel waar wij nog nooit van hadden gehoord. Hij had die uitgevonden om het onkruid wieden sneller te laten verlopen. Het was een zwaar geval met het enige nadeel dat je er hard mee moest lopen. Theo maakt de opmerking: Niets voor een gemeente werker! Na hartelijk gelachen en bedankt te hebben voor de uitleg vragen we nog even of hij weet waarom de bollen in van die kisten werden geplant. De doel van de kisten is als de bloembol opkomt en het steeltje zo’n 2 á 3 cm boven de grond uitkomt worden de kisten uit de grond gehaald
en in kassen geplaatst. Dit worden dan de tulpen e.d. die wij later in de winkel kopen.
Na weer wat wijzer te zijn gaan we verder en lopen langs wat dahlia velden. Een paar mooie bloempjes hebben we op de foto gezet. Bij een grappig bloempje ben ik nieuwsgierig geworden wat voor een plantje het eigenlijk is. Een boer die toevallig in de buurt was vraag ik dan ook om raad. En wat blijkt het is Oost Indische kers. Alleen wij kennen een ander soort dan wat hier op het veld staat. Deze plant komt niet van zaad maar van een bolgewas en het grappig is nog wel dat het bolletje ook nog eetbaar is. We vervolgen onze weg langs het spoor en het station. We moeten nu dezelfde route afleggen als de treinreizigers vanmorgen hebben gedaan. Het mulle zand en de harde wind beginnen bij nu echt zijn tol te eisen en ik verlies Theo en Roland al gauw uit het oog. Als ik aan de finish kom zie ik er ook afgepeigerd uit. Na een drankje gaat het op huis aan waar ik meteen in de douche stap en zonder nog wat te eten in bed val.
Oud Hilversumtocht, startplaats Hilversum, datum 13 november 2010, verslag.
Zaterdag 13 november
Oud Hilversumtocht
Hilversum
Na een wat moeizame rit zijn we Hilversum aangekomen. Nu vraagt men zich af moeizaam? Ja de heenrit ging gepaard met heftige regenbuien. Gelukkig is het hier droog! We kunnen vandaag 2 Friezen (Anne en Pietsje) begroeten en ook Corné en Miranda. Die laatste 2 hebben we al geruime tijd niet meer gezien. Miranda doet nog niet mee aan de W.S want ze is nog steeds herstellende van hielspoor. Gelukkig gaat het met haar de goede kant uit want zij gaat in Hilversum (waar nog een wandeltocht wordt gehouden) 20 km lopen. Om iets voor 9u gaat het richting uitgaan en wat schept mij verbazing? De W.S is vandaag internationaal. En niet omdat er een verdwaalde Belg meedoet maar een Noor! Het is n.l. Jan de Noor die op vakantie is bij zijn vriendin Annelies.
Als eerste passeren we het oude KRO gebouw. Hilversum staat met name bekend om de televisie wereld en dat staat bij deze wandeling uitgezet door Henk Dikken ook wel een beetje centraal. Na een paar km komen we ook langs het NCRV gebouw. Tot nu toe spreekt de wandeling mij nog niet echt aan omdat we alleen maar door de bebouwing lopen. Ook van foto’s maken komt nog weinig terecht. Bij een oversteekplaats komen we bij Corné en Roland terecht. We staan met een kluitje te wachten en als het monotone getik overgaat in loopsignaal steekt iedereen over. Alleen was dat niet voor ons bestemd! Al pratend gaat het verder. Soms komt de uitdrukking boer boven water, de personen in kwestie weten wel waarom! Na ruim 7 km krijgen we dan eindelijk onverharde paden. Het gebied is ons niet geheel onbekend want we zijn hier met de kennedy mars van Hilversum, maar ook met de 4 dgs van ’t Gooi (Laren) geweest. We passeren het vliegveld en gaan langzaam op de rust aan. Ondertussen zien we links van ons de wandelaars lopen die op ons voor liggen. We bereiken de rust bij een boerderij, waar we met de kennedy mars van Hilversum ook hebben gerust. Even babbelen en weer verder.
