met de OLAT vanuit Brandevoort (Helmond) op zondag 15 februari 2009

Op zondag 15 februari 2009 organiseerde de OLAT een tocht vanuit Brandevoort, dat onder Helmond valt. Wij waren al eens aan de rand van Brandevoort geweest en wisten daardoor wat voor soort huizen we hier konden verwachten. Toen we dan rond tien minuten voor negen met de trein op het gelijknamige station arriveerden, hadden we ons fototoestel al in de aanslag. Want de kans was groot, dat we op weg naar de start fotogenieke momenten zouden zien. Voordat we de startlokatie, ’t Brandpunt aan de Biezenlaan hadden bereikt, hadden we dan ook al negen foto’s gemaakt.

Brandevoort...een klassieke nederzetting op de grens van stad en landschap in het Brabantse land. In Helmond, aan de westzijde van de stad, vlakbij Eindhoven. Tussen jarenoude eiken, bossages en traditionele bebouwing groeit het nieuwe dorp. Het bestaande landschap, de klassieke architectuur en de grote differentiatie in woningtypen en gevelbeelden vormen de uitgangspunten voor dit unieke project. U ziet er pittoreske gevels en stoepen en loopt er door kleine kronkelige straatjes. Brandevoort wordt een bijzonder dorp. Een dorp met een hart, De Veste. Er omheen liggen de karaktervolle Buitens: ruimtelijke woonwijken voor hen die gesteld zijn op stijl, rust, ruimte en natuur. Treedt binnen in de wereld die Brandevoort heet!

De wandeling voerde over het grondgebied van de plaatsen Aarle Rixtel, Beek en Donk, Helmond, Lieshout, Mariahout, Mierlo, Nuenen en Stiphout. We schreven ons snel in en maakten ons meteen gereed voor vertrek. Even na negen uur begaven we ons op pad. Voordat we Brandevoort verlieten maakten nog eens zes foto’s. Bij een tuincentrum was de splitsing met de 10 km. We zetten koers naar de A270. Vlak langs de snelweg stond een gebouw met zeer grote schotelantennes. Aan de andere van de snelweg bevonden we ons nog steeds in Helmond.
We kwamen aan de rand van een bosgebied en even later doken we dit bosgebied in. Maar dat was niet voor lang. Want we kwamen weer in de rand van bebouwing van Stiphout uit. Even volgden we de weg, die naar Gerwen liep. Na de Schutterslaan doken we opnieuw een bosgebied in. Bij een oude Hervormde kerktoren zonder kerkgebouw werd Stiphout verlaten. Over veldwegen en paden langs akkers werd koers gezet in de richting van kasteel Croy. We staken eerst nog een riviertje, de Goorloop, over via een smal betonbruggetje.
We werden ingehaald door een fietser. Normaliter is dat in een wandelverslag niet vermeldenswaardig. Maar hier bleek het om een fietser te gaan die ons kende, waarschijnlijk van internet. Het bleek een OLATter te zijn. En nog wel de “hoffotograaf” van OLAT. Hij was geblesseerd en hoewel het wandelen nu niet ging, kon hij de route wel per fiets en fototoestel afleggen. Later zou hij van deze tocht op internet 56 foto’s plaatsen. Hij was uiteraard eerder bij de Croyse Hoeve, het café restaurant waar de eerste binnenrust was op 8 km. Onze aanwezigheid had zich snel verder verbreid, want nog voordat we de Croyse Hoeve hadden bereikt liep een bekende wandelaar (PH) ons tegemoet. Hoewel we vanwege het late starten op de 40 km het plan hadden om deze rust over te slaan hoorden we van de wandelaar dat er een controle was.
Toen we in de rust kwamen vroegen we aan een wandelaar, die net vertrok, waar de mensen van de stempelpost zaten, maar die was er volgens hem niet. Daarop besloten we de rust weer te verlaten. Hier stond niet direkt duidelijk aangegeven, welke kant we op moesten. In de route beschrijving stond RD na rust. Maar was dat RD gezien vanaf het punt dat je de rust bereikte, wat we verwachtten. Of was dat gezien vanuit de rustpost zelf. We zagen een geel papiertje hangen. En toen we daarop nummer 47 zagen staan wisten we dat hier onze vervolgroute was. We kregen nu een heel mooi uitzicht op kasteel Croy. Dit kasteel was veel groter en imposanter dan de talrijke kastelen in de gemeente Utrechtse Heulrug in welke gemeente wij domicilie houden.

