Grenslandpad: Rijsbergen - Ulvenhout

Op maan­dag 16 maart 2015 re­den we met de trein naar Breda en daar­na ver­der met de bus naar Rijsber­gen. Hier kwa­men we om 10:50 uur aan. We ver­volg­den met het grenslandpad. Aan de rand van Rijsber­gen dron­ken we Lat­te Mac­chi­a­to in Cafetaria Bras­se­rie Bon Appeti.

We sta­ken de brug o­ver de Aa of Weerijs o­ver. E­ven la­ter sloe­gen we af o­ver Het Stroom­straat­je. Er was hier een lam­me­tje dat al bla­tend naar ons toeliep. Niet veel la­ter liep ook een twee­de en nog weer la­ter ook een derde lammetje naar ons toe. On­ze weg ging na een boer­de­rij o­ver in een gras­pad. We kwa­men bij de Kapel On­ze Lie­ve Vrouw van Al­tijd Du­rende Bij­stand.

De Veldkapel On­ze Lie­ve Vrouw van Al­tijddu­rende Bij­stand werd door buurtbewoners ge­bouwd om gespaard te blij­ven van oor­logsgeweld en ter verkrijging van goe­de gewassen en een goe­de ge­'zond­heid. Tij­dens de raadsvergader­ing van 29 au­gus­tus 1941 werd aan het kerkbe­stuur een stuk­je grond beschikbaar ge­steld voor de bouw. Op de laat­ste zon­dag in mei 1942 werd het kapelletje door pas­toor Verbunt ingezegend on­der de titel On­ze Lie­ve Vrouw van Al­tijddu­rende Bij­stand.

Het Maria-met-kind-beeld is af­koms­tig uit de tuin van de zusters van Rijsber­gen en ver­vangt een eer­der ex­em­plaar dat vernield werd. Het witgeverfde bedehuis­je gaat schuil on­der een za­del­dakje met een dik­ke rietlaag. Aan de voorkant is aan weerszij­den te­gen de ba­sis een o­verhoeks ge­met­seld muur­tje on­der een ezelsruggetje aange­bracht. Ach­ter een ij­ze­ren rOos­ter in de rond­boog­o­pe­ning strekt het kind de armpjes uitno­digend zijwaarts, als wil het de be­zoeker met dienstbaarheid te­ge­moet tre­den. Moe­der en kind zijn bei­den gekroond. Het is niet mo­ge­lijk het kapelletje te be­tre­den.

Vroe­ger kwam men hier in de meimaand da­ge­lijks bij­een en voorts ie­de­re zon­dagmid­dag om er de rozenkrans te bidden. Ook bad men voor de jon­gens uit de buurt­schap die na de oor­log in Ne­der­lands-Indi stre­den

O­ver de Ou­de Tram­baan lie­pen we naar de Zandstraat. De­ze geas­falteerde weg ging vrij spoe­dig o­ver in een zand­weg en deed daar­bij zijn naam eer aan. We lie­pen naar de Krabbebos­sen. Maar aan­ge­ko­men aan de bos­rand bleek dat we de­ze bos­sen links lie­ten lig­gen. O­ver de Nieuw Ginnekensebaan werd de Ho­ge Snel­heids Lijn (HSL) en de A16-snel­weg na­bij knoop­punt Gal­der o­ver­ge­sto­ken. Een verwijzing naar Herberg Gal­derzicht deed ons blijma­ken, want we hoopten dat we hier kof­fie kon­den drin­ken. Maar helaas, de herberg was ge­slo­ten. Dat hoor­den per­soonlijk van de herbergier die net zijn hon­den uitliet.

We volg­den nu een bos­rand pa­ral­lel aan het Gal­der­se Beekdal. E­ven la­ter sta­ken we ook de ge­lijk­na­mi­ge beek o­ver. Ten wes­ten van Gal­der volg­den we een tra­ject van Ommetje De Bal­leman. Dat was de naam van een na­bu­rig buurt­schap. We kwa­men ten zui­den van Gal­der op de grens met Bel­gi­ bij ca­f Moskes. We dron­ken hier ge­wo­ne kof­fie. We von­den het aan­van­ke­lijk vreemd dat een Belgische zender in het ca­f te ho­ren was, maar het bleek dat we ons in Bel­gi­ be­von­den.