We volgen nu de weg waar we de andere wandelaars zagen lopen. Ook wordt nu de route wat afwisselender. We gaan door klaphekjes, dan weer een drukke weg oversteken en het bos in. Weer een drukke weg en klaphekjes. Over zandpaden en een heuse zandvlakte wordt overwonnen. En dan, ja dan is het zover we hebben er 16 km opzitten wat voor mij betekent dat ik de mijlpaal van maar liefst 50.000 km heb behaald! Het gaat langzaam aan ook op de grote rust aan die vandaag op zo’n 18 km is. Wat voor deze rust raken we Anne en Pietsje kwijt omdat ze met een paar provincie genoten in het koeterwaals, sorry Fries aan de praat waren geraakt. We lopen bij de rust door omdat we het te vroeg vinden. We hopen in ieder geval later nog een geschikt bankje tegen te komen. We lopen langs de afrastering van het huisje (Drakensteyn) van onze koningin. Theo roept eens flink; Trix staat de koffie klaar? Een paar meter verder staat er echter marechaussee voor de poort wat betekent dat er iemand van het koningshuis aanwezig is. In het bos worden we weer ingehaald door Wil van de douane. Als we een N-weg oversteken krijgen we een mooi rustplaatsje in het zicht. Op een mooi apart picknickstel van Staatsbosbeheer nemen wij plaats. Het duurt niet lang of de eerste paparazzi dient zich aan. Pietsje en Anne die bij de rust alleen een sanitaire stop hebben gehouden komen bij ons zitten. Joop voor den dag maakt een foto en loopt dan verder. Ook Sandra en Bertus behoren vandaag tot de paparazzi. Ze komen even bij ons staan babbelen om van wat zogenaamde plakkers af te komen.
Na een korte stop gaat het verder en opnieuw het bos in. We komen bij een gehandicapten instelling aan waar we eerst op het knopje moeten duwen zodat de poort opengaat en wij ons toegang tot het terrein kunnen verschaffen. We lopen langs diverse gebouwen en zien dan een grote paddenstoel met daaronder zitbankjes. Hier zouden we hebben gerust als het had geregend zei Theo nog. We komen weer op bekend terrein omdat we hier hebben gelopen met de 4 dgs van ’t Gooi. We steken een drukke straat over en gaan daarna door een klaphekje. We vertellen dan aan de 2 Friezen dat we met de 4 dgs van ’t gooi alleen maar fietspaden hebben gehad terwijl, waar we nu lopen binnen handbereik lag. We zien nog andere pijlen ophangen dus Miranda is hier waarschijnlijk ook geweest. Dit is een mooi stukje route die wordt onderbroken voor de koffiepost.
We hebben nu nog dik 13 km te gaan. En nog 2,5u de tijd dus het moet te halen zijn. We gaan weer terug het gebied in waar we voor de koffiepost ook rondzwierven. Over de heide en door stukjes bos gaat het verder. Als we de heide opnieuw verlaten gaan we over de natuurbrug Crailo. We zijn hier eens eerder geweest met een W.S en wat ons opvalt is dat de uitkijktoren verdwenen is. We gaan nu echter de andere kant op dan toen. Het gaat dalend naar de vijver toe waar we over vlonders moeten lopen. Vanaf hier kun je de televisietoren van Hilversum er mooi opzetten, wat wij dan ook doen. We bereiken nu al gauw de fruitpost. Vandaag hebben we mandarijn op het menu staan, met of zonder schil. Ik begin goed moe te worden en als Willem met de auto was gekomen was ik zeker ingestapt. Maar helaas ik zal toch te voet verder moeten. Eric komt net aangefietst en vertelt nog iets over de voetgangers oversteeklichten.
Pietsje is echter vol van één of ander heksenweitje waar we overheen zullen gaan. Als we daar komen laat ze mij als eerste over het smalle pad lopen maar of ik daar zo blij mee ben? Er komen net 5 grote honden aangelopen en aangezien ik een held op sokken ben wat deze dieren betreft was het misschien toch niet zo’n goede zet van Pietsje. Bij één of ander bontgekleurd mediagebouw zien we de oversteeklichten waar Eric het over had. Hier staan meisjes op afgebeeld en niet zoals gebruikelijk de standaard mannetjes. Langs het TROS gebouw en Hilversum verder binnendringen. Het gaat inmiddels weer wat langzamer met mij want ik begin goed moe te worden. Langs het station en dan is het nog de route die de wandelaars die met de trein zijn gekomen vanmorgen al eens hebben gelopen. We komen in het schemerdonker, maar wel op tijd op de finish aan. We zijn nog niet de laatste want achter ons moeten er nog verschillende mensen komen o.a. Corné en Roland. Na wat gerust, gegeten en gedronken te hebben gaat het op huis aan. Het zal ons benieuwen wat we daar aantreffen aangezien we van verschillende wandelaars hadden gehoord dat Limburg met wateroverlast te kampen had.