Tot op de dag van vandaag is nog steeds niet bekend wanneer kasteel Croy is gebouwd. Wel hoe het aan zijn naam is gekomen. Het is in ieder geval zeker dat in het jaar 1472 ene Rutger van Erp op Strijp een slotje met hoeve bezit, ongeveer 20 hectare groot. In 1477 verkoopt Rutger van Erp dit slot aan Jacob van Croy, lid van de beroemde familie Van Croy, behorende tot de Bourgondische hofadel. Jacob is echter maar 17 jaar eigenaar geweest, want in 1494 verkocht hij het kasteel weer aan Cornelis I van Bergen. Het is waarschijnlijk Cornelis geweest, die het kasteel in zijn huidige omvang heeft laten uitbreiden. Ook liet Cornelis het prachtige poortgebouw bouwen. Nadien hebben nog vele adellijke families het kasteel bewoond. De laatste adellijke familie was de familie Van der Brugghen.

De laatste privé-bezitster van kasteel Croy was Jonkvrouwe Johanna Caroline Constantia Wilhelmina van der Brugghen (1795 – 1873). Ze noemde zich Jonkvrouwe Constance. Ze was de enige dochter in een gezin met vier kinderen. Constance had kasteel Croy geërfd van haar vader Jhr. Mr. Joan Carel Gideon van der Brugghen (1753 – 1828). Deze had op zijn beurt het kasteel gekocht van zijn halfbroer.
Na het vertrek van de Fransen in 1813 raakte de vader van Constance zijn functies, die hij tijdens het Franse bewind had bekleed, kwijt. Van toen af ging hij zich wijden aan de bevordering van de landbouw en veeteelt op zijn landerijen rond het kasteel Croy. Hij stond kennelijk goed aangeschreven bij de bewoners rond het kasteel, want hij werd zelfs met een gedicht bedankt voor geschonken goederen.
De Van Brugghens waren protestant. Tijdens de opvoeding van Constance werd haar door haar moeder onder meer bijgebracht dat de verdraagzaamheid jegens andersdenkenden een groot goed was. Jonkvrouwe Constance vermaakte na haar dood kasteel Croy en wat daar bij hoorde – met uitzondering van een aantal legaten voor trouwe mensen om haar heen - aan de stichting 'Geloof Hoop en Liefde', die Croy tot een tehuis voor ouden van dagen zou moeten maken. En dat gebeurde. Omdat een bejaardentehuis in het kasteel niet meer toegestaan werd, is kasteel Croy sinds 1977 verhuurd aan de Stichting 'Bouwen aan een nieuwe Aarde', dat een bezinningscentrum exploiteert.

We troffen de wandelaar die ons eerder tegemoet was gelopen. Hij was verbaasd dat we toch waren doorgelopen. Toen we zeiden dat we geen stempelaar hadden aangetroffen, zei hij dat ze achter in het restaurant zaten, in een donker hoek. Wij moesten ze zeker wel kennen. Hij ….. En toen werd het gesprek afgebroken, want we zagen weer een plek waar we een foto van wilden maken.
Rondom kasteel Croy waren bosarbeiders druk bezig geweest met het omkappen van talrijke bomen. Onwillekeurig moesten we aan de parkoersbouwer van deze tocht denken, die deze route had uitgezet toen die bomen er nog stonden en wat een treurnis het nu was geworden. Over een aantal zandwegen, al of niet omzoomd met bomen, vervolgden we ons pad. Door de vorst waren de zandwegen nu ook verhard. Sporen van voertuigen waren duidelijk zichtbaar en voelbaar als we over zo’n rand liepen. De plassen op de zandwegen waren uiteraard bevroren. Na de splitsing met de 20 km werd het nog rustiger op het parkoers.
We kwamen weer in meer bewoonbaar gebied. We staken het Wilhelminakanaal over en kwamen in Lieshout. Bij een rotonde stond een heel groot kroonkurk-kunstwerk. Dit omdat vlakbij de Bavaria-bierbrouwerij was. Voor de rotonde was nog een overdekte loopbrug over de weg. We liepen hier over een fietspad. Naast het fietspad liep een helling naar beneden naar een besloot. We besloten naar de sloot te lopen in de hoop een foto te kunnen maken waarbij dat eerder genoemde beeld in het water zou spiegelen. Dat beeld weerspiegelde weliswaar niet mooi in het water, maar het trapportaal en een gedeelte van de overdekte loopbrug weerspiegelde wel mooi in het water.
Toen kwam de splitsing met de 30 km en toen liepen we wel helemaal alleen. We gingen er op dat moment van uit dat we de laatsten waren. Alleen de pijlophaler(s) moesten dan nog langs komen.
Op 17 km was de eerste wagenrust. Deze was officieel tot 12 uur open. Hier kwamen we rond kwart over twaalf aan. We troffen hier nog drie wandelaars
Verderop zagen we in de verte nog een kerktoren van Beek van de plaats Beek en Donk. Nadat we een keer achterom hadden gekeken zagen we op korte afstand een man in een blauwkleurige jas langs de kant van het pad staan, net op een plek waar een ondersteunde OLAT-pijl zat. Toen wisten we genoeg. Dat was de pijlophaler. Hij bleef op afstand achter ons rijden, mag het gaf toch een gevoel van opschieten. Even daarvoor waren we trouwens nog door twee snelle wandelaars ingehaald. Dat waren vader en zoon, waarbij de vader de broer van de webmaster van wandelervaring.nl is.
In Lieshout was de derde binnenrust in café ’t Dorpshuis op 24 km. We besloten deze rust ook over te slaan. Daardoor voelden we (zeer sterk overdreven) niet meer het gehijg van de pijlophaler in onze nek. Niets ten nadele van de pijlophaler. Want dit soort mensen zijn onmisbaar bij een goed georganiseerde wandeltocht. We verwachten namelijk, dat er op deze rust nog wel wandelaars zouden zitten. Later bleek dat we hierdoor vijf wandelaars inhaalden, waarvan er vier ons later zouden inhalen.
Het was iets gaan miezeren waardoor we geen foto’s van de molen in Lieshout en het er naast staande standbeeld maakten. Buiten Lieshout voerde het pad langs een heideveld en dwaalden we een tijdlang door bossen. Ook kwamen we langs verschillende vennetje. Met het bevroren water zagen deze vennetjes er nog veel mooier uit.
In de ochtend hadden we verschillende keren op trajecten gelopen, die ook gemarkeerd waren met zwarte pijlen op rode achtergrond. Dat was van een mountainbikeroute. In de middag troffen we deze pijlen ook, maar toen gelukkig zonder die mountainbikers. We volgden nog trajecten van het geel/blauw gemarkeerde Hertog Hendrikpad.

