Op zaterdag 28 en zondag 29 maart organiseerde de Oostelijke Wandelsport Bond de 2e jubileum wandeltocht vanuit Beekbergen. De startlocatie was ruimschoots buiten de bebouwde kom. Deze was namelijk vanaf Vakantiepark Het Lierderholt. Wij waren hier wel enigszins bekend omdat wij hier tijdens de Apeldoornse vierdaagse dineren. Wij overnachten dan in een huisje op de naastgelegen camping ’t Spoek.
Wij kozen voor de zaterdag omdat dit onze gebruikelijke wandeldag is. Er was voor deze zaterdag regen voorspeld. En net toen wij de startlocatie wilden verlaten, kletterde de regen naar beneden. We besloten alsnog de regenbroek aan te trekken omdat de regenintensiteit aanvankelijk leek mee te vallen. Via de achteruitgaan van Het Lierderholt verlieten het campingterrein. We bevonden ons hier in bosgebied Varenna. We slingerden hier flink over mooie, af en toe smalle bospaden. Na 4,9 km werd de eerste verzorgingspost bereikt. Deze post was in tenten gelokaliseerd en dat bleek met deze regen geen verkeerde keus te zijn. Twee fel gekleurde toiletcabine’s konden onmogelijk over het hoofd worden gezien.
Op de splitsing van de Woeste Hoefweg en de Oude Arnhemseweg werd het bos verlaten. We kwamen langs restaurant de Woeste Hoeve en meteen daarop langs het monument Woeste Hoeve.

Al in de middeleeuwen stond er halverwege Arnhem en Apeldoorn een herberg op "Woeste Hoef". Paarden werden er ververst, de inwendige mens versterkt of men warmde zich bij het haardvuur. 's Nachts bood de herberg bescherming tegen bandieten, die het gemunt hadden op de bezittingen van de passagiers van de postkoetsen. Op dezelfde plaats staat de herberg die in 1771 herbouwd werd nadat boerenknecht Gerrit de oude herberg uit minnennijd had aangestoken. Nog altijd dwaalt de geest van de "Glüende" Gerrit rond de hoeve. In 1811 verbleef Keizer Napoleon hier met Marie Louise. Ook Koning Willem III deed de herberg vaak aan op doorreis naar Paleis Het Loo.
Schuin tegenover de oude herberg herinnert het verzetsmonument aan de gebeurtenissen rondom de Woeste Hoeve in de tweede wereldoorlog.
De gemeentegrenzen van de Veluwse dorpen zijn in de loop der tijd vele malen verlegd. Zo behoorde het buurtschap Woeste Hoeve ooit tot Loenen. Dit terwijl Loenen ook ooit samen met Eerbeek één gemeente vormde. In de tijd voor de Tweede Wereldoorlog had buurtschap Woeste Hoeve een bezienswaardigheid die heden ten dage voor behoorlijke maatschappelijke weerstand zou hebben gezorgd: een Zilvervossen-fokkerij van de Canadese firma Colpitts Brothers, die tevens fungeerde als agent voor heel Europa. Het was de grootste farm van Nederland en lag aan de Oude Arnhemseweg

Door de regen bleef het fototoestel vooralsnog in de rugzak. We staken de A50 snelweg over en dwaalden nu lange tijd door bosgebied Ramenberg.
We staken de Groenendaalseweg over en in bosgebied Hoeve Delle kwamen we bij de sprengenkop van de Vrijenberger Spreng.

Voor de economische ontwikkeling van Apeldoorn werd in 1825 het Apeldoorns kanaal gegraven. Dit kanaal loopt van Apeldoorn naar Dieren. Om de toevoer van water in het kanaal zeker te stellen werden er kunstmatige beekjes (sprengen) aangelegd. Zo'n spreng ontspringt uit een kunstmatig aangelegde bron waaruit 'gewoon' grondwater omhoog komt.
De Vrijenberger Spreng werd in de tweede helft van de 19e eeuw gegraven, zo rond 1869, zodat het waterpeil van het Apeldoorns Kanaal op peil kon worden gehouden. Vanwege het grote hoogteverschil in de spreng, werden er twee watervallen aangelegd. Op deze wijze werd een te sterke stroming voorkomen.

Met de Apeldoornse vierdaagse komen we elk jaar langs de grote waterval van de Vrijenberger Spreng, maar hier waren we nog nooit geweest. Opvallend met deze tocht was het, dat we op maar weinig bekende plekken van de Apeldoornse vierdaagse kwamen. Over de Loenense Schepersweg door het Loenerveld kwamen we bij de Harmanahof. Vrijwilligers hadden deze dag uitgekozen voor onderhoudswerkzaamheden. Nieuwsgierig werd aan ons gevraagd om wat voor wandeltocht het ging.

