vorige dag volgende dag fotoreportage alle foto's in het klein van de tocht diavoorstelling diavoorstelling foto's nabestellen de ingetekende route zoals deze op www.afstandmeten.nl staat terug naar het overzicht van de Westerwaldsteig Terug naar de homepage van Henri Floor Westerwaldsteig

datum: vrijdag 3 mei 2013
traject: Fuchskaute - Homberg - Rehe - Rennerod
afstand: 14 km
wandeltijd: 5 uur
weer: droog, aanvankelijk vrij fris met 6 graden en wind, later 16 graden
overnachting: Gasthof Henrich, Westernoher Straße 8, 56477 Rennerod, ( 02664-206, internet

We hadden goed overnacht in Fuchskaute. Een min­punt was het feit dat er maar 1 stoel op de ka­mer stond. Bovendien kregen we later, na afloop van de vakantie, thuis nog het verzoek om een on­be­taal­de rekening van € 12,30 te betalen. Bij het af­re­ke­nen hadden we al geconstateerd, dat we het idee hadden dat niet alles betaald was, maar bij na­vraag werd toen gezegd dat alles in de rekening zat. Rond 9 uur be­ga­ven we ons op pad. We staken de B414 ver­keers­weg over en liepen boven langs Homberg. Na­bij Löschteich volg­den we een grint­weg met een haakse bocht naar rechts. Mijn GPS gaf spoedig aan dat we verkeerd liepen. Toen we weer goed zaten, volg­den we een pad door de bossen dat als pad bijna niet opviel, maar hier was veel ge­mar­keerd zodat de route goed te volgen was. We moesten hier op tal­rij­ke boomwortels goed oppassen.

We kwamen in Rehe. Hier hadden we bij een bakker een rust en dronken Latte Macchiato en aten een stuk rabarbertaart. Daarna liepen we naar het stad­huis dat er schuin tegenover lag. De voordeur van het stad­huis moest heel mooi zijn, maar dat viel ons tegen, in eerste instantie. Want het bleek dat het stad­huis langs de doorgaande weg de achterkant was. Later bewon­derden we alsnog de voordeur.

We verlieten Rehe en zetten koers naar het Krom­bach­tal-stuw­meer. Op een splitsing stond bij een elektriciteitshuisje een picknickbank. Hier hiel­den we een rust en aten ons meegenomen lunch­pak­ket van de Fuchskaute op. Er was hier een kraan waar we onze limonadeflesjes met zuiver water konden vul­len. Maar het bleek dat er maar weinig water uit de kraan kwam. We liepen hier al een tijd langs militair terrein. Opeens zagen we vrij snel achter elkaar 2 reeën lopen.

Ren­ne­rod werd bereikt. Even volg­den we een ver­keers­weg. Daarna liepen we door een tunneltje on­der de weg door. We kwamen bij Haus am Arls­berg en dronken hier ieder 2 Latte Macchiato's. Je kon hier ook o­ver­nach­ten. Aanvankelijk wilde ik hier o­ver­nach­ten, maar de website van Haus am Arls­berg gaf geen info over o­ver­nach­ting­mo­ge­lijk­he­den. Bij het af­re­ke­nen bij Haus am Arls­berg kregen we een halve euro teveel terug. Toen we de persoon hierop attent maakte, bedankte hij ons daarvoor hartelijk.

Daarna kwamen we bij de Alter Bahnhof in Ren­ne­rod en even verderop bij de Heksenboom. We volg­den de spoorlijn naar de B255. De ge­mar­keer­de route liep nog iets verder door na de B255 maar daarna voerde de route weer terug de B255 door. We besloten hier af te steken door de spoorlijn on­der de B255 over te steken. We hadden het idee dat er geen treinverkeer over deze spoorlijn was. Daarna liepen we min of meer door de bosrand westelijk van Ren­ne­rod. Bij de Fried­hof­stras­se verlieten we de route voor o­ver­nach­ting. Ons o­ver­nach­ting­a­dres viel zeer tegen. Het was tevens een rookcafé. De ka­mer was aan de kleine kant en voor de glazen deur hing een gordijn van riet waardoor je makkelijk heen kon kijken. Gelukkig waren er twee grote en kleine handdoeken. Eén van de grote handdoeken hingen we met behulp van twee wasknijpers voor de deur. We keken wat rond in Ren­ne­rod en dronken bij een bakker annex Konditorei nog Latte Macchiato. Later aten we in hotel Pitton warm.

naar de top van deze pagina

Henri Floor