Het Hertog Hendrikpad van OLAT is een 70 km lange rondwandeling bij Eindhoven. De route is genoemd naar Hertog Hendrik die in 1232 stadsrechten aan Eindhoven verleende. De wandeling voert over de Strabrechtse Heide en andere mooie natuurgebieden nabij Aalst, Heeze, Geldrop en Nuenen waar laaglandbeken als de Dommel en de Tongelreep stromen. Je loopt door typisch Brabantse gehuchten en komt op je weg kastelen en watermolens tegen. De route is geel-blauw gemarkeerd.

Op 30½ km was de tweede wagenrust bij de Geeneindsche Heide. Hier troffen we meerdere 40 km lopers. De meesten bekenden van WS78 tochten. We staken de A270 weer over en volgden deze even later parallel. We herkenden het hier van de Kempische drie-daagse. In het verleden voerde hier het pad op een gegeven moment LA steil naar beneden. De laatste jaren is dit pad met een hekwerk afgezet. Toen wij op dit punt kwamen, zagen we dat het pad er nog lag. 10 meter verderop hield het hekwerk op en we besloten achter het hekwek de 10 meter terug te lopen en over het steile pad naar beneden onze weg te vervolgen. Hierdoor hebben we iets van de route afgesneden. De parkoers was toch meer dan 40 km lang.
Een heel eind verder, bij een manege zagen we op een zeker één meter hoge stenen vaas, vier grote paardenkoppen. Even dachten we dat dit een onderdeel van een carnavalswagen zou zijn omdat een week later het Carnaval in deze streken zou losbarsten. Maar omdat het van steen was bleek dit toch niet het geval te zijn. Op 36 km was de laatste verzorgingspost. Dit was de grootste en meest uitgebreide verzorgingspost. Hier kwamen alle vijf de afstanden langs. Een kommetje tomatensoep lieten we ons goed smaken.
Net na half vijf werd de finish bereikt. Hier troffen we talrijke bekenden waaronder de ere-voorzitter die uit Thailand was overgekomen en de redacteur van het OLAT-nieuws. Ook wandelaars uit Heelsum willen we niet onvermeld laten, want zij waren trouwe bezoekers van door ons in het verleden georganiseerde Euraudax wandeltochten. Ook een wandelaar, een vutter of gepensioneerde uit de omgeving van Rotterdam, die we eigenlijk alleen in korte broek kenden van de Kempische wandeldagen was aanwezig evenals de eigenaar van hondje flappie, die in het OLAT-nieuws van februari 2009 vermeld stond.
Hoewel we meer bospaden hadden verwacht, was het toch een aardige tocht geworden. Het weer hield zich boven verwachting goed. In de ochtend kregen we wel de beloofde zonneschijn. In de middag kregen we niet de volgens buienradar.nl voorspelde regen en/of sneeuw. Het IVV-nummer was 11443.
Het leek ons aardig om een ingetekende route te plaatsen. Er was een wandelaar die mij een route toestuurde. Het lukte aanvankelijk niet om de route op mijn PC-scherm te krijgen. Nadat ik wat op google.nl had gezocht, vond ik het programma http://gpsvisualizer.com/ waarmee het mogelijk was om de route in Google-maps zichtbaar te krijgen. Het resultaat treft u aan het eind van de fotoreportage.

Henri Floor