NS wandeling Bargerveen

Op vrijdag 24 juli 2015 had ik het plan om een wandeling ver weg te ma­ken. Ik had nog een vrij reizen kaart­je en dat wilde ik dan zo goed mogelijk gebruiken. Na een zoek­tocht op wandelzoekpagina.nl in de ru­briek Oude NS wan­de­lin­gen, koos ik voor de route Bargerveen. Deze wan­de­ling loopt van Kla­zie­na­veen naar Emmen.

Met de eerste goed aansluitende trein- en busmogelijkheid werd om 9.40 uur bushalte Centrum te Klazienaveen bereikt. Spoe­dig daarna begaven we ons op pad. We hadden de routebeschrijving mee zonder de ingetekende route en op onze GPS had­den we de route van wandelzoekpagina.nl gedownload. We probeerden verschillende keren zoveel mogelijk de be­schreven route te volgen. Maar in de loop der tijd is er het een en ander gewijzigd. Sommige wegen en paden bestaan niet meer of zijn afgesloten. Verder zijn er nieuwe wegen en (fiets-)paden aangelegd. Eenmaal was zelfs een nieuw kanaal ge­gra­ven tezamen met een sluis.

Klazienaveen werd over de Meester Ovingstraat verlaten. In een zijweg, de Noorderkeerkring stond een oorlogsmonument ter nagedachtenis aan de acht slachtoffers van het bombardement op 23 maart 1945.

Na een tunnel onder de A37-snelweg liepen we een talud op en volgden De Streek. Nu moesten we het eerste bospad rechts­af slaan. Dat deden we braaf. We wisten toen nog niet dat dit pad nog niet bestond toen deze route oorspronkelijk werd uitgezet. Daar kwamen we bij het eerste kruispunt achter. Toen we op de ingetekende route keken bleek dat we op een verkeerd pad liepen, maar we liepen wel parallel aan het andere pad.

We raadpleegden de GPS en besloten door te lopen. Aan het eind van het pad sloegen we linksaf en volg­den een betonnen fietspad. Even later kwam de of­fi­ci­Ž­le route er weer bij. We liepen naar een sluis in de Veen­vaart en staken deze over. We vonden het vreemd dat dit kanaal en sluis helemaal niet in de rou­te­be­schrij­ving vermeld stond. Toen we dit verslag maakten en naar achtergrond informatie opzoek wa­ren, bleek wat er aan de hand was. Pas in 2012 was men dit kanaal begonnen te graven en in 2013 werd het opgeleverd.

Eťn van de dingen die de Veenvaart bijzonder maakt, is dat de­ze nieuwe vaarroute dwars door de Honds­rug gaat. De Hondsrug is uniek door zijn ontstaan tijdens de voorlaatste ijs­tij­den. Met het bijna een kilometer dik ijspakket dat 370.000 jaar geleden vanuit ScandinaviŽ over Noord-Ne­der­land schoof, kwamen enorme (zwerf)keien mee. Van Groningen tot Coevorden is nog een Ďlittekení van dit natuurgeweld te zien in het land­schap: de Hondsrug. †

Met het oog op de turfwinning is in de tweede helft van de 19e eeuw al eens geprobeerd om een vaarweg door de Hondsrug aan te leggen, maar zonder succes. De kanaalmaatschappij stuitte op dikke keileemlagen: een mengsel van grind, (zwerf)keien, zand en leem die de aanleg be­moei­lijk­ten. Bovendien kwam het kanaal zo hoog te liggen dat het beoogde veengebied niet ontwaterd kon worden. †

Maar met nieuwe technieken en machines is het in 2012 wel mogelijk gebleken om een vaarweg dwars door de Hondsrug te realiseren. Het hoogteverschil is overwonnen met een zo­ge­he­ten Ďkoppelsluisí in het Oosterbos: twee sluizen direct ach­ter elkaar. De koppelsluis brengt boten vijf meter omhoog naar ruim 19,5 meter boven NAP. Om varen op deze hoogte mogelijk te maken, is het water naar Ďbovení gepompt, tussen de koppelsluis en de verderop gebouwde spaarsluis bij Oranjedorp. Zouden beide sluizen tegelijk opengezet worden, dan zou het tussengelegen deel van de Veenvaart helemaal droog vallen! De spaarsluis beschikt echter over een bij­zon­de­re techniek om een deel van het water tijdens het schutten op een slimme manier vast te houden, te sparen. Wat deze sluis verder bijzonder maakt, is dat het de eerste is in Ne­der­land met kunststof sluisdeuren. †

Bij het graven van het nieuwe kanaal is maar liefst 35.000 ku­bie­ke meters grond en keileem vrijgekomen. Deze zijn ge­bruikt om verderop beschermende kaden rond waardevolle hoog­veen­res­tan­ten in het Oosterbos aan te leggen. Op deze ma­nier is het mo­ge­lijk om het hoogveen te vernatten, waardoor Ė weliswaar heel langzaam Ė het hoogveen weer aangroeit en haar oor­spron­ke­lij­ke karakter terugkrijgt.