De huidige natuurtuin Harmanahof was oorspronkelijk een vlindertuin. Deze was eigendom van mevrouw Harmana Kolkmeijer en maakte deel uit van haar grondgebied. Zij woonde zelf in de houten woning tegenover de ingang van de natuurtuin. In 1996 overleed mevrouw Kolkmeijer en liet haar onroerend goed na aan de Vereniging Natuurmonumenten. In mei 2002 heeft de Vereniging Natuurmonumenten de inmiddels verwaarloosde vlindertuin in beheer overgedragen aan de afdeling Eerbeek en omstreken van het IVN. Een groep vrijwilligers van deze IVN-afdeling is sindsdien bezig de oude vlindertuin om te vormen tot een natuurtuin die een leefgebied vormt voor een zo groot mogelijke verscheidenheid aan allerlei kleine beestjes.

Het oudste hotel van de hele omgeving van Loenen is hotel restaurant De Eikenboom. Zowel het schaapsscheerdersfeest als de paardenmarkt wordt hier tegenwoordig jaarlijks gehouden. De gebroeders Capel begonnen langs de oude weg van Arnhem naar Deventer in 1803 de herberg, die zij in 1887 verkochten aan Jan Willem Hahn, die 71 jaar in het bedrijf bleef werken, ondanks dat hij het intussen aan zijn zoons had overgedragen. Hier werden bijvoorbeeld de besprekingen gevoerd over de verdeling van de Loenermark (vanaf 1883) en diverse andere officiële zaken.

Nu kwam de lus van de 40 km. Over de Droefakkers weg verlieten we Loenen. We dwaalden nu lange tijd door het Loenense Bosch. Een heel mooi traject was voor ons de grote weide bij een schaapskooi. In het verleden, toen wij nog de 50 km liepen met de Apeldoornse vierdaagse, voerde op de eerste dag de lus van de 50 km hier overheen en wij vonden dat altijd heel mooi. We waren blij dat we hier weer terugkwamen. Bij de ingang van de schaapskooi stond vermeld dat er 157 lammetjes waren geboren.
Er stond een klein model schaapskooi nabij de ingang van de schaapskooi. In het dak van deze kleine schaapskooi was een gleuf gemaakt waarin je een gift kon stoppen. We zagen geen schapen in de schaapskooi, maar we hoorden wel een of twee schapen blaten.

Het gebied wat door de kudde wordt begraasd is de Loenermark. Midden in de bossen (aan de Droefakkers) staat daar een mooie oude schaapskooi uit 1956 die afhankelijk van het seizoen ongeveer 150 ooien en hun lammeren herbergt. De 240 ha heidevelden die door de kudde begraasd worden liggen op ongeveer een half uur lopen van de schaapskooi. De wandeling daar naar toe gaat door het bos en loopt voornamelijk over verharde paden. Bij de schaapskooi wordt aangegeven waar de kudde die dag heen is zodat de bezoekers van de schaapskooi de kudde kunnen terugvinden. Volgens een door de herder opgesteld schema worden de diverse stukken hei begraasd. Op het te begrazen perceel aangekomen worden de schapen zoveel mogelijk met rust gelaten zodat zij rustig kunnen eten.

De geschiedenis van dit landgoed staat uitvoerig beschreven op www.pe­a­cre­a­ti­ons.nl/pa­ges/groenouwe.htm. Een korte sa­men­vat­ting: Het oorspronkelijke gebouw Groenouwe bevatte 60 kamers. Nadat de eigenaar in geldnood kwam werd het gebouw verkocht en werd een hotel. Het hotel kreeg de naam van het nabij gelegen buurtschap Zilven. In de tweede wereldoorlog werd het door de Duitsers in bezit genomen. Een sigarettenpeuk van een Duitser zorgde ervoor dat het rietendak vlam vatte en uiteindelijk volledig uitbrandde.
Van het zwembad, waar we nog langs liepen, staat vermeld, dat de aanleg de nodige problemen gaf. Nachtwerk was het graven van het zwembad. Door de sterke wellen moest er flink doorgegraven worden met de primitieve middelen van die tijd. Er werd een uitgebreid waterweg-stelsel aangelegd voor de aan- en de afvoer van het water, alsmede bruggen, een duikplank en een heuse glijbaan.
Verder werd op het terrein de eerste golfbaan van Nederland aangelegd, terwijl ook twee tennisbanen niet ontbraken.