Ooit heet­te dit ou­de ca­f " 't Hoeks­ke", maar een­maal be­stierd door Ad en Riet­je Maas (Moas) werd de term: " we goan noar Mos­kes " al gauw be­kend in de re­gi­o. Het pand is al be­faamd van­we­ge de lig­ging: het da­mes­toi­let be­vindt zich in Ne­der­land, het pal daar­naast ge­si­tu­eer­de he­ren­toi­let is Bel­gisch! Jaar­lijks maakt het ter­ras tij­dens de ker­mis ruim­te voor een van de be­kend­ste mu­ziek­spek­ta­kels in de re­gi­o, op­ge­zet door Ad Maas zelf. Zo von­den be­ken­de in­ter­na­ti­o­na­le acts hun weg naar dit ca­f, en be­ken­de sport­men­sen, pre­sen­ta­tri­ces en po­li­ti­ci dron­ken hier hun pint. Ook de me­di­a ont­dek­ten Mos­kes, en het werd, bij­na als van­zelf, on­der­werp voor di­ver­se ra­di­o- en tv-uit­zen­din­gen.

We be­von­den ons nu in de plaats Meersel-Dreef. Bij het doorlo­pen van de­ze plaats bleek dat er nog voldoende keus was ge­weest om in een an­der ca­f kof­fie te drin­ken. We lie­pen naar het niet meer mean­de­re ri­viertje Mark en volg­den de­ze noordwaarts. Dat dit ri­viertje niet meer me­an­deer­de za­gen we op de kaart aan de grens met Bel­gi­. Hier was de grens niet aan­ge­past aan de niet meer mean­de­rende ri­viertje. De Mark werd in Gal­der o­ver­ge­sto­ken via de Markbrug. De oor­spron­ke­lij­ke rou­te voer­de hier o­ver een trek­pont, maar de trekpont was niet meer.

Op de plaats waar de trekpont in het verle­den aanmeerde, was de vervolgrou­te ondui­de­lijk. Wit-rode mar­ke­ringen za­gen we hier niet en het Grenslandpadwan­delboekje gaf aan dat we rechts moes­ten hou­den. Ge­luk­kig had ik de rou­te op mijn GPS ge­zet en daar­mee kwa­men we er wel uit. We moes­ten hier door een draaipoortje. Daar­na e­ven naar links en me­teen weer naar rechts. Er was hier een gemarkeerd rou­te met een gele driehoek op een groe­ne ach­ter­grond die we nu volg­den. Wel had een boer hier het pad mee omgeploegd, dus het was wat zwaarder lo­pen.

We kwa­men bij de Sint Isodoruskapel. De­ze zag er vrij nieuw uit. Ver­der­op kwa­men we bij de Sint Hubertuskapel. De­ze zag er heel mooi uit. Zo­wel van bui­ten als van bin­nen. Bin­nen za­ten twee mooi glas in lood ramen. Bui­ten stond een bank­je waar we mooi bui­ten in de zon kon­den zit­ten. We a­ten en dron­ken wat.

Nu kwa­men we bij het Patersmoer dat on­der­deel is van na­tuur­ge­bied Baronie van Breda - Strij­beek­se Hei­de. We trof­fen het na­tuurlijk ook met het zon­nige weer. We ver­lie­ten dit na­tuur­ge­bied na­bij Hoeve Gouwberg. Op­nieuw lie­pen we door een na­tuur­ge­bied met de­zelf­de voor­noem­de naam. Dit deel was zo mo­ge­lijk nog mooier en gro­ter. Het meer heet­te hier Rondven. De ­beek­se Hei­de ging o­ver in na­tuur­ge­bied Chaamse Beek. Bui­ten het bos za­gen we Huize Hondsdonk za­gen in de ver­te lig­gen.

De Chaamseweg te Ulvenhout werd be­reikt. Hier was het ruim 300 me­ter naar de bus­hal­te waar­mee wij via Breda huis­waarts re­den. Het was een he­le mooie zon­nige dag ge­wor­den met een tem­pe­ra­tuur van 13 gra­den.

Klik HIER voor de betekenis van de buttons die boven aan dit verslag staan.

Henri Floor