Na een ven volgden we een tijdlang het betonnen fietspad. We kwamen bij het Karrepad, de verkeersweg tussen Barger-Com­pas­cuum en Nieuw-Dordrecht. Hier stond een bankje langs de kant van de weg waar we gebruik van maakten. In de ver­te zagen we langs de weg een blauw bord van de bebouwde kom waarop een plaats­naam moest staan. We konden de plaatsnaam niet lezen. Daarop maakten we met het fototoestel en met vergroting een foto. Toen we deze foto vergrootte, bleek daar Emmen op te staan. Later zagen we op een kaart dat op die plek Nieuw-Dordrecht ligt. En Nieuw Dordrecht is ge­meen­te Emmen.

Nadat we ons pad vervolgden, zag ik op een ge­ge­ven mo­ment een steekvlieg op mijn blote arm zit­ten. Ge­luk­kig stak het beest niet, maar ik ver­wis­sel­de wel snel mijn T-shirt voor een blouse met lange mouwen, want zoiets had ik wel ver­wacht. We liepen hier op een traject van de verbindingsweg van de Hunenweg. Ech­ter, welke plaatsen ver­bon­den werd, was niet dui­de­lijk.

Op een gegeven moment moesten we bij een poeltje linksaf slaan. De GPS-route sloeg ook linksaf. Maar wij zagen geen poeltje. We besloten aanvankelijk recht­door te lopen. Maar al na een paar passen gin­gen we twijfelen. We liepen terug om wat nauw­keu­ri­ger naar dat poeltje te kijken. En toen zagen we aan een boom een bordje hangen met de tekst NS Emmen en de rood/witte markering. Omdat ons eindpunt ook NS Emmen was besloten we alsnog die pijl en dat pad te volgen.

Verderop volgden we een fietspad tot aan de verkeersweg Spitting nabij Barger-Oosterveld. Verder volgden we, aan wis­se­len­de zijden, de Tweede Groeneweg. Daar, waar de Tweede Groeneweg een scherpe bocht naar rechts maakte, moesten we vol­gens de officiŽle routebeschrijving naar links. We besloten het nog een keer te proberen om de oorspronkelijke route te volgen, want de GPS-route ging hier rechtdoor. Omdat de beschreven bocht toch niet kwam, besloten we terug te keren en de GPS-route verder te volgen.

We kwamen uit op de Eerste Groenedijk Zuidzijde. Ver­der­op werd de route onverhard. Een eind voor de N391/Rondweg voerde de officiŽle route nog door Ge­o­park de Hondsrug en ook de GPS-route voerde daar doorheen. Maar om het toegangshek zat een touw en een wit/rood lint meldde verboden, politie. Met hulp van de GPS vonden we verder nog een mo­ge­lijk­heid om snel op de GPS-route te komen, maar dat pad voerde ook naar Geopark de Hondsrug.

We staken de Rondweg over en aan de overzijde had­den we een korte rust. Eigenlijk wilden we langer rus­ten, maar de zon zorgde ervoor dat we het gauw te warm hadden. Nu waren we, achteraf, blij dat we de in­ge­te­ken­de route van de officiŽle routebeschrijving niet bij ons hadden. Want de GPS-route voerde nu heel mooi over een smal pad langs een grote plas, het Zandgat van Jansen. En dat pad zat niet in de officiŽle route.

Voordat we door bosgebied Emmerdennen liepen, voerde de officiŽle route aan de rand van het bebouwde gedeelte van de wijk Emmerschans over twee heuvels. De GPS-route liep om de heuveltjes heen. Wij volgden de route over de heuveltjes en we zagen zowaar nog, tot tweemaal toe, wit/rode markeringen.

Opnieuw betraden we bosgebied, de Em­mer­den­nen en dat begon met een traject van het kabouterpad Em­mer­den­nen. Verderop herkenden we nog traject van een route die we eens met de 40 km route van de vier­daag­se van Odoorn hadden gelopen. Toen we het sta­ti­on van Emmen naderden, regende het licht. Toen we bij het station aankwamen, hadden we nog 13 mi­nu­ten de tijd om wat bij een naburige supermarkt te kopen, want we hadden van de wandeling behoorlijk trek gekregen.

Het is een hele aardige tocht geworden. Door de vele wijzigingen is de route eigenlijk alleen nog maar met de GPS-route te lopen. De link van de door ons ge­lo­max pen route vindt u boven in dit verslag. Het was een mooie en warme dag geworden met een ma­xi­mum­tem­pe­ra­tuur van 25 graden.

Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.

Henri Floor