Nabij buurtschap Zilven werd het bosgebied weer verlaten. De routebeschrijving gaf aan dat we hier bij helder zicht Zutphen konden zien liggen. Het regende echter nog steeds. Op 21,1 km werd Café-Restaurant Den Eikenboom weer bereikt. We besloten hier nu wel te rusten. We troffen hier vele bekenden van WS78-tochten.
Door het Loenense bos en bosgebied Ramenberg werd de westzijde van de Loenermark bereikt. In buurtschap Groenendaal was op 27,9 km de tweede verzorgingspost. Door een tunnel onder de A50 snelweg werd nu koers gezet naar het Deelerwoud. Bospassages werden nu afgewisseld met heidevelden. Hoewel het hier heel mooi was, waren de trajecten hier soms meer dan een km lang. En dan ga je je nog wel eens afvragen of je goed loopt. Verkeerd lopen was hier vrijwel niet mogelijk omdat de bepijling uitstekend was. Alle complimenten dan ook voor de markeerders van deze wandelroute.
We spraken een markeerder die het parkoers van de 5, 10 en 15 km had gemarkeerd op vrijdag. Hij had drie hele rollen plakband nodig gehad. Bij elke afslag stond voor de afslag een pijl welke kant we opmoesten en na de afslag stond er ook nog eens een ondersteunende pijl.
Rond half drie gebeurde er iets, waar we eigenlijk geen rekening meer hadden gehouden. Het werd namelijk droog en de zon brak zelfs door. Daarop werd het fototoestel tevoorschijn gehaald. Uiteindelijk maakten we nog zo’n 35 foto’s.
Even voor de laatste verzorgingspost, die tevens de eerste verzorgingspost was, liepen we nog een traject van de heenroute tegengesteld. Dat was bij de Woeste Hoeve. Nu konden we door het droge weer wel foto’s maken. De laatste verzorgingspost was op 36,6 km.
Langs de achterkant van camping ’t Spoek kwamen we bij camping Het Lierderholt. We zagen ons vakantie-huisje op camping ’t Spoek waar wij de laatste jaren overnachten tijdens de Apeldoornse vierdaagse en werd daarop op de gevoelige plaat vastgelegd. Na 8 uur wandelen werd de finish bereikt. Het afmelden verliep niet zoals we dat gehoopt hadden. We konden onze startkaart niet vinden. Onze naam kon ook niet op de inschrijfformulieren gevonden worden. Toen wij eens de inschrijfformulieren bekeken, bleken we ingeschreven staan onder de naam WS78.
Bij de finish troffen we talrijke bekenden. Eén van de parkoersuitzetters werd door ons gecomplimenteerd voor de mooie parkoersen. De andere parkoersarchitect was nog op het parkoers. Wij hadden deze 40 km tocht, die 41,7 km lang was, in 8 uur afgelegd. Het 30 km parkoers bleek 33 km lang te zijn. Door het modderige parkoers was het een zware tocht geworden.
Toen wij de finish verlieten, troffen we nog een dame uit Hoenderloo, die wij de voorgaande week tijdens de WS78 tocht vanuit Maarn op de foto hadden gezet. We beloofden haar een foto toe te sturen. Ze zal daar toch nog even op moeten wachten, omdat we het presteerden om de routebeschrijving, waarop haar naam en adres geschreven was, nog te verliezen.
Nog voordat we de auto bereikten voor de terugreis, troffen we nog een wandelaar uit Friesland en Drenthe. Eerder hadden we ook al twee wandelaars uit Groningen getroffen. Een van hen had ons nog op de gevoelige plaat vastgelegd. We willen de organisatie hartelijk danken voor de organisatie van deze tocht.
Oorspronkelijk hadden wij deze wandeltocht helemaal niet op het programma staan. Eigenlijk was dat de marathon Amsterdam-Hoorn. Later bedachten we dat we eens aan de voorbereiding voor de WS78 tocht vanuit Maarn van 20 maart 2010 zouden moeten beginnen. Ook het nalopen van de WS78 tocht vanuit Voorhout van 13 december 2008, die we door ziekte niet konden lopen, stond nog voor een geschikte datum op het programma. Door een samenloop van omstandigheden raadpleegden wij de website www.nwb-wandelen.nl en troffen daar de voorinformatie van de tocht uit Beekbergen. Deze informatie sprak ons zodanig aan, dat we uiteindelijk besloten om deze tocht te lopen. Het IVV-nummer was 11472.
Mijn liefhebbende echtgenoot Coos was niet van de partij. Zij liep met een vriedin een traject van het Groene Hartpad. Zij begon rond kwart voor elf vanuit Delft met de tocht en zij heeft onderweg geen druppel regen gehad.